ΣE ΠPΩTO ENIKO ΛEΩN

Αυτό το όνομα τού ταίριαζε απόλυτα. Ήταν ένα μεγαλοπρεπές λιοντάρι ακόμη και
στις πιο αδύναμες στιγμές του, όταν ας πούμε πονούσε. Τις ξέραμε όλοι οι
συντάκτες τις μεγαλόπρεπες στιγμές του, όταν νιώθαμε τόσο περήφανοι που
είμαστε δημοσιογράφοι μόνο και μόνο γιατί αυτός εκπροσωπούσε το είδος.

Αλλά κρατάω στην καρδιά μου για πάντα τις μικρές καθημερινές στιγμές με τον
«θείο», όπως τον λέγαμε ψιθυριστά όταν μετράγαμε τα «Μπωφόρ» στη δουλειά της
ημέρας.

Το χιούμορ του («προσλάβαμε καινούργιο συντάκτη;» ήταν το χαμογελαστό σχόλιο
στη θέα του τεράστιου σκύλου που με ακολουθούσε στο γραφείο του μια Κυριακή
απόγευμα), την παιδική αγάπη για τα μικροπράγματα γραφείου (στιλό, ειδικά
μελάνια για πένα, μπλοκάκια, βιβλία, «γκάτζετς») και την εντυπωσιακή
γενναιοδωρία του.

Κοιτάζω τα «σημειωματάκια» του για ρεπορτάζ – στην αρχή στον πληθυντικό πριν
από 20 χρόνια και κάτι όταν πρωτόρθε στα «NEA», μετά στον ενικό και κάπου
κάπου, αν είχε θυμώσει μαζί σου, ξανά στον πληθυντικό και χωρίς «μου» στο
όνομά σου. Πάντα, με σεβασμό και συχνά με τρυφερότητα που λίγοι
υποπτευόντουσαν ότι διαθέτει το λιοντάρι.

Κοιτάζω τις κάρτες που συνόδευαν τα χριστουγεννιάτικα δώρα του – ένα βιβλίο,
ένα ημερολόγιο, ένα CD – που οι τρεις του γραφείου (Τζώρτζια, Λίνα, Νανά)
συγκρίναμε… μπας και συμπαθούσε κάποια περισσότερο από την άλλη. Πάει κι
αυτή η χαρά.

Κοιτάζω φωτογραφίες από την ιστορία στα «NEA». Κρατάω μία: Ένα τραπέζι όλο
γυναίκες – 11 γυναίκες δημοσιογράφοι και ο Διευθυντής γλεντάνε τη δημιουργία
της νέας στήλης, αυτής εδώ, «Σε πρώτο ενικό».

Μικρές καθημερινές στιγμές ενός μεγάλου δημοσιογράφου. Μετράμε κιόλας την
απουσία του με το μέτρο αυτών που χάνουμε.