Xρονιά του Δράκου

Το 2005 ήταν η χρονιά του Δράκου. Του δικού μας, φυσικά, του πρωταθλητή καρδιάς και Ευρώπης

Από τότε που το Πεκίνο κέρδισε τους Ολυμπιακούς Αγώνες, ο παγκόσμιος
αθλητισμός ακολουθεί αναγκαστικά το κινεζικό ημερολόγιο. Το 2005 ήταν η χρονιά
του Δράκου. Του δικού μας, φυσικά, του πρωταθλητή καρδιάς και Ευρώπης, αλλά
και του άλλου, του λιγότερο γνωστού και πιο ύπουλου, που ροκανίζει σιγά σιγά
τα υπολείμματα αθλητικής αθωότητας (χωρίς μάλιστα κανένα παλικάρι να τολμάει
να τον πλησιάσει). Πείτε τον υπερφόρτωση, εμπορικοποίηση, ντόπινγκ, νόμο
Μπόσμαν (στη δεκαετία του επάνω), Ντι Κάνιο… Ο δράκος του αθλητισμού είναι
αυτός που μας κάνει να είμαστε οπαδοί αντί για φίλαθλοι, να καταναλώνουμε αντί
ν’ απολαμβάνουμε. Και πάλι φέτος προσπάθησε, αλλά δεν κατάφερε να
καταβροχθίσει τα πάντα.

Οεμβληματικός επί γης εκπρόσωπός του είναι ένας προπονητής ονόματι Μουρίνιο.
Προικισμένος στη δουλειά του, προικίστηκε και με μερικά δισεκατομμύρια
παράνομα πετροδολάρια από τον πρόεδρό του κι ετοιμάστηκε να τα σαρώσει όλα.
Και σχεδόν τα σάρωσε, στύβοντας σαν λεμονόκουπες τους ζαλισμένους αντιπάλους
του, συντρίβοντας χωρίς πάθος αλλά με χειρουργική σκληρότητα κάθε αντίσταση,
ποδοπατώντας τα μέσα για να πετύχει τον σκοπό. Τον ένα σκοπό που στον
αθλητισμό δεν θα ‘πρεπε να συγκινεί, τον προαποφασισμένο θρίαμβο του ισχυρού.
Ευτυχώς που στον δρόμο του βρέθηκε ένας προπονητής άλλων τόνων και αισθητικής
(αλλά το ίδιο, αν όχι περισσότερο, πονηρός), για να του πάρει μέσα από το
στόμα τη μεγάλη μπουκιά του Τσάμπιονς Λιγκ. Χαρίζοντάς μας μάλιστα, λίγο
αργότερα, τον συναρπαστικότερο τελικό όλων των εποχών, εκεί όπου ο καλύτερος
έχασε, η πίστη θριάμβευσε, η οργάνωση πήγε περίπατο (οι παίκτες της Μίλαν
πανηγύριζαν από το ημίχρονο, ο προπονητής της Λίβερπουλ έκανε ανάλυση τακτικής
με δώδεκα παίκτες) και, μέσα σ’ ένα τρελό εξάλεπτο ήρθαν τα πάνω-κάτω όχι μόνο
στο γήπεδο αλλά και στην πίστη των φιλάθλων για το ποδόσφαιρο. Χρονιά του
Μπενίτεζ, λοιπόν, γι’ αυτήν την τόσο γλυκιά ήττα της λογικής.

Αλλά και χρονιά που η ομορφιά έκανε παραπάνω από σποραδικές εμφανίσεις. Στα
πλατιά χαμόγελα, περισσότερο ακόμα κι από τις μαγικές ενέργειες, του
Ροναλντίνιο και του Κακά. Στα ωραία νεανικά πρόσωπα δύο υπερπρωταθλητών, που
δεν τους έχει πάρει ακόμα ο κατήφορος της ματαιοδοξίας: του Φέντερερ, ο οποίος
ξανάδωσε λάμψη στο μηχανοποιημένο τένις, και του Αλόνσο, που έσβησε την αύρα
του κουρδισμένου Σουμάχερ. Στη μπάλα-χορογραφία, που έπαιξε η Βραζιλία στον
τελικό ενός άχρηστου Κυπέλλου με την Αργεντινή (και που, έτσι, έγινε όχι μόνο
χρήσιμο αλλά και αξέχαστο). Στη χειρονομία του παλιού αρχηγού της Ρόμα Τομάζι
να ζητήσει μόνος του να μην πληρώνεται μέχρι να γίνει καλά και να σκοράρει
-για τη φανέλα -αμέσως μόλις έγινε καλά. Στο απεγνωσμένο τρίποντο, φυσικά, του
«βάλ’ το αγόρι μου», στο τελευταίο δευτερόλεπτο του ημιτελικού του
Ευρωμπάσκετ, που έσωσε -και με το παραπάνω -μία κατά τα άλλα εντελώς άχρωμη
χρονιά για τον ελληνικό αθλητισμό.

Και δίπλα σ’ αυτές τις στιγμές, οι σκυλοκαβγάδες του Μουρίνιο με το Βενγκέρ
και του Μπέκαμ με τη Βικτόρια (τη μόνη, ίσως, που του δίνει ακόμα κάποια
σημασία), ο φασιστικός χαιρετισμός του Ντι Κάνιο στο πόπολο των αντιφιλάθλων,
ο θάνατος κι άλλων ποδοσφαιριστών από «άγνωστη αιτία» (ένας μάλιστα, για τη
συμμετρία των πραγμάτων, λεγόταν Ντι Τομάζι), ο νέος νομικός πόλεμος που
άνοιξαν οι ομάδες για να αποζημιώνονται αν τραυματίζονται οι παίκτες τους στις
διεθνείς τους υποχρεώσεις (λες κι είναι εμπόρευμα και λες και το να παίζουν
στην Εθνική δεν είναι σημαντικότερο από κάθε ρήτρα συμβολαίου), τα άδεια
γήπεδα και τα σκυφτά πρόσωπα στο εγχώριο πρωτάθλημα, που πήρε πάλι -και γι’
αυτό απολύθηκε -ένας πραγματικός δράκος τίτλων, ο Ντούσαν Μπάγιεβιτς.

Όπως στην «κανονική» ζωή, έτσι και στον αθλητισμό: όλα ανάκατα, αλλά η ομορφιά
επιζεί μέσα στη λάσπη. Αλλά, αντίθετα από την κανονική ζωή, ο αθλητισμός
περιμένει στον νέο χρόνο ένα Μουντιάλ για να πάρει τη συνολική ρεβάνς.