Όλα μαύρα…

Μια ανάσα… Σαν καθαρό αεράκι. H βραδιά με τη Μαργαρίτα Ζορμπαλά στο «Θέατρο
Τέχνης» της Φρυνίχου. «Θέλω να σας πω» ο τίτλος της. Απλός. Όπως η παράσταση
που έχει στηθεί. Από τον Δημήτρη Ζορμπαλά, τον αδελφό της. H ερμηνεύτρια –
γιατί η Μαργαρίτα Ζορμπαλά δεν τραγουδάει μόνο, ερμηνεύει. Και ξέρει πολύ καλά
το σανίδι – στα μαύρα, ένα παταράκι πάνω στη σκηνή, μαύρες κουρτίνες τριγύρω,
στα μαύρα και οι μουσικοί και τρία κορίτσια στα μαύρα – τρεις νεαρές ηθοποιοί
που μοιάζανε να αντανακλούν σαν είδωλα «αποχρώσεις» της πρωταγωνίστριας και
που συνέδεαν με «θραύσματα» ποιητικά και θεατρικά τα τραγούδια της. Τραγούδια
παλιά -από Αττίκ μέχρι το αγαπημένο της «Χάρτινο το φεγγαράκι» του Χατζιδάκι
και μέχρι το εμβληματικό της «Δρόμοι παλιοί» του Θεοδωράκη -, τραγούδια
καινούργια, τραγούδια ελληνικά, τραγούδια ξένα -τα ρώσικα που έχουν σημαδέψει
τη μοιρασμένη ανάμεσα σε Ελλάδα και Ρωσία ζωή της και την πορεία της στο
τραγούδι, ιταλικά, ισπανικά… Βγαλμένα από τη φωνή αυτή τη μουσικότατη που
έχει ωριμάσει και έχει γεμίσει. Κι από την ψυχή αυτή που έχει πονέσει και έχει
πολλά περάσει αλλά όσα πέρασε την έχουν γλυκάνει.

…και μια σάρπα κόκκινη

Μελαγχολική αλλά και με κέφι, τρυφερή αλλά και με προσωπικότητα έντονη,
αυθόρμητη, με μικρές ποιητικές «εξομολογήσεις» ανάμεσα, η Μαργαρίτα Ζορμπαλά,
με ένα σάλι κόκκινο στους ώμους, σάλι κόκκινο στους ώμους και τα τρία
κορίτσια, πήρε στο τέλος -οι κόκκινες σάρπες στα σανίδια της σκηνής πια -αυτό
που της άξιζε: χειροκρότημα ζεστό και «μπράβο» πολλά.