Αποκλεισμένα κι από το παιχνίδι

«Τις παιδικές χαρές συνήθως τις αποφεύγω για το παιχνίδι του μικρού γιου
μου. Κρύβουν πολλούς κινδύνους για ένα παιδί που αντιμετωπίζει κινητικές
δυσκολίες, όπως το δικό μου. Χρειάζεται να είμαι συνεχώς πίσω του και να τον
προσέχω. Είναι πολύ εύκολο να πέσει και να τραυματισθεί σοβαρά, αφού τα όργανα
και τα υλικά στις παιδικές χαρές δεν παρέχουν ασφάλεια».

«Οι παιδικές χαρές “κρύβουν” πολλούς κινδύνους για τον μικρό γιο μου που αντιμετωπίζει κινητικές δυσκολίες, αφού τα όργανα και τα υλικά τους δεν είναι ασφαλή για το παιχνίδι», λέει η κ. Θεοδώρα Μπότσα

Στη θέση της κ. Θεοδώρας Μπότσα βρίσκονται καθημερινά χιλιάδες γονείς. Τα
παιδιά τους, που αντιμετωπίζουν κινητικές δυσκολίες, είναι αποκλεισμένα από το
παιχνίδι. Κι αυτό, διότι οι ενδεικνυόμενες υποδομές σε παιδικές χαρές και
παιδοτόπους στην Ελλάδα είναι ουσιαστικά ανύπαρκτες!

Ενδεικτικό είναι το γεγονός ότι στην Αθήνα υπάρχει μόνο μία παιδική χαρά –
ίσως να είναι και η μοναδική στην Ελλάδα, από τις 2.500 που λειτουργούν
συνολικά – η οποία σχεδιάσθηκε προκειμένου να είναι προσβάσιμη και ασφαλής και
για το παιχνίδι παιδιών με αναπηρίες. Λειτουργεί εδώ και έναν χρόνο και στο
έδαφος έχει τοποθετηθεί ειδική επίστρωση για να μην τραυματίζονται τα παιδιά.
Διαθέτει επίσης τσουλήθρα με ράμπα, για να είναι εύκολη η πρόσβαση ακόμη και
παιδιών που πρέπει να συνοδεύονται ή να ανέβουν με αναπηρικό αμαξίδιο.

Ακόμα κι αυτή όμως βρίσκεται σε σημείο δύσκολα προσβάσιμο στα μέσα μεταφοράς,
μακριά από το κέντρο. Βρίσκεται στο πάρκο της Ακαδημίας Πλάτωνος, στον Κολωνό
και μπορεί να την προσεγγίσει κανείς μόνο με λεωφορείο ή I.X. Φαίνεται μάλιστα
ότι οι οικογένειες που έχουν παιδιά με κινητικές δυσκολίες δεν γνωρίζουν
τίποτα για την ύπαρξή της, αφού σπανίως βλέπει κανείς να παίζουν εκεί παιδιά
με κινητικά προβλήματα.

Χαλίκι…

Μόνο μία παιδική χαρά προσβάσιμη και σε παιδιά με κινητικές δυσκολίες, υπάρχει στην Ελλάδα. Βρίσκεται στην Ακαδημία Πλάτωνος (κοντά στον αρχαιολογικό χώρο). Ακόμα κι αυτή όμως βρίσκεται σε σημείο δύσκολα προσπελάσιμο στα μέσα μεταφοράς

Ένα από τα προβλήματα που αντιμετώπιζαν, κυρίως παλαιότερα, οι γονείς παιδιών
με κινητικές δυσκολίες – και που τα συναντούν ακόμη και σήμερα σε παλαιού
τύπου παιδικές χαρές – είναι το χαλίκι στο έδαφος. H κόρη της κ. Τζίνας
Αδαμίδη, η Αθηνά, που μετακινείται με αναπηρικό αμαξίδιο, είναι σήμερα 24
ετών. H μητέρα της, όμως, θυμάται: «Όταν την πήγαινα με το παιδικό καροτσάκι
σε παιδική χαρά, δυσκολευόμουν πάρα πολύ να το τσουλήσω». Προσθέτει μάλιστα
ότι παιχνίδια τα οποία δεν χάρηκε η κόρη της ήταν αυτά των λούνα-παρκ.

Ράμπες αλλά και ειδική επίστρωση – προκειμένου να κινούνται ευκολότερα τα παιδιά με κινητικές δυσκολίες και να ελαχιστοποιούνται οι πιθανότητες τραυματισμών – διαθέτει η προσβάσιμη παιδική χαρά του Δήμου Αθηναίων, στην Ακαδημία Πλάτωνος

«Όσες παιδικές χαρές κατασκευάζονται, πρέπει να διαθέτουν τις απαραίτητες
υποδομές για άτομα με κινητικές αναπηρίες. Είναι απαράδεκτο να μην
κατασκευάζονται όλες με αυτές τις προδιαγραφές», τονίζει από την πλευρά του ο
πρόεδρος του Πανελλαδικού Συνδέσμου Παραπληγικών και Κινητικά Αναπήρων, κ.
Γρηγόρης Μούσιος.

Και συνεχίζει: «Εφόσον τα παιδιά με κινητικές δυσκολίες κατοικούν – όπως είναι
φυσικό – σε διάφορες περιοχές, είναι λάθος να δημιουργείται μία παιδική χαρά
και να γκετοποιείται το παιχνίδι αυτών των παιδιών. Όλοι οι παιδότοποι πρέπει
να είναι προσβάσιμοι».

Μπορεί στην Ελλάδα η ύπαρξη της μίας προσβάσιμης παιδικής χαράς να αποτελεί
την εξαίρεση στον κανόνα, ωστόσο στις ΗΠΑ αλλά και στις βορειοευρωπαϊκές χώρες
(στη Δανία, στη Σουηδία) οι παιδικές χαρές – στη συντριπτική τους πλειονότητα
– είναι προσβάσιμες.

Μία σημαντική διαφορά είναι, όμως, ότι σε αρκετές από αυτές τις χώρες ισχύουν
νόμοι που καθιστούν υποχρεωτικές τις απαραίτητες εκείνες υποδομές σε κάθε
είδους δημόσιο χώρο, ώστε να είναι προσβάσιμος σε όλους τους πολίτες.