Γιορτές μέσα, έξω και επί τα αυτά

Σταμάτης Φασουλής

Είναι κι αυτή η αμηχανία που γεννάνε οι γιορτές. Είναι απ’ την άλλη που εμείς
του θεάτρου, γιορτές ακούμε και γιορτές δεν βλέπουμε. Ψευτοστολίζουμε εκεί το
καμαρίνι, βάζουμε έναν Άγιο-Βασίλη απάνω στη Ρεβλόν και στο ξεβαφτικό μια
μπάλα, τζινγκλ μπελ το αρκουδάκι καβάλα στην τσατσάρα κι όξω απ’ την πόρτα.
Άσε οι διπλές οι παραστάσεις τις χρονιάρες μέρες που παίζουμε με τη γαλοπούλα
στον οισοφάγο.

Παρ’ όλα αυτά, με τα χρόνια αυτές οι μέρες αποκτούν μιαν άλλη μυρουδιά, ένα
άλλο φως, σαν να μοσχομυρίζει το θέατρο και τα φώτα να λάμπουν πιο πολύ στα
καμαρίνια. Είναι η ιδέα μας; Είναι το ντοπάρισμα των ημερών, είναι που
ντύνεται έξω η αγορά σαν Ουκρανή στην πίστα; Ή μήπως είναι κάτι άλλο πιο κρυφό
και πιο βαθύ που χτυπάει από παλιά, πριν από τη γέννηση του Αληθινού, αυτές
τις μέρες γύρω στις είκοσι μία του Δεκέμβρη, τη χειμερινή ισημερία, που οι
άνθρωποι απ’ την αυγή του χρόνου μαζεύονταν γύρω από τη φωτιά, ζέσταιναν τις
καρδιές κάποιον θεό γιορτάζοντας, πίνανε, βάζανε σπίρτο και καίγαν τα παλιά,
δοξάζαν το καινούργιο.

Μήπως, παρ’ όλο τον ξεπεσμό της καθημερινής συναλλαγής, πίσω βαθιά και κάτω
απ’ το συμφέρον που βάφει τις κινήσεις μας στο χρώμα της απάτης, ξυπνάει κάτι
μακρινό και αναδεύεται εντός μας στη φάτνη της ψυχής κι αρχίζει να ροδίζει
ξανά η ελπίδα για ζωή; Κοιτάω τη Βέρα όπως ανοίγει το χρυσόχαρτο να μου
χαρίσει ένα βιβλίο που αγάπησε πολύ, τον Χριστόφορο με τον Νταλί και την
αγωνία στο χέρι, τα δάχτυλά μου αδέξια στην κόκκινη μεταξωτή κορδέλα να δέσουν
το δώρο που έχω πάρει χρόνια τώρα και δεν τολμάω να το προσφέρω σ’ ό,τι πιο
πολύ αγάπησα, γιατί φοβάμαι θα με καταλάβει, κι η αγάπη στα χρόνια μου λεγόταν
αμαρτία. Στολίζω μέσα μου ένα δέντρο με όλες τις κάρτες και τις ευχές (ακόμα
και τις τυπικές, ευχές ήταν κι αυτές) που έλαβα από παιδί και σκέφτομαι ποιες
γίνανε ζωή και ποιες μείνανε εκεί στον χρόνο μετεξεταστέες, βάζω γιρλάντες από
παλιά ολόγλυκα φιλιά να βγάζουν αστραπές στο μπαλκόνι της νύχτας και μικρά
αστράκια από ματιές που ανατέλλουν στο επίγειο και σκοτεινό μου σύμπαν. Μόνο
μια παραμονή μού μένει. Τις άλλες μέρες παίζουμε, θα κάτσω σπίτι με δυο
φίλους. Κι έξω μη νομίζεις, μια φίλη μου που ρώτησα, που είναι κοπέλα ζουμερή,
τριζάτη κι αγριομελάχρινο κορίτσι στον καιρό του «Τι κάνεις», της λέω, «έξω τα
βράδια που γυρνάς; Τι παίζει; Πες το κι εμάς»,

«Αχ κύριε Φασουλή», μου λέει, «τίποτα δεν παίζει. Μόνο που στολιζόμαστε,
πηγαίνουμε, κοιταζόμαστε κι ύστερα καληνυχτιζόμαστε. Αλήθεια κύριε Φασουλή.
Δεν πηδιέται πια ο κόσμος και σας το λέω αφιλοκερδώς».

Εγώ πάλι πιστεύω ότι μου το λέει για να με κολακεύσει.