Όταν δεν μαθαίνεις από το Δημοτικό…

Όταν περάσουμε έξω από ένα σχολείο, θα δούμε στο προαύλιο να παίζουν τα
παιδιά, να περνάνε την ώρα τους με ό,τι διαθέτει το προαύλιο από πλευράς
εξοπλισμού. Συνήθως υπάρχει ένα γήπεδο μπάσκετ ή βόλεϊ, που χρησιμοποιεί ένας
αριθμός μαθητών και τα άλλα παιδιά παρακολουθούν… ή κάνουν βόλτα με τις
παρέες τους.

Τα απογεύματα, τα προαύλια είναι στην πλειονότητά τους κλειστά, ενώ σε πολλά
τα παιδιά πηδούν από τα κάγκελα για να παίξουν μπάλα.

H εικόνα αυτή δεν είναι η πραγματική, γιατί πίσω από τις φωνές των παιδιών
κρύβεται το αποτέλεσμα της αδιαφορίας μας γι’ αυτά, να διαπαιδαγωγηθούν σωστά,
να κάνουν τρόπο ζωής την άθληση, τον πολιτισμό.

H βία αγγίζει ένα μεγάλο ποσοστό παιδιών: ξυλοδαρμοί αλλά και ναρκωτικά,
μικροσυμμορίες ανηλίκων κάνουν την εμφάνισή τους, επιθέσεις με τα γνωστά
αυτοσχέδια όπλα ματώνουν τις σχολικές αυλές και τον χώρο γύρω από τα σχολεία.

Στα προαύλια κατά τις ώρες λειτουργίας του σχολείου καλλιεργείται η αυριανή
βία… οι επίδοξοι χούλιγκαν – ποιος ξέρει, ίσως και κάτι χειρότερο. Γιατί στο
Γυμνάσιο, στο Λύκειο, υπάρχουν αυτά τα φαινόμενα;

Από το Δημοτικό έχουμε τα παιδιά στα χέρια μας οι δάσκαλοι, οι καθηγητές, οι
γυμναστές. Γιατί δεν τα μάθαμε τις αξίες της άθλησης, του πολιτισμού, της
σωστής ανθρώπινης σχέσης, της συμπεριφοράς και της ευγένειας;

Πόσο ενδιαφερόμαστε γα τη σωστή διαπαιδαγώγηση;

Δείτε γιατί χάνουμε το παιχνίδι της σωστής διαπαιδαγώγησης:

Έχουμε τα ολοήμερα σχολεία, στα οποία οι γονείς παραδίδουν τα παιδιά τους το
πρωί και τα παίρνουν σχεδόν το απόγευμα. H ηλικία αυτή είναι η κρίσιμη, έχεις
στα χέρια σου εύπλαστο υλικό, μπορείς να τα διαμορφώσεις ως χαρακτήρες, να
αγαπήσουν τον αθλητισμό, τον πολιτισμό, να έρθουν σε επαφή με τη σύγχρονη
γνώση, τους υπολογιστές, τη μουσική, το παιχνίδι, τη σωστή διατροφή, με τα
εικαστικά, τη σωστή οδήγηση, την αξία της ανταγωνιστικότητας, του σωστού αγώνα
στο παιχνίδι και τη ζωή, αντί για τη βία, τον χουλιγκανισμό. Έχουμε στα χέρια
μας χρυσάφι στα ολοήμερα σχολεία.

Ιδού το ενδιαφέρον για τα παιδιά:

Αντί να σχεδιάσουμε ένα άριστο σύστημα διαπαιδαγώγησης, να διαθέτουμε δηλαδή
πλήρες προσωπικό, εκπαιδευτικούς όλων των ειδικοτήτων, τα σχολεία λειτουργούν
με το μόνιμο προσωπικό, τους μόνιμους δασκάλους, που σημαίνει ότι αντί να
υπάρχουν 8.000 ωρομίσθιοι εκπαιδευτικοί, λείπουν οι 3.000…

Άρα δεν υπάρχουν οι εξειδικευμένοι καθηγητές – για παράδειγμα γυμναστές,
μουσικοί, εκπαιδευτικοί Ηλεκτρονικών Υπολογιστών – δεν υπάρχουν οι αθλητικές
εγκαταστάσεις, ο ανάλογος εξοπλισμός, οι εκπαιδευτικοί που θα προσφέρουν ό,τι
αναφέραμε πιο πάνω.

Δεν υπάρχουν στα πιο πολλά σχολεία τραπεζαρίες, οι μαθητές τρώνε στα θρανία το
φαγητό που φέρνουν από το σπίτι τους, το οποίο κανείς δεν γνωρίζει εάν είναι
το κατάλληλο, άρα δεν μαθαίνουν τη σωστή διατροφή.

Άρα… γιατί τώρα μετράμε το ποσοστό βίας στους μαθητές;

Γιατί μετράμε το ποσοστό της παιδικής παχυσαρκίας που είναι σχεδόν παγκόσμιο
ρεκόρ; Μετράμε τα οδικά ατυχήματα στα οποία επίσης διαπρέπουμε;

Μετράμε το ποσοστό αποχής από την άθληση που φτάνει στη νεολαία το 75%, ενώ
στους ενηλίκους το 85% και πάνω.

Ολοήμερα σχολεία χωρίς εξειδικευμένους καθηγητές και που η αμοιβή τους είναι 7
ευρώ ανά ώρα…

Τσιγκουνιά λοιπόν στα ολοήμερα σχολεία, δηλαδή στην ωραιότερη ηλικία των
παιδιών, όταν θα έπρεπε να κάνουμε το αντίθετο… Δηλαδή απλά χρησιμοποιούμε
τα σχολεία αυτά για φύλαξη των παιδιών, αδιαφορώντας ότι στις ώρες αυτές
μπορούσε να γίνει εκπληκτική δουλειά για το μέλλον τους.

7 ευρώ ανά ώρα για την εκπαίδευση των παιδιών μας, 13 δισ. για τη διοργάνωση
των Ολυμπιακών Αγώνων, αλλά χωρίς καμία προοπτική για το μέλλον.

Μπορείτε εσείς να βγάλετε συμπέρασμα; Τόσο ανεγκέφαλοι είμαστε;

7 ευρώ ανά ώρα για να δημιουργήσουμε τη μετριότητα τού αύριο;

13 δισ. ευρώ για να γεμίσουμε τις τσέπες των μεγαλοκαρχαριών, οι οποίοι φυσικά
δεν στέλνουν τα παιδιά τους στα ολοήμερα σχολεία.

Σας παρακαλούμε συνέλθετε, τι πάθατε;

Δείτε το μέλλον των παιδιών μας… αρκετά το φαγοπότι για τους λίγους.

* Σημείωση: η αμοιβή των ωρομισθίων ήταν 9 ευρώ και την κατέβασαν στα επτά
ευρώ. Με αποτέλεσμα οι δάσκαλοι να μην πηγαίνουν στα ολοήμερα σχολεία, να μην
πηγαίνουν στα παιδιά μας στην πιο ευαίσθητη ηλικία.

Το κόστος των ολυμπιακών εγκαταστάσεων από το αρχικό ποσό ανέβηκε στο
τριπλάσιο, το τετραπλάσιο, αλλά εκεί τσιμουδιά… ήταν εθνικός ο σκοπός…

Σκεφτείτε πώς αξιολογούνται οι εθνικοί σκοποί…

Συνέλθετε, τι πάθατε;

Ο Χρήστος Παπανικολάου είναι Ολυμπιονίκης, τ. παγκόσμιος ρέκορντμαν στο
άλμα επί κοντώ.