«Ποιος φανταζόταν ότι θα μου έκαναν έξωση τα ίδια μου τα παιδιά;»

Ο Ιγνάτιος είναι ένα παιδί του πολέμου. Ο πατέρας του σκοτώθηκε από τους
πρώτους στο Τεπελένι και αυτός μεγάλωσε παίζοντας με το χώμα της Καισαριανής.
Παντρεύτηκε νωρίς, έκανε έναν γιο που σήμερα δεν τον βλέπει, χώρισε,
ξαναπαντρεύτηκε και έκανε δύο κόρες. Πίστευε ότι μαζί τους θα γεράσει… Τον
συνάντησα ένα βράδυ στο Ίδρυμα των Αστέγων, στην Πειραιώς. Με περίμενε
κοστουμαρισμένος άψογα, τόσο που στην αρχή μπερδεύτηκα. «Εσείς λοιπόν είστε ο
πρωθυπουργός των αστέγων;», του είπα αλλά δεν γέλασε. Τα γερόντια που γίνονται
«βάρος» και σπρώχνονται στην έξοδο είναι «η νέα μάστιγα του πολιτισμού μας»,
μου είχε πει ένας «ειδικός». «Μίλησέ τους», μου έδωσε την άδεια ο αντιδήμαρχος
Σκιαδάς. Δίπλα του, οι υπάλληλοι προσπαθούσαν να κρατήσουν την τάξη. Αυστηροί
αλλά και χαμογελαστοί.

«H γυναίκα μου είχε κάνει τα σπίτια γονική παροχή στις κόρες μας και όταν πέθανε εγώ βρέθηκα να μένω σε ένα σπίτι που πλέον ανήκε στην κόρη μου. Αλλά ποιος πατέρας θα σκεφτόταν ότι τα παιδιά του θα του έκαναν έξωση από το σπίτι στο οποίο ζούσε 30 χρόνια;», λέει ο Ιγνάτιος A.

H κυρία Βασιλική «πετάχτηκε» γιατί δεν είχαν χώρο στο σπίτι, «τώρα που
μεγαλώνουν τα εγγόνια»: «Δεν έχω παράπονο, όμως, πάω μια φορά τον μήνα και
τρώω μαζί τους, ο γιος μου με αγαπάει αλλά δεν με θέλει μέσα στα πόδια του». Ο
κύριος Νίκος από τη Χίο ήρθε την άνοιξη στην Αθήνα για εγχείρηση: «Μια χαρά
είμαι, γλίτωσα, αλλά είναι καλύτερα να μείνω εδώ, κοντά στο νοσοκομείο. Τα
παιδιά μου λένε ότι στη Χίο δεν θα βρούμε λύση, αν μου συμβεί κάτι έκτακτο». Ο
Θανάσης από τη Βόρεια Ελλάδα ήθελε «γυναίκα στα γεράματα». «Συνεννοήθηκε η
γυναίκα μου με τα παιδιά και με έδιωξαν».

Χίλιοι άνθρωποι τρώνε καθημερινά εκεί στην Πειραιώς. «Οι δικοί μου», τα
γερόντια που έχουν οικογένειες αλλά δεν έχουν σπίτι, έρχονται από το «Κάπρι» ή
τον «Ορφέα», τα ξενοδοχεία τού Ιδρύματος Αστέγων, με κατεβασμένο το κεφάλι.
Δεν θέλουν κάμερες. Ο Ιγνάτιος σκέφτεται αλλιώς. Πριν από τρία χρόνια ξυπνούσε
και πότιζε τις γλάστρες στο μπαλκόνι του. Τώρα ξυπνάει και ζει έναν εφιάλτη.

Ένας άστεγος με κοστούμι;

Τι να κάνω; Το ντύσιμο ήταν η αδυναμία μου και πήγα πριν από έναν μήνα, πήρα
δύο από τα κοστούμια μου από εκεί που τα είχα στοιβάξει, τα καθάρισα, ήταν οι
ημέρες που έκανα και κάποια μεροκάματα, και ένιωσα λίγο άνθρωπος. Πουκαμισάς
ήμουν, άλλωστε, από μικρό παιδί.

Πού έχετε μεγαλώσει;

Καισαριανή. Παντρεύτηκα 28 χρόνων και πήγα στα Κάτω Πατήσια. Εκεί έμεινα μέχρι
τις 8 Σεπτεμβρίου του 2003.

