ΣE ΠPΩTO ENIKO Tα «καθάρματα»…

«Πέρναγα τον δρόμο απέναντι και ξαφνικά ήρθανε πέντε αστυνομικοί και με
φωνάξανε. Ήμουνα πάνω στο ποδήλατο. Με ρωτήσανε αν έχω χαρτιά και έδωσα την
κόκκινη κάρτα. Μετά ήθελαν να ανοίξουν την τσάντα για να την ελέγξουν. Έβγαλα
την τσάντα μου και την άφησα μπροστά τους, και τους είπα να την ανοίξουν
αυτοί, γιατί αυτοί είναι η Αστυνομία. Μου είπαν, “άντε μ… να την ανοίξεις
εσύ που μιλάς με την Αστυνομία έτσι”».

Έτσι αρχίζει η ιστορία ενός μετανάστη που συμμετέχει στα μαθήματα ελληνικής
γλώσσας στο Στέκι Μεταναστών, όπως τη διηγήθηκε στο Δίκτυο Κοινωνικής
Υποστήριξης Προσφύγων και Μεταναστών. H συνέχεια γνωστή, όπως όλες οι ιστορίες
που αφορούν μετανάστες και αστυνομικούς. Του άδειασαν την τσάντα, του
κλώτσησαν τα βιβλία, τον έστησαν στον τοίχο, τον χτύπησαν, του έβαλαν
χειροπέδες, τον ξαναχτύπησαν, του χάλασαν το ποδήλατο, τον έβαλαν για μισή ώρα
στο περιπολικό κι ύστερα τον άφησαν να φύγει.

Έτσι, για να του δείξουν ποιος έχει την εξουσία, όπως έδειξε ο δημαγωγός
Σαρκοζί με τη «μηδενική ανοχή» του στους «Άθλιους» της Γαλλίας. Αναρωτιέμαι αν
όσοι σήμερα διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους για όσα συνέβησαν στη Γαλλία,
χαρακτηρίζοντάς τα «απαράδεκτα», θα τηρούσαν την ίδια στάση σε περίπτωση που
συνέβαιναν στην Ελλάδα.

H αλήθεια, πάντως, είναι ότι η ανεκδιήγητη φράση του Σαρκοζί για τα
«αποβράσματα» (racaille), η οποία μεταφράστηκε στον αγγλόφωνο Τύπο ως «scums»,
δηλαδή καθάρματα, είναι μια καλή άσκηση αυτογνωσίας: να αναλογιστούμε ποιοι
είναι τελικά τα καθάρματα. Δεν ανακαλύψαμε τώρα ότι κανένα κράτος δεν είναι
φορέας ηθικής. Οι άνθρωποι, όμως, είναι. Το τραγούδησε κι η Πάτι Σμιθ: people
have the power…