«H βία δεν είναι μαγικό φίλτρο»

Όλοι γνωρίζουν τον Αλμπέρ Ιντερζό ως «μπαμπά» του Αστερίξ. Λίγοι ξέρουν πως
ο ίδιος μεγάλωσε στο Κλισί-σου-Μπουά, το υποβαθμισμένο προάστιο του Παρισιού,
από όπου ξεκίνησε τον περασμένο Νοέμβριο η «εξέγερση των μπανλιέ». Ελάχιστοι
πάντως θα περίμεναν πως ο εικονογράφος του θρυλικού ανυπότακτου Γαλάτη θα
δήλωνε «εξοργισμένος» με αυτά που συνέβησαν.

«Γνωρίζω αυτό το προάστιο πολύ καλά», λέει ο Ιντερζό στους «Financial Times».
Οι δικοί του ήταν μετανάστες από την Ιταλία. «Στην εποχή μου, διασκεδάζαμε
παίζοντας στον δρόμο, δεν σκεφτήκαμε όμως ποτέ να βάλουμε φωτιά σε αυτοκίνητα.
Καμιά φορά, έχω την εντύπωση ότι ζω σε άλλο πλανήτη. Ο κόσμος έχει αλλάξει
εντελώς και, κατ’ εμέ, όχι προς το καλύτερο».

Να μην παρεξηγηθεί, ο 78χρονος σήμερα Ιντερζό κατανοεί τα αδιέξοδα της
νεολαίας. «Είναι και αυτός ένας από τους λόγους για τους οποίους ο Αστερίξ
ελκύει τους νέους, έστω και υποσυνείδητα: δεν τους αρέσει να είναι υποταγμένοι
σε κανέναν. Θέλουν ένα μαγικό φίλτρο, όχι για να εισβάλουν σε κάποια άλλη χώρα
αλλά για να υπερασπιστούν τον εαυτό τους μέσα στο ίδιο τους το σπίτι και να
επιλύσουν γρήγορα τα προβλήματά τους». Αυτό το μαγικό φίλτρο όμως σίγουρα δεν
είναι η βία.

33η περιπέτεια

Προ δύο μηνών, ο Ιντερζό υπέγραψε την 33η κατά σειρά περιπέτεια του Αστερίξ.
Το «Και ο ουρανός έπεσε στο κεφάλι τους» είναι το 8ο άλμπουμ που υπογράφει
μόνος του, μετά τον θάνατο του καλού του φίλου Ρενέ Γκοσινί. Ομολογεί και ο
ίδιος πως τα άλμπουμ αυτά στερούνται «το ιδιοφυές χιούμορ» που ξεχείλιζε από
την πένα του συνεργάτη του. Επιμένει όμως: «H μέρα που θα πω ότι δεν μπορώ να
κάνω τίποτε άλλο με αυτόν τον χαρακτήρα δεν θα έρθει ποτέ. Ελπίζω ειλικρινά
ότι θα έχω και άλλες ιδέες». Το ίδιο ελπίζουν και τα εκατομμύρια οπαδοί του
Αστερίξ, του Οβελίξ και των λοιπών ανυπότακτων και ολίγον τι τρελών Γαλατών
ανά τον κόσμο.

«Δεν είναι ούτε αριστερός ούτε δεξιός είναι Γάλλος»

ΑΛΗΘΕΙΑ, πώς εξηγεί ο Αλμπέρ Ιντερζό, καθ’ ύλην αρμόδιος, το γεγονός
πως παρ’ ότι ο Αστερίξ ως χαρακτήρας θεωρείται πολέμιος της παγκοσμιοποίησης,
ο Αστερίξ ως διεθνές εκδοτικό φαινόμενο ωφελείται – και με το παραπάνω – από
τον παγκοσμιοποιημένο κόσμο μας; «Ο Αστερίξ», σχολίασε πρόσφατα πολιτικός
αναλυτής, «είναι ο πολίτης που μαγεύεται από την ελευθερία, αλλά διψά για
ισότητα· ο φορολογούμενος που θέλει δημόσιες υπηρεσίες αλλά όχι φόρους· ο
ψηφοφόρος που θα ήθελε να αλλάξουν τα πάντα, αλλά χτυπά το πόδι στο άκουσμα
της λέξης μεταρρύθμιση. Δεν είναι ούτε αριστερός ούτε δεξιός, είναι απλός
Γάλλος». Γιατί λοιπόν αρέσει τόσο και εκτός Γαλλίας; «Ίσως διότι, λόγω της
παγκοσμιοποίησης, μοιάζουμε όλοι μεταξύ μας», λέει ο Ιντερζό. «Έχουμε τα ίδια
γούστα, τις ίδιες επιθυμίες, τα ίδια προβλήματα. Και όσο περισσότερο βιώνουμε
την παγκοσμιοποίηση τόσο περισσότερο θέλουμε να ανακαλύψουμε – πάλι – τις
ρίζες μας». Να αντισταθούμε δηλαδή και εμείς στους πάσης φύσεως Ρωμαίους
εισβολείς; Μα τον Τουτάτη, ίσως έχει δίκιο…