TPITH AΠOΨH Eικόνες… από την πραγματική ζωή!

Η ζωή μας συγκροτείται μέσα από την είδηση! Μέσα από την εικόνα που προβάλλουν
τα ΜΜΕ, φουσκώνοντας και ξεφουσκώνοντας τα γεγονότα έτσι που να μην τα
γνωρίζουν η «μάνα και ο πατέρας» που τα γέννησε. Με τη «μαγειρική» του λόγου
και της εικόνας θολώνουν τα νερά ώστε να φαίνονται βαθύτερα και θωρακίζουν τον
σκληρό δίσκο της «κοινής γνώμης» με την επιλογή ενός συγκεκριμένου τρόπου
ανάγνωσης της πραγματικότητας και εν συνεχεία με την ταύτισή του με την ίδια
την πραγματικότητα.

Και όμως! Αν οι ειδήσεις μικραίνουν τον κόσμο κάνοντάς τον αγνώριστο, αυτό δεν
σημαίνει πως ο κόσμος είναι μόνο αυτές. Στον σκουπιδότοπο των άναρχα ριγμένων
«ειδήσεων» – επίτηδες για να γίνεται αλοιφή το μυαλό του κόσμου -, υπάρχει το
βαθύ, το πιο μεγάλο. Αρκεί να αναζητά κανείς πίσω από το «πώς», το «ποιοι» και
το «γιατί» την επιμελώς κρυμμένη αιτία των πραγμάτων.

Στη Σαλαμίνα, τρία πιτσιρίκια 7, 8 και 14 χρόνων, με τον πατέρα στην εντατική
και τη μάνα στη φυλακή, ριγμένα στο περιθώριο της ζωής, σε ηλικία που
χρειάζονται φροντίδα, έπνιξαν μια 75χρονη για λίγα ευρώ. Ακριβώς σαν
μυθιστόρημα άλλης εποχής, παιδιά άγουρα, από αυτά της διπλανής πόρτας που τα
σκληραίνει καθημερινά η ορφάνια και η εγκατάλειψη, τα βυζαίνει η βία και η
κοινωνική αδικία και τα μεγαλώνει… Ποιος αλήθεια; Την ίδια ώρα, ο Αρτάν
Μπραϊλίκα, εργάτης 33 χρόνων, πατέρας δύο παιδιών, πλακώθηκε από τρεις τόνους
μπετόν στο πρώτο του μεροκάματο στο γιαπί. Θα καταγραφούν και τα δύο στις
στατιστικές του κράτους και η Δικαιοσύνη θα κάνει το καθήκον της κατά πώς
πρέπει, αθωώνοντας στη δεύτερη περίπτωση την εργοδοσία, τιμωρώντας
παραδειγματικά τους ανήλικους φονιάδες της Σαλαμίνας.

Αξίζει λοιπόν να δει κανείς πίσω από τις ειδήσεις και τις επικοινωνιακές
μεθοδεύσεις. Να δει με τα μάτια του νου, πίσω από τα λιγνά μονόστηλα των MME,
τις αποσιωπήσεις, τη «σαβούρα» των δεδομένων και τα «οχυρά» των εικόνων, να
προχωρήσει σε ρήξη με την πλαστή αναπαράσταση του κοινωνικού κόσμου.

Ποιος έσπρωξε ανήλικους να γίνονται φονιάδες, αν όχι ένα ολάκερο σύστημα
πρακτικών και «αξιών», ντόπιο και παγκόσμιο, που θεοποιεί το χρήμα, γεννάει
ζώνες κόλασης και εγκατάλειψης, χρηματοδοτεί τα παράσιτα και αφήνει τα παιδιά,
τα παιδιά μας τελικά, να καταπίνουν την «άλογη» βία σαν να είναι καραμέλες;

«Γεννιούνται οι άνθρωποι δεν γίνονται», θα απαντήσουν οι μόνιμοι προσηλυτιστές
της κοινής γνώμης, γιατί είναι εύκολη απάντηση να ρίχνεις τον ψόγο στον Θεό,
στο Σύμπαν, στο DNA, στους προγόνους και στη μεταφυσική. Γιατί έτσι και με
αυτό τον τρόπο είναι εύκολο να δικαιολογείς το ότι υπάρχουν οι φυλακές, τα
συστήματα καταστολής και παρακολούθησης, το αστυνομικό κράτος, τα στρατόπεδα
και τα γκέτο.

Τα ερωτήματα όμως παραμένουν και θα επανέρχονται αμείλικτα, είτε ως μαζικά
γεγονότα της απελπισίας από τα προάστια του Παρισιού και την εξέγερση όσων
κόβεται η ζωή και η ελπίδα είτε ως εικόνες από τη Σαλαμίνα. Δηλαδή ταξικά,
ίσως και εφιαλτικά σενάρια που έχουν πρωταγωνιστές, έχουν συγγραφέα και κοινό.
Και σε αυτά τα ερωτήματα δεν χωρούν μισόλογα και «ήξεις αφήξεις».

Οι Άθλιοι των Παρισίων δεν είναι μακριά, όπως νομίζουν ορισμένοι. Όλο και
περισσότερο πολλαπλασιάζονται οι εκτός των τειχών και οι Αγιάννηδες, που
γεννιούνται πλέον μαζικά απέναντι στους Ιαβέρηδες του συστήματος. Ακόμα και
όταν στα βήματα, δεν ακούγεται παρά μόνο το ουρλιαχτό των ανθρώπων που
συντρίβονται, είναι βέβαιο, είναι φανερό, πως στα σπλάγχνα αυτής της εποχής
κυοφορούνται αλλαγές, κοινωνικές στροφές και εκτυφλωτικές φλόγες.

Ένας ολόκληρος κόσμος σαπίζει και δεν μπορούν, οι ευαγγελιστές του κέρδους, να
δώσουν διέξοδο. Γιατί οργανώνουν την οικονομία, την κοινωνία και τον πολιτισμό
πάνω στους βωμούς του υπέρτατου κέρδους καταστρέφοντας μέρα με τη μέρα, ώρα με
την ώρα, όλο το ανθρώπινο δυναμικό, σαπίζοντας την ίδια την ιστορική και
κοινωνική πλευρά των ανθρώπων.

Αυτό τον αποκρουστικό Φρανκενστάιν, ή θα τον βλέπουμε καθημερινά και θα του
μοιάζουμε ή θα υψώσουμε πύργο αγέρωχο απέναντί του. Ο θάνατος, φυσικός,
οικονομικός, πολιτιστικός, με τη μορφή της ανεργίας, της φτώχειας, του
αποκλεισμού, γυρίζει πάνω από το Παρίσι, όπως χθες πάνω από το Λος Άντζελες,
τη Νέα Ορλεάνη και οι όμηροι του συστήματος Κρόνου, απεγνωσμένοι, απελπισμένοι
βγαίνουν στο προσκήνιο περιγελώντας αυτούς που τους έβαλαν κάτω από το χαλί. Η
σιωπή των μεταβατικών χρόνων και της σιγουριάς του νεοφιλελευθερισμού αφήνει
τη θέση της στην εκτεταμένη ρευστότητα. Η μάζα, ακόμα και χωρίς «άγρυπνα
μάτια», κινείται.