Πριν φτάσουμε στην 8η Σεπτεμβρίου, πείτε μου λίγο για τη ζωή
σας…

Μια κανονική ζωή, με τη γυναίκα μου και τις κόρες μας. Την Κατερίνα και τη
Μαρία. Είχα μια καλή δουλειά. Είχαμε ένα οικόπεδο εκεί, στα Κάτω Πατήσια, στο
όνομα της γυναίκας μου της Πόπης ήταν, το δώσαμε αντιπαροχή και πήραμε 5
διαμερίσματα και ένα μαγαζί. Στο ρετιρέ μέναμε εγώ και η γυναίκα μου, στο άλλο
έμενε η μικρή μας κόρη και ένα άλλο το πουλήσαμε για να βοηθήσουμε τη μεγάλη
κόρη να φτιάξει ένα σπίτι στο Κοκκώνι Κορινθίας. Όλα γκρεμίστηκαν όμως με την
αρρώστια της γυναίκας μου.

Θέλετε να μου πείτε;

Νόσος σκελετικού νευρώνα. Στο τέλος παρέλυσε. Ήταν δυόμιση χρόνια κατάκοιτη
πριν φύγει από τη ζωή. Έφυγε τον Μάρτιο του 2003. Και αρχίζει ο Γολγοθάς μου.
Ο άντρας της μεγάλης μου κόρης είναι αξιωματικός της Αστυνομίας. Διαφωνήσαμε
για ένα σοβαρό θέμα που αφορούσε την κόρη μου και τον χαστούκισα. Αποτέλεσμα;
Γυρνάω ένα βράδυ σπίτι μου, το βράδυ της 8ης Σεπτεμβρίου, και βλέπω ότι είχαν
αλλάξει κλειδαριά! Τα χάνω. Και τα ρούχα μου έξω, με ένα σημείωμα που με
προειδοποιούσε να μην τολμήσω να ανοίξω την πόρτα γιατί θα πάμε στα
δικαστήρια. Το είχε γράψει ο αστυνομικός, ο άντρας της κόρης μου! Φέρνω
κλειδαρά την άλλη ημέρα, ανοίγω το σπίτι και βλέπω ότι έλειπαν πράγματα,
κρύσταλλα, ασημικά, μέχρι και ένας πίνακας ζωγραφικής που είχα πάρει παλιά,
και παθαίνω το πρώτο έμφραγμα. 8 Σεπτεμβρίου.

Συγγνώμη: αυτό το σπίτι δεν ήταν δικό σας;

Όχι πια. H γυναίκα μου το είχε αφήσει στην κόρη μου. Επειδή είχα ένα παιδί από
τον πρώτο μου γάμο, για να μην μπλέξουμε στα κληρονομικά, όλα τα είχαμε στο
όνομα της γυναίκας μου. Και αυτή με τη σειρά της τα έκανε γονική παροχή στις
κόρες μας. Τα έγραψε μάλιστα τις ημέρες που ήταν κατάκοιτη. Πεθαίνει λοιπόν η
γυναίκα μου και εγώ βρίσκομαι να μένω σε ένα σπίτι που ανήκει πλέον στην κόρη
μου. Αλλά ποιος πατέρας θα σκεφτόταν ότι τα παιδιά του θα του έκαναν έξωση από
το σπίτι στο οποίο ζούσε 30 χρόνια;

Και σας έδιωξαν έτσι από το σπίτι; Τι σας είπαν;

H κόρη μου τίποτα… Εξαφανίστηκε. Ίσως δεν μπορούσε να με αντικρύσει. Μου
παίρνουν λοιπόν τα πράγματα, μου αλλάζουν τις κλειδαριές και μου καταθέτει
μήνυση ο γαμπρός μου ότι έκλεψα, από το σπίτι μου, ένα πλυντήριο πιάτων από
αυτά τα μικρά, το οποίο εγώ είχα πετάξει. Και έρχονται οι αστυνομικοί και μου
λένε «είσαι κρατούμενος». «Γιατί είμαι κρατούμενος, για ποιον λόγο; Εγώ δεν
έχω εκκρεμότητα καμία». Λέει: «Πήρατε από το σπίτι της κόρης σας ένα
πλυντήριο». Και με πήγαν Αυτόφωρο! Τελικά, ύστερα από αναβολές, λέει ο
πρόεδρος «αυτά είναι οικογενειακά». Και τελείωσε εκεί. Συμβουλεύτηκα δύο
δικηγόρους και με προέτρεψαν να κάνω δικαστήριο στις κόρες μου, να διεκδικήσω
τη νόμιμο μοίρα – το 30% – από την περιουσία της γυναίκας μου. Δεν το έκανα,
γιατί ποιος πατέρας θα έκανε δικαστήριο στα παιδιά του; Έφυγα από το
διαμέρισμα και τώρα το νοικιάζουν. Χορτάτζη, στον Άγιο Μάρκο, Κάτω Πατήσια.

