Το τέταρτο κουδούνι

«H αστυνομία κατηγορείται ότι επέδειξε ολιγώρια». Τον άκουσα
καλά το ρεπόρτερ της ET1 – «δημόσια τηλεόραση» αυτοαποκαλούνται: στην
προπαραλήγουσα ο τόνος.

«Ολιγώρια», προφανώς κατά το «βλεννόρροια».

Όλος ο κόσμος είναι μια σκηνή…

H Ανέζα Παπαδοπούλου (στη φωτογραφία) θα είναι η Κυρία στις συναρπαστικές
«Δούλες» του Ζενέ που παίζονται με το κοινό να… δέρνεται στο ταμείο του
θεάτρου «Οδού Κεφαλληνίας». Θα αντικαταστήσει, πλάι στην Μπέττυ Αρβανίτη και
στην Ρένη Πιττακή – εξαιρετικές -, την – εξαιρετική – Μάγια Λυμπεροπούλου, η
οποία θα παίζει το ρόλο εκεί μέχρι τις 29 Ιανουαρίου.

Και η οποία αποχωρεί όχι γιατί τσακώθηκε ούτε γιατί δε γούσταρε το ρόλο
ούτε γιατί δεν της άρεσε πώς τη σκηνοθέτησε ο Λευτέρης Βογιατζής… Αλλά
γιατί, όπως ήταν από μηνών προγραμματισμένο – και ανακοινωμένο -, από μέσα
Φεβρουαρίου θα συμπρωταγωνιστήσει με την Όλια Λαζαρίδου στην «Φθινοπωρινή
σονάτα» του Μπέργκμαν που σκηνοθετεί η Βαρβάρα Μαυρομάτη, δεύτερο έργο της
σεζόν στο θέατρο «Άλμα» της Κατερίνας Μαραγκού μετά το «Παράξενο ιντερμέτζο»
του Ο’ Νιλ – οι δοκιμές βρίσκονται σε εξέλιξη.

Εξάλλου και η Μπέττυ Αρβανίτη με τον Βασίλη Πουλαντζά είχαν από μηνών
προγραμματίσει – και ανακοινώσει -, δεύτερο έργο μετά τις «Δούλες», για τον
Φεβρουάριο, τον «Χορό του θανάτου» του Στρίντμπεργκ σε σκηνοθεσία Νίκου
Χατζόπουλου – εξ ου και η συμφωνία να παίξει η Μάγια Λυμπεροπούλου στο πρώτο.
Αλλά ο… χαλασμός στο ταμείο συν η καθυστέρηση στην έναρξη των παραστάσεων
τους οδήγησαν στη μετάθεση για τον επόμενο χειμώνα του «Χορού».

Έτσι, φέτος, θα δούμε, τελικά, το έργο μόνο (!) σε δυο εκδοχές – του
Γιώργου Μεσσάλα στο «Αλκυονίς» και του Ανδρέα Παπασπύρου στο «Θέατρο του
Ήλιου» – που ήδη παίζονται.

Για τρίτη συνεχή – τριετή – θητεία επανεξελέγη καλλιτεχνικός διευθυντής
του ΔΗΠΕΘΕ Λαμίας ο Πάνος Σκουρολιάκος – απ’ τους μακροβιότερους του θεσμού.

Στο ΔΗΠΕΘΕ Ρόδου, πάλι, έχουν προκηρύξει τη θέση του διευθυντή που
χηρεύει αφότου παραιτήθηκε προ έτους ο Ηλίας Φραγκάκης και τώρα αξιολογούν
τους υποψήφιους.

Όσο για το ΔΗΠΕΘΕ Λάρισας, ε, εκεί δεν ιδρώνει το αυτί τους. Διευθυντής
γιοκ κοντά δυόμισι χρόνια! Το Δ.Σ. κι η πρόεδρός του, η κ. Ηρώ Μουκίου, παρά
τις πιέσεις, λέει, του υπουργείου Πολιτισμού, κωφεύουν. Δε θεωρούν, προφανώς,
τον καλλιτεχνικό διευθυντή αναγκαίο. Και θεωρούν εαυτούς αυτάρκεις. Έτσι είναι
αν έτσι νομίζετε…

E, ναι! Είναι τρελό! Εντελώς σχιζοφρενικό, δηλαδή! Να παίζεται στην Ελλάδα
– απ’ τον Λάκη Λαζόπουλο (φωτογραφία), στο «Βρετάνια» – το έργο του Άγγλου
Τέρι Τζόνσον «Hysteria» με τον πρωτότυπο αγγλικό του τίτλο (για να το
καταλάβουμε καλύτερα;).

