Δρόμοι

Καλό ταξίδι…

… Τελικά δεν υπήρχε τίποτα ύποπτο στο ταξιδιωτικό σακίδιο που κρατούσε ο
άνθρωπος, τον οποίο σκότωσαν χθες οι «σερίφηδες των αιθέρων» στο διεθνές
αεροδρόμιο του Μαϊάμι. Σύμφωνα με τις δυνάμεις της τάξης, ο Ριγκομπέρτο
Αλπιζάρ, Αμερικανός 44 ετών, που ετοιμαζόταν να πάει με την πτήση 924 της
Αμέρικαν Αιρλάινς στο Ορλάντο, δεν υπάκουσε στις προσταγές των σερίφηδων να
σταματήσει και τους απείλησε πως κουβαλούσε μέσα στο σακίδιό του μια βόμβα.
Τον άφησαν στον τόπο.

Έτσι άδοξα…

… τελείωσε το ταξίδι του άτυχου Αμερικανού, πριν καν αρχίσει. Ούτε αυτός
ούτε ο Βραζιλιάνος ηλεκτρολόγος που είχε πέσει από τις σφαίρες των δυνάμεων
ασφαλείας στο Μετρό του Λονδίνου, τον περασμένο Ιούλιο, ήταν οι απειλές που
φοβόμασταν. Ήταν απλώς άλλοι δυο αθώοι που έπεσαν κι αυτοί θύματα του «πολέμου
κατά της τρομοκρατίας». H εξουσία στηριζόταν πάντα σε μια αόριστη
απειλή -το πρόσχημα με το οποίο μπορούσε να κάνει ό,τι ήθελε. Τον εικοστό
πρώτο αιώνα, όμως, αυτή η σχέση ανάμεσα στην εξουσία και την αόρατη απειλή
άλλαξε. H αόρατη απειλή της τρομοκρατίας νομιμοποιεί τα πολύ ορατά μέτρα
προστασίας -ακόμη και τα βασανιστήρια -τα οποία φυσικά αποτελούν την
πραγματική απειλή για τη δημοκρατία και τα ανθρώπινα δικαιώματα (το είδαμε
στην εκτέλεση του αθώου Βραζιλιάνου στο Λονδίνο και τώρα στην εκτέλεση του
Αμερικανού στο Μαϊάμι). Φτάνουμε στο σημείο να νοσταλγούμε την εποχή της
ισορροπίας του τρόμου, τότε που η πυρηνική βόμβα ήταν μια απειλή που όμως ποτέ
δεν έφτανε στην υλοποίησή της. Στον Ψυχρό Πόλεμο, το σύστημα λειτουργούσε,
επειδή η δυνατότητα αμοιβαίας πυρηνικής καταστροφής έπρεπε να παραμείνει μια
απειλή. Στον «πόλεμο κατά της τρομοκρατίας», η αόρατη απειλή προκαλεί την
αδιάκοπη υλοποίηση μέτρων κατά της απειλής. Άραγε πότε ζούσαμε πιο άφοβα, τώρα
ή τότε;

Ο φιλόσοφος…

… Σλαβόι Ζίζεκ λέει πως ο εχθρός σήμερα δεν είναι παρά ένα φάσμα. Έτσι
βλέπουμε μπροστά στα μάτια μας μια ανατροπή. Σε έναν κόσμο χωρίς ξεκάθαρο
εχθρό, η προστάτιδα από την απειλή, η Αμερική, αναδύεται ως ο βασικός εχθρός,
όπως ακριβώς στο μυθιστόρημα της Άγκαθα Κρίστι «Έγκλημα στο Όριεντ Εξπρές»:
αφού όλοι οι ύποπτοι θεωρούνται εξαρχής δολοφόνοι, το ίδιο το θύμα (ένας κακός
εκατομμυριούχος) στο τέλος αποδεικνύεται ο πραγματικός εγκληματίας. Ούτε ο
Βραζιλιάνος του Λονδίνου ούτε ο Αμερικανός του Μαϊάμι. Ούτε άλλωστε οι 20.000
άμαχοι που έχουν χάσει μέχρι τώρα τη ζωή τους στο Ιράκ.

Ο Νίτσε…

… έγραψε: «Προϋποθέτουν την κακή πρόθεση του γείτονα και τη δική τους καλή
πρόθεση. Αυτή η προϋπόθεση είναι απάνθρωπη, κακή όσο κι ο πόλεμος, κι ακόμη
χειρότερη. Είναι η πρόκληση και η αιτία των πολέμων, επειδή αποδίδει
ανηθικότητα στον γείτονα και έτσι προκαλεί μια αρνητική πρόθεση και δράση».
Ποιος θα μπορούσε να είχε ξεσκεπάσει καλύτερα τα νοσηρά προσχήματα;