Και από τότε μένετε στο Ίδρυμα των αστέγων;

– E, όχι, δεν μπορείς τη μια ημέρα να είσαι νοικοκύρης και την άλλη
άστεγος! Πήγα για λίγους μήνες στην Καισαριανή, στις αδελφές μου. Με τη
μεσολάβηση της κυρίας Αντωνοπούλου, διευθύντριας στο IKA Πεντέλης, έκανα
μπαλονάκι στην καρδιά. Άρχισα να έχω ψυχολογικά προβλήματα, απώλεια μνήμης.
Μια ημέρα βρέθηκα στο Αστυνομικό Τμήμα Χολαργού. Είδα μια σημαία και τον
φρουρό, μπήκα μέσα, με περιποιήθηκαν, να είναι καλά τα παιδιά, συνήλθα. Δεν
άντεχα, τρελαινόμουν. Οι αδελφές μου είναι κι αυτές μεγάλης ηλικίας, με πολλά
προβλήματα. Έφυγα.

Ο Ιγνάτιος A. με τη γυναίκα του Πόπη, έχοντας ανάμεσά τους τη μία από τις δύο κόρες τους. Παλιές ευτυχισμένες εποχές…

Τη δουλειά την είχατε σταματήσει;

Μέχρι τότε δούλευα σε μια βιοτεχνία υποκαμίσων στην Ασκληπιού. Οι δουλειές
όμως δεν πήγαιναν καλά. Είχαν μπει οι Κινέζοι, οι Τούρκοι με πουκάμισα
πάμφθηνα. Με διώχνουν και από τη δουλειά.

Φεύγετε και από τις αδελφές σας και πού πάτε;

Όταν με έδιωξαν από το σπίτι είχα 5.500 ευρώ. Άρχισα να κοιμάμαι σε φθηνά
ξενοδοχεία. Στον «Κένταυρο», στο «Φρίντα», στο «Ρόη» στην Αχαρνών. E, κάποια
στιγμή τα χρήματα τέλειωσαν. Και από τότε «μετακόμισα» στα νοσοκομεία που
εφημέρευαν. Στο «Αλεξάνδρα», τον «Ευαγγελισμό», παντού. Αλλά αυτό δεν μπορούσε
να συνεχιστεί, θα κατέληγα στα παγκάκια. Και ζήτησα βοήθεια από τον κ. Σκιαδά,
τον αντιδήμαρχο, που με έβαλε σε αυτό το ξενοδοχείο για τους άστεγους. Στο
«Κάπρι», στην Ψαρομηλίγκου..

Σύνταξη δεν θα έπρεπε να παίρνετε;

Μα όταν με έδιωξαν από το σπίτι τα έχασα όλα, ακόμη και τα βιβλιάρια των
ενσήμων. Και δεν μπορούσα να καταθέσω τα χαρτιά μου για τη σύνταξη στο IKA. Με
μεγάλες προσπάθειες βρήκα τον αριθμό μητρώου. Τα κατέθεσα 21 Ιουλίου και
περιμένω.

Δεν είναι παράξενο οι κόρες να μη δέχονται τον πατέρα;

Όχι, παράξενο. Απίστευτο! Το παιδί μου το μεγάλο, η Κατερίνα, ήταν μια κούκλα
και πολύ φιλότιμο παιδί. Και ξαφνικά, σας είπα, αντιλαμβάνομαι ότι το παιδί
μου είναι αλκοολικό. Και πάω στο Τμήμα να μιλήσω στον άντρα της. «Γιώργο,
πρέπει κάτι να κάνουμε». Του μιλούσα, του μιλούσα, με κοίταζε στα μάτια και
όταν τελείωσα ξέρετε τι κάνει; Ακουμπάει πίσω στην καρέκλα και λέει: «Όταν
κάθομαι εδώ, σ’ αυτό το γραφείο, αισθάνομαι αυτοκράτορας». Βγάλτε συμπέρασμα.
Εγώ περίμενα να μου πει για το παιδί μου, να το βοηθήσουμε να απεξαρτηθεί από
το αλκοόλ κι αυτός κοκορευόταν που είναι αστυνομικός. Εκεί πια, τρελάθηκα και
τον χαστούκισα.

