Ο… Mότσαρτ της Iατρικής

Τον αποκαλούν «Μότσαρτ της σύγχρονης Ιατρικής» και δεν έχουν άδικο. Σε
ηλικία μόλις 7 ετών, ο Ινδός Ακρίτ Τζασουάλ έκανε την πρώτη του εγχείρηση.
Πέντε χρόνια αργότερα υποστηρίζει ότι βρήκε τη θεραπεία για τον καρκίνο. Είναι
όμως όλα ιδανικά πλασμένα για χάρη του;

Ακρίτ Τζασουάλ. Με δείκτη ευφυΐας 146 (σύμφωνα με επιστημονικές έρευνες, μόνο το 0,1% του πληθυσμού έχει πάνω από 145), είναι ο μοναδικός 12χρονος φοιτητής Ιατρικής Σχολής

«Είμαι όπως όλα τα άλλα παιδιά. H διαφορά μου φαίνεται μόνο όταν η συζήτηση
επικεντρώνεται σε ζητήματα της επιστήμης». Έτσι συστήνεται το «παιδί θαύμα»
από την Ινδία, από τότε που ήταν τεσσάρων ετών. Τότε άρχισε να διαβάζει
Σαίξπηρ, τότε άρχισε και το ενδιαφέρον του για την επιστήμη. «Στα τέσσερα
διάβασα την “Ανατομία” του Γκρέι και βιβλία Χημείας. Ενθουσιάστηκα με την
επιστήμη γιατί μπορούσε να απαντήσει όλες τις ερωτήσεις μου για τη ζωή ­ πώς
φτάσαμε έως εδώ και γιατί είμαστε εδώ; Τώρα που είμαι μεγαλύτερος, πρέπει να
βρω νέες απαντήσεις».

Με δείκτη ευφυΐας 146 (σύμφωνα με επιστημονικές έρευνες, μόνο το 0,1% του
πληθυσμού έχει πάνω από 145), ο Ακρίτ είναι ο μοναδικός 12χρονος φοιτητής
Ιατρικής Σχολής. Δεν αιφνιδιάζει λοιπόν το γεγονός ότι στο χωριό του, το
Χιματσάλ Πραντές στη Βόρεια Ινδία, οι συγχωριανοί του προστρέχουν σε αυτόν
όταν χρειάζονται ιατρική γνωμάτευση.

H πρώτη εγχείρηση

Το όνομα και οι ικανότητες του Ακρίτ Τζασουάλ έγιναν ευρύτερα γνωστά το 2000,
όταν πραγματοποίησε την πρώτη του «επέμβαση» στο σπίτι του. Ήταν επτά ετών και
ο ασθενής του, ένα κοριτσάκι, οκτώ. H μικρή είχε πάθει εγκαύματα στο χέρι από
πυρκαγιά και τα δάχτυλά της είχαν κλείσει σε γροθιά. Ο Ακρίτ, αν και ποτέ δεν
είχε λάβει σχετική εκπαίδευση, κατάφερε να απελευθερώσει τα δάχτυλα. Ύστερα
από πέντε χρόνια η μικρή κατάφερε να ξαναχρησιμοποιήσει το χέρι της. «Δεν
ήμουν νευρικός», λέει στη «Sunday Times». «Είχα διαβάσει πολλά ιατρικά βιβλία
και είχα παρακολουθήσει αρκετές εγχειρήσεις. Νομίζω πως έκανα καλύτερη δουλειά
από ό,τι θα έκαναν πολλοί χειρουργοί. Ήταν παράνομο, αλλά δεν έβλαψε κανέναν.
Τι κι αν πήγε ενάντια στη νεκρή ιατρική ηθική;».

Σήμερα, ο Ακρίτ εκπλήσσει και πάλι. Με την ίδια αυτοπεποίθηση που τον διέκρινε
από μικρό, ισχυρίζεται ότι βρήκε τη θεραπεία για τον καρκίνο. «Έκανα την
ανακάλυψη όταν ήμουν οκτώ ετών, ύστερα από πολλή μελέτη. Υπαγορεύει την
τροποποίηση των γονιδίων που παρουσιάζουν δυσπλασία και προκαλούν τον καρκίνο
και στη συνέχεια την επιτυχή αποκατάστασή τους, είτε με την ενεργοποίηση
ενζύμων είτε με την απευθείας αλλαγή των γενοτοξικών φαρμάκων».

TI ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ τελικά με αυτό το παιδί; Θα μπορούσε να έχει παραπλανηθεί
ή να είναι το θύμα των μεγάλων προσδοκιών των γονιών του. Ο καθηγητής Μουσταφά
Ντιγιαμγκόζ πέρασε αρκετές εβδομάδες μαζί του, όταν ο Ακρίτ επισκέφθηκε το
Λονδίνο και το Ιμπίριαλ Κόλετζ. «Δεν υπάρχει αμφιβολία, είναι ευφυέστατος.
Ωστόσο, η λύση που προτείνει για τον καρκίνο δεν είναι καινούργια».

Όσο αποφασιστικός εμφανίζεται στα περί «επιστήμης» άλλο τόσο αποφασισμένος
μοιάζει στην προσπάθειά του να αποφύγει τις προσωπικές ερωτήσεις. H αλήθεια
είναι ότι πίσω από την εικόνα του πλήρως φυσιολογικού και προικισμένου
παιδιού, το κεφάλαιο της ζωής του περιέχει αρκετές ψυχολογικές παγίδες. Ο
Ακρίτ δεν λέει ότι ο πατέρας του τον πίεσε πολύ από μικρό και ότι ίδρυσε
ειδικό σχολείο για τον ίδιο ώστε να αναπτύξει πλήρως τα ταλέντα του. Δεν
αναφέρεται επίσης στο ότι οι γονείς του χώρισαν γιατί αρχικά είχε απορριφθεί ο
γιος τους από την Ιατρική Σχολή, λόγω ηλικίας. Ούτε όμως και στην τελευταία
κουβέντα του πατέρα του προτού τους εγκαταλείψει: «Τηλεφώνησέ μου όταν θα
θεραπεύσεις τον καρκίνο». Πάει σχεδόν ένας χρόνος που έχει να τον δει.