Όπου hysteria είναι βέβαια η πασίγνωστη και εν χρήσει ελληνικότατη λέξη
υστερία που από την ελληνική την έχει δανειστεί η ψυχιατρική. Κι εμείς να μην
τη μεταφράζουμε – δηλαδή να μην την επαναγράφουμε απλώς ελληνικά… – αλλά να
τη διατηρούμε στο… very british (και να την προφέρουμε [χ]ιστέρια;). Για να
ξυπάσουμε τους μικροαστούς; Που ο ίδιος ο Λάκης ο Λαζόπουλος σατιρίζει και
κοροϊδεύει;

Αυτό κι αν είναι για νούμερο στο «Αλ Τσαντίρι Νιουζ»…

Χιούμορ: αυτό ήταν ένα – μπορεί και ΤΟ – Μεγάλο Κεφάλαιο της ζωή του.
Του Δημήτρη Κεχαΐδη. Και δεν το στερήθηκαν ούτε ο θάνατός του ούτε η κηδεία
του. H οποία κάτι απ’ την κηδεία του άλλου Μεγάλου του Χιούμορ είχε, του
Τσέχωφ. Που μπέρδεψαν το φέρετρό του, το οποίο έφτασε στην Μόσχα
σιδηροδρομικώς απ’ το Μπαντενβάιλερ όπου είχε πεθάνει, με το φέρετρο ενός
στρατηγού, που μεταφερόταν μαζί, σ’ ένα βαγόνι το οποίο έγραφε απ’ έξω
«στρείδια»…

Εδώ, σ’ εμάς, η νεκρολογία του βρέθηκε πλάι – πλάι με το κομμάτι
«Γαλοπούλα: το αστέρι των Χριστουγέννων». Και την ώρα που ο Μητροπολίτης ο
οποίος χοροστάτησε στη νεκρώσιμη ακολουθία διάβαζε το Ευαγγέλιο, εν μέσω
γενικής κατανύξεως ένα κινητό άρχισε να παιανίζει «Κάρμεν» – ή κάτι τέτοιο…
– και να μη σταματάει, γιατί ο κάτοχός του δεν μπορούσε προφανώς να το
εντοπίσει.

Στα «πηγαδάκια» πάλι, την ώρα της εκφοράς, όλο και κάποια κυρία – πολύ
τις αγαπούσε τις κυρίες… – κάτι δικό του θυμόταν. Για μια άσκηση που έβαλε
σε μια καινούργια συγγραφέα, να γράψει τι θα μπορούσαν να λένε ο οδηγός του
ασθενοφόρου κι ο νοσοκόμος που μεταφέρουν έναν ετοιμοθάνατο από έμφραγμα αλλά
βιάζονται να τον «αδειάσουν» για να δουν στην τηλεόραση το ματς, για την εποχή
που ‘χε χάσει απανωτά τόσο πολλούς δικούς του ώστε ο ιδιοκτήτης του γραφείου
τελετών της γειτονιάς, όταν τον έβλεπε, του φώναζε πια – έλεγε – «γεια σου,
Δημήτρη!», πώς… δογμάτιζε «για να ‘χει ενδιαφέρον ο άνθρωπος πρέπει να ‘ναι
και λίγο μαλάκας», πόσο τρελά οδηγούσε, ένα ανέκδοτο που ‘λεγε, μια τηλεφωνική
φάρσα που σκάρωνε…

Καλό κατευόδιο.

Το «Κουκλόσπιτο» – την «Νόρα», δηλαδή, στην… καθομιλουμένη –
του Ίψεν θα ανεβάσει, αρχές του καινούργιου χρόνου, μετά την επιτυχημένη
«Σολομώντεια λύση» του Γιάννη Καλατζόπουλου που σκηνοθέτησε για τα παιδιά η
Γλυκερία Καλαϊτζή, το ΔΗΠΕΘΕ Καβάλας.

Σκηνοθέτης, ο Δημήτρης Ιωάννου σε μετάφραση Γιώργου Δεπάστα, με σκηνικά
και κοστούμια Ιωάννας Μανωλεδάκη και μουσική Κώστα Χαριτάτου.

Νόρα, η Μαρία Μπενάκη (φωτογραφία). Τόρβαλτ ο Γιάννης Χαρίσης, Κυρία Λίντε
η Τζένη Σκαρλάτου, Κρόγκσταντ ο Μάνος Σταλάκης, Γιατρός Ρανκ ο Γιώργος Γκίκας.

Το θεατρικό αποτέλεσμα προς κρίσιν. Εγώ ένα έχω να πω: ότι στο «Δόκτωρ
Φάουστους» του Μάρλοου που ‘χει ανεβάσει στη Νέα Σκηνή του Εθνικού, στο
«Χώρα», κρατώντας τον επώνυμο ρόλο, ο Δημήτρης Λιγνάδης (στη φωτογραφία με τον
Γιώργο Πυρπασόπουλο), στα σαράντα ένα του, «ξεγυμνώνεται» μπροστά μας
εκθέτοντας αδυσώπητα την ψυχή του. «Ολόγυμνος». Προσωπικά, αυτό με συγκλόνισε