Στην άλλη κόρη σας μιλήσατε;

Πολλές φορές μίλησα στη Μαρία. Γιατί αυτή έχει και δύο κόρες, τις
εγγονές μου. Τις σκέφτομαι τα βράδια και κλαίω.

Το σπίτι της μεγάλης σας κόρης εσείς της το φτιάξατε;

Όχι, το οικόπεδο ήταν του άντρα της. Βέβαια η κόρη μου πούλησε το διαμέρισμα
που της δώσαμε και με αυτά τα λεφτά βοήθησε. Και οι γονείς του βοήθησαν πολύ.
Θέλω να είμαι δίκαιος.

Φίλους δεν είχατε να ζητήσετε βοήθεια;

Ντρέπομαι, κ. Θεοδωράκη, δεν μπορώ να τους δω. Είμαι περήφανο άτομο. Να τους
πως τι; Ότι με πέταξαν τα παιδιά μου στον δρόμο;

Και τι θα κάνετε; Θα κρυβόσαστε συνεχώς; Δεν θα τους
ξαναδείτε ποτέ;

E, όχι. Όταν μπω σε μια σειρά, πάρω τη σύνταξη, τότε θα πάω να τους βρω. Να
τους κεράσω κιόλας. Περιμένω και την αποζημίωση από τον τελευταίο εργοδότη
μου. Ήρθαμε σε μια συνεννόηση: κάνει να πάρω 12.450#, θα μου δώσει 9.500#.
Λεφτά που μου χρωστούσε από το 2003, δώρα κ.ά.

Είχαν «περάσει» χρήματα από τα χέρια σας;

Δόξα τω Θεώ, είχαμε ζήσει με τη γυναίκα μου και τις κόρες μου μια καλή ζωή. Οι
μικρές τελείωσαν την Ελληνοαγγλική Σχολή στο Τατόι. Και είχαν όλα τους τα
καλά. Μόνες τους έλεγαν ότι «πατέρας σαν κι εσένα δεν υπάρχει». Το 1996
έπαιρνα στη βιοτεχνία όπου εργαζόμουν 650.000 μισθό! Πολλά λεφτά και έπαιρνα
και πριμ…

Πάθη δεν είχατε; Ποτά; Χαρτιά;

Ούτε παίζω, ούτε πίνω. Ένα ελάττωμα έχω, το τσιγάρο. Τίποτε άλλο. Και πιο νέος
κοιτούσα λίγο παραπάνω τις γυναίκες, αυτό – για να είμαι ειλικρινής.

Σας ρωτώ, γιατί όλοι που θα διαβάσουν την ιστορία σας θα
σκεφτούν ότι κάποιο λάθος θα κάνατε…

Ποιο είναι το λάθος; Ότι έκανε η σύζυγός μου γονική παροχή στις κόρες μου; Ότι
δεν διεκδίκησα το 30% της νόμιμης μοίρας από την περιουσία της γυναίκας μου;
Ότι ξόδεψα μια περιουσία για την αρρώστια της γυναίκας μου; Έφερνα
μυοτονωτικές ενέσεις από τη Γαλλία – 10.000 έκανε η μία! Και έκανε 10 ενέσεις
τον μήνα. Τα χάπια που έπαιρνε έκαναν 135.560 δραχμές το κουτί και κρατούσαν
17 ημέρες. Στην αρχή, ωσότου εγκριθούν από την Επιτροπή, τα έφερνα από το
εξωτερικό. Δεν είχα και δισεκατομμύρια!..

Ποιο είναι το όνειρό σας;

Όνειρο; Να βρω τον Ιγνάτιο τον παλιό. Ένα ήρεμο άτομο, γλεντζέ. Να πηγαίνω στα
ταβερνάκια με τους φίλους. Να ξαναβρώ την παλιά μου τη ζωή. Τις κόρες μου, τα
εγγόνια μου. Εντάξει, είμαι και 68 χρόνων, αλλά κάτι μου μένει ακόμα.

Χριστούγεννα φέτος πού θα κάνετε;

Δεν ξέρω. Αυτές τις ημέρες με βρήκε η μικρή μου κόρη, η Μαρία. Έφερε και τις
εγγονές μου να τις δω. Καθήσαμε στο Θησείο. Της είπα ότι δίνω συνέντευξη. Με
παρακάλεσε «να μην τους ρεζιλέψω». Με κάλεσε να κάνω γιορτές στο σπίτι της.
Είναι δύσκολο να γυρίσω. Αν το κάνω, πάντως, θα το κάνω για τις εγγονές μου.

