ΣE ΠPΩTO ENIKO Στη χώρα των τραυμάτων

H τελευταία φορά που είχαμε φυσικό χριστουγεννιάτικο δέντρο ήταν, θυμάμαι, στα
μισά της δεκαετίας του ’60. Ο παππούς μου έφερε τότε στο σπίτι ένα τεράστιο
έλατο, τόσο ψηλό που η κορφή του κόλλησε στο ταβάνι κι έσκυβε. Από εκεί
κατάγονται νομίζω οι επετειακοί μου πονοκέφαλοι, κάθε χρόνο τέτοιες μέρες. H
κατάσταση θα μπορούσε άνετα να εξελιχθεί σε… ψυχογενές ραιβόκρανο εάν δεν
επενέβαινε, ενστικτωδώς πώς, η μητέρα μου, η οποία ανέλαβε την ευθύνη στα
επόμενα πολλά χρόνια τα χριστουγεννιάτικα δέντρα μας να είναι όλα μικρά και
κυρίως ψεύτικα.

Ίδιες δυσκολίες και με τα εορταστικά σκετς. H δασκάλα μου, στην προσπάθειά της
να επιβραβεύσει τους καλούς τρόπους, δηλαδή την εγγενή μου παθητικότητα, μού
έδινε κατ’ ανάθεσιν τον ρόλο της Παναγίας στερώντας μου έτσι διά βίου το
δικαίωμα να χοροπηδώ γύρω από τη φάτνη σαν μικρή κατσικούλα, δεύτερος
γυναικείος ρόλος που, κατά τη γνώμη μου, καθόρισε τη συμπεριφορά πολλών
τυχερών φιλενάδων μου.

Υπό την επήρεια της θλιβερής αυτής σούμας, πρόσεξα πολύ τι δώρο θα κάνω στη
χαρισματική μπέμπα που φέτος θα περάσει τα πρώτα Χριστούγεννα χωρίς τον μπαμπά
της. Επειδή μάλιστα είμαι σίγουρη ότι η εξήγηση που της δόθηκε είναι πως ο
μπαμπάς έγινε άγγελος στον ουρανό, κρατήθηκα μακριά από το ράφι με τους
οργαντινένιους αγγέλους. Γέμισα ένα κουτί με γούνινα αρκουδάκια, μικρά ίσα με
χούφτα νηπίου, και άφησα την ίδια να κατανείμει τους ρόλους της ζωής της, από
μόνη της. Μακάρι να είναι όλοι χνουδωτοί και κυρίως στα μέτρα του χεριού της.