ANTΩNHΣ KΟKKINΟΣ «Tρέχουμε χωρίς να ξέρουμε γιατί…»

«H αγωνία να ξεπεράσει τη μοναξιά μέσω της επικοινωνίας και να συναντηθεί με το βλέμμα των άλλων είναι αυτό που κυριαρχεί στη σκέψη του ήρωα της ταινίας Μαραθώνιος, υποστηρίζει ο σκηνοθέτης Αντώνης Κόκκινος

«Σε μια εποχή εικονικής πραγματικότητας σε όλα τα επίπεδα, που οδηγεί στην
πλήρη απομόνωση, με την κοινωνία να επιβάλλει καθημερινά το κυνήγι της
επιτυχίας, κάποιοι άνθρωποι επιμένουν στην απόλαυση του παιχνιδιού… Ένας
τέτοιος άνθρωπος είναι και ο 45 χρόνων προπονητής της ταινίας, ένας
”χαμένος” της ζωής και πάντα μπερδεμένος με τις γυναίκες», λέει ο Αντώνης
Κόκκινος, παρουσιάζοντας την ήρωα της ταινίας του «Μαραθώνιος», τον οποίο
ερμηνεύει με αφοπλιστική άνεση ο Γιάννης Κοκιασμένος…

Αυτός ο τύπος, λοιπόν, προσπαθεί να εμφυσήσει στον νεαρό μαραθωνοδρόμο αθλητή
του πως «σημασία, πάνω απ’ όλα, έχει η χαρά τού αγώνα, έτσι που να χαλαρώσει
και να απολαύσει τη μαραθώνια διαδρομή, αλλά και την άλλη διαδρομή, αυτή της
ζωής κι ας επικρατεί η ιδεολογία γύρω τους ότι σημασία έχει η πρωτιά, γιατί
τον δεύτερο δεν τον θυμάται κανείς», διευκρινίζει ο σκηνοθέτης της ταινίας
«Τέλος εποχής».

Γιατί διάλεξες ο ήρωας σου να είναι προπονητής του μαραθώνιου αγωνίσματος;

«Είναι προπονητής μαραθωνίου, πρώην αθλητής στο ίδιο αγώνισμα. Τις ελεύθερες
ώρες του τρέχει σε καθημερινή βάση ανακαλύπτοντας μια Αθήνα που αλλάζει
συνεχώς. Με ενδιέφερε το στοιχείο της διαρκούς μετακίνησης που έχει ως
αποτέλεσμα τη συνεχή εναλλαγή των εικόνων και τη συνάντησή του με τα βλέμματα
άλλων ανθρώπων, γεγονός το οποίο άλλωστε τον ενδιαφέρει και στην προσωπική του
ζωή. H αγωνία να ξεπεράσει τη μοναξιά μέσω της επικοινωνίας».

Και μέσα από αυτήν την καθημερινή διαδρομή τού ήρωα από το Ολυμπιακό Στάδιο ώς
τη Γλυφάδα, θα εμφανίζεται με ασπρόμαυρα φλας μπακ το παρελθόν του και με
χρώμα το παρόν. «Ώστε ο θεατής να έχει την αίσθηση ότι παρακολουθεί ένα
δραματοποιημένο ντοκιμαντέρ σε μια αναστατωμένη Αθήνα που έχει αλλάξει
δραματικά και τους ανθρώπους να τρέχουν χωρίς να ξέρουν πού πάνε και γιατί»…

Νιώθει αγνώριστη τη σημερινή – συγκριτικά με τη χθεσινή – Αθήνα και νομίζει
πως, τελικά, «στις μέρες μας η μοναξιά είναι άκρως εκκωφαντική, σαν τη μουσική
στα μπαρ που είναι επί τούτου δυνατή για να μην ακούμε ο ένας τον άλλον, ώστε
να έχουμε τη δικαιολογία να μη μιλάμε»! Γι’ αυτό, ίσως, διάλεξε να ασχολείται
και ο ήρωάς του με το «μοναχικό» άθλημα του μαραθώνιου… «Έτσι που να
καταγράφονται ανθρώπινα συναισθήματα γύρω από την ισχυρή επιθυμία της
κατάκτησης της νίκης, της απόκτησης και της ικανοποίησης φιλοδοξιών κι
επιθυμιών. H ταινία απευθύνεται κυρίως στους νέους ανθρώπους που, ούτως ή
άλλως, αντιμετωπίζουν τα ίδια προβλήματα στη ζωή, κυρίως σε μια τόσο δύσκολη
και ανταγωνιστική εποχή όπως αυτή στην οποία ζούμε».

Γιατί άργησε να βγει ο «Μαραθώνιος» ενάμιση χρόνο στις κινηματογραφικές
αίθουσες;

«Προφανώς γιατί οι εταιρείες διανομής θεώρησαν ότι η ταινία είναι
αντιεμπορική. Δυστυχώς, ζούμε μία παρατεταμένη περίοδο απαξίωσης του ελληνικού
κινηματογράφου, που αν συνδυαστεί με τη γενικότερη κρίση της αίθουσας οδηγεί
στο αποτέλεσμα που βλέπουμε: ελληνικές ταινίες, δηλαδή, φορτωμένες με βραβεία
να βγαίνουν στις αίθουσες χωρίς καμία υποστήριξη και να κάνουν τριψήφιο αριθμό
εισιτηρίων. Θα μου πείτε, φταίνε και οι ελληνικές ταινίες. Σίγουρα πρέπει να
κάνουμε την αυτοκριτική μας, ωστόσο πιστεύω ότι αυτή η αυτοκριτική, γίνεται σε
ένα ιδιαίτερα αρνητικό κλίμα και τα οποιαδήποτε συμπεράσματα δεν θα μπορέσουν
να λειτουργήσουν εποικοδομητικά».

«Δεν έχουμε κοινό μέτωπο»

Πώς βλέπει το σχέδιο νόμου περί «κινηματογραφικής πολιτικής» που προωθεί αυτόν
τον καιρό το υπουργείο Πολιτισμού; «Πολλά θα μπορούσε να πει κανείς όπως, για
παράδειγμα, για τη μείωση του 1,5% σε 1% και γενικότερα των χρημάτων που
κατευθύνονται στην παραγωγή. Επίσης, για την απόλυτη εξουσία του εκάστοτε
υπουργού Πολιτισμού στις αποφάσεις που αφορούν τον κινηματογράφο, της
μειωμένης συμμετοχής των φορέων σε αυτές και την έλλειψη συγκεκριμένης
πολιτικής. Ωστόσο, θεωρώ ότι το βασικότερο πρόβλημα του χώρου είναι πως δεν
υπάρχει ο μηχανισμός εκείνος που θα διεκδικήσει αυτό το καλύτερο αύριο. H
αδυναμία αυτή οφείλεται στο γεγονός ότι δεν υπάρχει ενιαίο μέτωπο για κοινές
διεκδικήσεις, αλλά μεμονωμένες φωνές, εκ των οποίων η κάθε μία προσπαθεί να
χωρέσει την προσωπική της φιλοδοξία στα “κουτάκια” που προτείνει».

INFO

Ο «Μαραθώνιος», η τέταρτη φιξιόν ταινία του Αντώνη Κόκκινου («Τέλος εποχής»,
«Ο αδελφός μου κι εγώ», «Πάμπτωχοι A.E.») θα προβάλλεται στις κινηματογραφικές
αίθουσες από τις 5 Ιανουαρίου.