ΓPAMMATA ΣTIΣ MATIEΣ Tον έσωσαν

Ο λόγος στους αναγνώστες.

Ο υποστράτηγος Μαν. Χατζιδάκης, από τα Χανιά, γράφει:

«Αγαπητέ Κύριε Παπαδόπουλε,

Σαν παλιός τακτικός αναγνώστης σας, σας παρακαλώ να δημοσιεύσετε στις “Ματιές”
την παρακάτω επιστολή μου και θα προσφέρετε, όπως πάντα, ηθικό και κοινωνικό
έργο σε όλους μας.

Είμαι ο απόστρατος υποστράτηγος Πεζικού Μανόλης Χατζιδάκης από τα Χανιά και
κατοικώ στη Γλυφάδα, στην Αθήνα. Βρέθηκα σε δύσκολη κατάσταση με την υγεία μου
και πήγα σε ανάλογους γιατρούς και σε Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο. Άλλοι γιατροί
από άγνοια, άλλοι από δυσκολία, άλλοι από ευθυνοφοβία, με πήγαιναν από τον
Άννα στον Καϊάφα. Έλλειψη ευθύνης και ανθρωπιάς. Τελικά από την Κόλαση πήγα
στον Παράδεισο. Βρέθηκα στο ΓΚΝΜ “Αμαλία Φλέμιγκ” (Μπόμπολα) στην ουρολογική
κλινική, όπου και οι σωτήρες μου. Άριστοι γιατροί, ευγενείς άνθρωποι, πιστοί
στον όρκο του Ιπποκράτη. Θεωρώ τυχερό τον εαυτό μου, χρωστώ τη ζωή μου σε
αυτούς. Θα γράψω τα ονόματά τους: δ/ντής δρ ιατρός Αντωνίου Νικ., ιατρός
Παστίδης Σπυρ., ιατρός Κοτίδης Αλέξ., ιατρός Κουμεντάκης Μιχ., ιατρός Καρδάκος
Ιωάννης, ιατρός Λεβεντόπουλος Ανδρ., ιατρός Κρανάς Ηλίας, προϊσταμένη Γαλάνη
Μαρία και όλο το βοηθητικό προσωπικό, μέχρι τις ευχάριστες σερβιτόρες και
καθαρίστριες.

Εύγε τους! Παράδειγμα προς μίμηση. Σώζουν την τιμή του ιατρικού κόσμου και του
ΕΣΥ.

Στην Κρήτη λέμε:

Είναι αθρώποι νιους ργιαλιού (μιας πεντάρας) είναι και τρεις στο ργιάλι (τρεις
στη πεντάρα) είναι που τσοι ζυγίζουνε με το μαργαριτάρι. H τρίτη κατηγορία
είναι οι σωτήρες μου. Ας τους προσέξει η υπηρεσία, το ΕΣΥ, το κράτος. Να
δοθούν ηθικές διακρίσεις στους σωστούς, τίμιους, εύορκους υπηρέτες του ΕΣΥ.
Ένα εύκολο δημόσιο ευχαριστώ».

Ο Γ. Δερμιτζάκης, Πελοπίδα 22, Κορυδαλλός, γράφει:

«Πριν από μερικά χρόνια είχα διαβάσει σε κάποιο έντυπο για τη ζωή και τη δράση
μιας Κρητικοπούλας με το όνομα Αντωνούσα Καστανάκη. H εν λόγω Κρητικοπούλα
είχε συστήσει ένοπλη εθελοντική ομάδα με άλλους Κρητικούς και, με την ίδια
επικεφαλής, μετέβησαν στην τότε σκλαβωμένη Μακεδονία και πολέμησαν για την
απελευθέρωσή της. Μετά τους αγώνες είχε εγκατασταθεί κάπου στην περιοχή
Πειραιώς και πέθανε πάμπτωχη και ξεχασμένη από όλους.

Μέχρι σήμερα δεν έτυχε, εκτός λάθους, να ακούσω ποτέ να μνημονεύεται το όνομά
της κατά τις επετείους του Μακεδονικού Αγώνα ή σε εκδηλώσεις Κρητικών
Σωματείων. Αλλά και στον οδηγό των οδών που έψαξα, δεν βρήκα ούτε έναν δρόμο
με το όνομά της.

Θεωρώ πολύ μεγάλη αδικία μια τέτοια ηρωική και ανιδιοτελής μορφή να μένει για
πάντα στην αφάνεια, ενώ άλλοι απολαμβάνουν προβολής και τιμών δυσανάλογων με
την προσφορά τους προς την πατρίδα».