Πέρυσι πού κάνατε Χριστούγεννα;

Πέρυσι τέτοιες ημέρες έκανα Χριστούγεννα και Πρωτοχρονιά σε ένα
εγκαταλελειμμένο αυτοκίνητο, Ασκληπιού και Διγενή Ακρίτα γωνία. Έβαζα πανιά
στα τζάμια για να μη με βλέπουν. Είχα απελπιστεί, είχα πάρει ξυραφάκια να
αυτοκτονήσω, αλλά δεν το τόλμησα.

Για τον γιο σας από τον πρώτο σας τον γάμο δεν μιλήσαμε καθόλου. Πώς
τον λένε;

Θανάση, όπως τον πατέρα μου. Τον έκανα πολύ μικρός. Έζησε με τη μάνα του. Και
τώρα δεν θέλει να με δει. Έχω να τον δω 6-7 χρόνια.

«Δεν αντέχω να βλέπω άνθρωπο να πίνει»

“«Οι 8 στους 10 άστεγους είναι αλκοολικοί. Ίσως να μην ήταν έτσι οι άνθρωποι, ίσως να το έριξαν στο ποτό για να ξεχάσουν τα βάσανά τους…», λέει ο Ιγνάτιος A.

Πώς είναι η ζωή στο ξενοδοχείο των αστέγων;

Όλα μυρίζουν αλκοόλ. Οι 8 στους 10 αστέγους είναι αλκοολικοί. Ίσως να μην ήταν
έτσι οι άνθρωποι, ίσως να το έριξαν στο ποτό για να ξεχάσουν τα βάσανά τους,
αλλά εγώ σάς λέω τι βλέπω. Υπάρχουν άνθρωποι που έχουν να κάνουν μήνες μπάνιο.
Εγώ, ακόμη και σήμερα, αν δεν κάνω κάθε πρωί το μπάνιο μου, δεν μπορώ. Ο
συγκάτοικός μου στο δωμάτιο – δύο δύο μένουμε – πίνει πολύ. Προσπάθησα όσο
μπορούσα να του μιλήσω, αλλά δεν τον βοήθησα. Μπαίνεις στο δωμάτιο το βράδυ
και όλα μυρίζουν.

Δεν ξαφνιάζονται που κυκλοφορείτε ανάμεσά τους με κουστούμι και
γραβάτα;

Που με βλέπουν έτσι ντυμένο; Ναι, με έχουν βγάλει «Πρωθυπουργό». Αλλά δεν
αξίζει και τον κόπο να ασχοληθώ. Ασχολήθηκα λίγο στην αρχή, αλλά για τους
περισσότερους εκεί, υπάρχει μόνο το ποτό και τίποτε άλλο.

Στο συσσίτιο των αστέγων, στην Πειραιώς, πάτε;

Σπάνια. Στην αρχή μόνο. Τώρα όταν κάνω κανένα μεροκάματο, τρώω έξω. Κανένα
σουβλάκι το μεσημέρι, γιατί δεν μπορείς να φας και να δουλεύεις, και το βράδυ
πάω σε ένα φθηνό εστιατόριο στην Πλατεία Κουμουνδούρου.

Άστεγους φίλους δηλαδή δεν κάνατε;

Στην αρχή προσπάθησα, γιατί ήθελα και εγώ να μιλήσω σε κάποιον, αλλά σας είπα
δυστυχώς, οι περισσότεροι εκεί μέσα είναι αλκοολικοί.

Και εγώ όταν βλέπω άνθρωπο να πίνει, δεν μπορώ, δεν το αντέχω. Στην αρχή μόνο
είχα έναν φίλο, αλλά και με αυτόν χαθήκαμε. Φεύγει το πρωί και έρχεται 12.00 η
ώρα το βράδυ, μόνο για ύπνο. Έχει κάπου και πηγαίνει. Εγώ δεν είχα.

Στον δρόμο έχετε κοιμηθεί ποτέ;

Στον δρόμο όχι, ντρέπομαι πολύ. Μια φορά μόνο που πήγαινα με τα πόδια από την
Κυψέλη στον Ευαγγελισμό, έκατσα στο Πεδίον του Άρεως, σε ένα παγκάκι και με
πήρε για 5 λεπτά ο ύπνος. Είχα σε μια τσάντα το κινητό μου, κάτι ψιλά, χαρτιά
από τα νοσοκομεία, ταυτότητα, όλη μου την περιουσία δηλαδή και μου την
έκλεψαν. Σε αυτά τα πέντε λεπτά που με πήρε ο ύπνος, κάποιοι μου πήραν την
τσάντα και έχασα τα πάντα.