Στη Mάλτα σκοτώνουν ό,τι… πετάει

Περίπου δύο εκατομμύρια άγρια πτηνά σκοτώνονται κάθε χρόνο στη Μάλτα, καθώς
μεταναστεύουν από την Ευρώπη στα χειμερινά τους «διαμερίσματα», στην Αφρική.
Ορισμένα είδη, όπως ο πετρίτης, έχουν πλέον εκλείψει στο νησί. H E.E. έχει
θέσει τους κυνηγούς στο στόχαστρό της· οι τελευταίοι, όμως, αποδεικνύονται
δύσκολη λεία…

Παρ’ ότι από πέρυσι – οπότε και εντάχθηκε στην E.E. – η Μάλτα είναι θεωρητικά υποχρεωμένη να εφαρμόζει την Οδηγία η οποία προστατεύει τα πτηνά και το φυσικό τους περιβάλλον, το κυνηγετικό «λόμπι» της χώρας είναι τόσο ισχυρό, ώστε αφανίζει ακόμα και την «κληρονομιά» της χώρας, τα γεράκια

Στην είσοδο του καταφυγίου πτηνών «Μπάσκετ» της Μάλτας, υπάρχει μία πινακίδα η
οποία προειδοποιεί τους επισκέπτες ότι «απαγορεύεται το κυνήγι και η
τοποθέτηση παγίδων», όπου μάλιστα αναγράφεται και ένας τηλεφωνικός αριθμός για
καταγγελίες. Σε απόσταση όμως μικρότερη των 150 μέτρων πιο πέρα, υπάρχει στο
έδαφος ένα άδειο φυσίγγι: απόδειξη πως οι Μαλτέζοι κυνηγοί δεν πτοούνται από
κάτι τέτοια…

«Για πηγαίνετε στο λιμάνι! Πόσους γλάρους θα δείτε;», ρωτά ρητορικά ένας
καταστηματάρχης στην πρωτεύουσα, τη Βαλέτα. «Κανέναν. Τους σκοτώνουν όλους!»,
συνεχίζει. Και, δυστυχώς, δεν υπερβάλλει.

Κομμάτι της ζωής τους

Σύμφωνα με τον σύλλογο προστασίας των πτηνών BirdLife Malta, έως και δύο
εκατομμύρια πτηνά σκοτώνονται κάθε χρόνο στη Μάλτα, μία χώρα που βρίσκεται στο
κέντρο της αποδημητικής «οδού», ανάμεσα στην Ευρώπη και την Αφρική. Από τους
400.000 κατοίκους, οι 16.800 είναι δεδηλωμένοι κυνηγοί, οπαδοί ενός «σπορ» που
αποτελεί μέρος της μαλτέζικης ζωής εδώ και εκατοντάδες, ίσως και χιλιάδες
χρόνια. Παγιδεύουν σπίνους για αναπαραγωγή και πώληση, ενώ πυροβολούν
οτιδήποτε πετάει: από όρνεα, μέχρι ορτύκια και κορυδαλλούς. Ορισμένα είδη,
όπως οι τσίχλες και τα τρυγόνια, καταλήγουν στο τραπέζι του φαγητού. Άλλα
κρατούνται φυλακισμένα σε κλουβιά, στις ταράτσες. Τα περισσότερα όμως απλώς
ταριχεύονται, τρανή απόδειξη που βοηθά τους κυνηγούς να καυχώνται για τα
κατορθώματά τους. Στη Μάλτα, πολλοί εξασκούνται στη σκοποβολή, χρησιμοποιώντας
ως στόχους τα χελιδόνια…

Αψηφούν προκλητικά τους νόμους

Το «λόμπι» των κυνηγών της Μάλτας είναι αρκετά ισχυρό, ώστε να αψηφά τους νόμους

Το 1980, η κυβέρνηση της χώρας υιοθέτησε κάποιους νόμους για τον έλεγχο του
κυνηγιού και τη δημιουργία προστατευόμενων ζωνών. Για πολλά χρόνια οι κυνηγοί
απλώς τους αγνοούσαν, ενώ οι αστυνομικοί δεν τους εφάρμοζαν – κάποιοι από
αυτούς, άλλωστε, είναι και οι ίδιοι κυνηγοί. Από πέρυσι – οπότε και εντάχθηκε
στην E.E. – η Μάλτα είναι θεωρητικά υποχρεωμένη να εφαρμόζει την Οδηγία της
E.E. η οποία προστατεύει τα πτηνά και το φυσικό τους περιβάλλον σε ολόκληρη
την Ευρώπη και ρυθμίζει το κυνήγι τους. Για παράδειγμα, η εν λόγω Οδηγία
απαγορεύει την τοποθέτηση παγίδων, καθώς και το κυνήγι κατά τη διάρκεια της
αποδημητικής περιόδου και της περιόδου αναπαραγωγής. Όμως το κυνηγετικό
«λόμπι» της χώρας είναι ισχυρό. Ακόμα και τα προληπτικά μέτρα που έχει λάβει η
κυβέρνηση εναντίον της γρίπης των πτηνών αμφισβητούν: δεν υπάρχουν, λένε,
επαρκείς αποδείξεις ότι ο ιός μπορεί να μεταδοθεί μέσω των αποδημητικών πτηνών.

Αφανίζονται και τα γεράκια

ΣΥΜΦΩΝΑ με ένα ευφυολόγημα που «κυκλοφορεί» τελευταία στη Μάλτα, χάρη
στη γρίπη των πτηνών, για πρώτη φορά στην ιστορία, οι κυνηγοί δεν ενοχλούν
κανέναν. Τα πράγματα όμως είναι πολύ πιο σοβαρά. H κυνηγετική παράδοση της
Μάλτας έχει οδηγήσει στην εξαφάνιση πολλά είδη – βραχοκιρκίνεζα, καλιακούδες,
κουκουβάγιες, πετρίτες… Ακόμα και οι άγριοι λαγοί κοντεύουν να εκλείψουν από
το νησί! Το ίδιο και ο γαλαζοκότσυφας, το εθνικό πουλί της Μάλτας, το οποίο
απεικονίζεται ακόμα στο νόμισμα της μίας λίρας. Στην πραγματικότητα, η Μάλτα
καταστρέφει με τον τρόπο αυτό την κληρονομιά της. Το 1530, ο Κάρολος Κουίντος
την παραχώρησε στους Ιωαννίτες υπό τον όρο να δίνουν κάθε χρόνο, έναντι
ενοικίου, δύο γεράκια της Μάλτας – το ένα στον Ισπανό αυτοκράτορα, το άλλο
στον αντιβασιλέα της Σικελίας. Το συγκεκριμένο είδος γερακιών εθεωρείτο και το
ωραιότερο. Μέχρι τη δεκαετία του 1970, είχε σχεδόν εκλείψει. Το τελευταίο
ζευγάρι σκοτώθηκε ανοιχτά των απότομων βράχων Τα’ Σενκ το 1980. Ίσως να μην
ήταν τυχαίο που ο «πρωταγωνιστής» του κλασικού αστυνομικού μυθιστορήματος (και
μετέπειτα θρυλικής ταινίας) «Το γεράκι της Μάλτας», του Ντάσιελ Χάμετ, δεν
είναι πραγματικό γεράκι, αλλά ομοίωμα.

Επιμέλεια: Κίττυ Ξενάκη