O φασισμός τού… πολιτικά ορθού

Σε μια φοιτητική απεργία το 1977, στην Οικονομική Σχολή του Λονδίνου. Όποτε
κάποιος φοιτητής φώναζε εναντίον των συναδέλφων του απεργών, εκείνοι του
απαντούσαν ρυθμικά: «Όχι στην ελευθερία λόγου για τους φασίστες». Δεν είχα
σκεφτεί μέχρι τότε πως μπορούσε κανείς να αρνηθεί την ελευθερία έκφρασης σε
οποιονδήποτε: φασίστα, κομμουνιστή ή χορτοφάγο. Γιατί αν συμβαίνει αυτό, τότε
για ποια ελευθερία μιλάμε; Την ελευθερία να συμφωνούμε;

Γι’ αυτό, ετοιμαστείτε. Θα υπερασπιστώ το δικαίωμα – προσέξτε, το δικαίωμα,
όχι τις απόψεις – του Ντέιβιντ Ίρβινγκ να λέει τις απόψεις του. Ο ιστορικός
είπε ότι ο Χίτλερ δεν γνώριζε τίποτα για τη γενοκτονία των Εβραίων στην
Ευρώπη. Είναι ένας παραλογισμός, που όμως αποτελεί έγκλημα στην Αυστρία, τη
Γερμανία, την Πολωνία και τη Γαλλία. Κατέθεσε στη δίκη ενός άλλου αντισημίτη,
του Ζούντελ, και υποστήριξε την άποψή του: ότι το Ολοκαύτωμα ήταν ένας μύθος.
Όμως, τα σφάλματα και των δύο θα μπορούσαν να αποδειχθούν σε έναν ανοιχτό
διάλογο. Μόνο ο ανοιχτός διάλογος, χωρίς τον φόβο της φυλάκισης και των
προστίμων, βοηθάει στη συγκρότηση μιας ανοιχτής κοινωνίας. Ίσως δεν υπάρχει
πιο ταπεινό και αποτρόπαιο πράγμα από το ν’ αρνείται κανείς τις γενοκτονίες
της εποχής μας, είτε πρόκειται για την εβραϊκή, την αρμενική ή τη γενοκτονία
στη Ρουάντα. Άραγε η ιστορική έρευνα θα πρέπει να τερματιστεί, επειδή ο ΟΗΕ
και αυστριακά και γερμανικά δικαστήρια αποφάνθηκαν επισήμως για το Ολοκαύτωμα;
Αυτός δεν είναι τρόπος για να καταπολεμήσεις τον φασισμό. Είναι φασισμός.