Tο θολωμένο τους μυαλό

Θα μπορούσε να ονομαστεί το «δεκάλεπτο τού τρόμου». Γιατί αυτό το διάστημα οι
ελληνικές ομάδες θολώνουν, δέχονται γκολ και χάνουν νίκες και ισοπαλίες. Μαζί
– φυσικά – και σημαντικές προκρίσεις.

Αν δεν ήταν σύμπτωμα διαρκώς επαναλαμβανόμενο, ίσως μιλούσαμε για σύμπτωση.
Ωστόσο, πρόκειται για κάτι ολότελα ξεκάθαρο: οι ελληνικές ομάδες αδυνατούν να
διαχειριστούν το υπέρ τους αποτέλεσμα και πνίγονται…

Ο τομέας «φυσική κατάσταση» ασφαλώς παίζει ρόλο. Όχι πως στα τελευταία λεπτά
ενός αγώνα οι δυνάμεις από μόνες τους θα σταματήσουν τον αντίπαλο, αλλά καθώς
από αρκετή ώρα νωρίτερα ο αντίπαλος πιέζει, μάχεται, δημιουργεί φάσεις και εσύ
απλώς παρακολουθείς, είναι ξεκάθαρο πως το λάθος θα γίνει και θα έρθει το
γκολ. Διότι όπως όλα, κουράζεται και το μυαλό.

Ομάδες από την Ιταλία και τη Γερμανία ασφαλώς και έχουν καλύτερο δείκτη στον
τομέα της φυσικής κατάστασης. ‘H, αν προτιμάτε, διαθέτουν πληθώρα παικτών που
έχουν μπολιαστεί με νοοτροπία συνεχών αγώνων και μπορούν να αντεπεξέλθουν στις
δυσκολίες.

Όσο για τη Ρόζενμποργκ, αλίμονο αν μια ομάδα της Νορβηγίας συναγωνίζεται σε
δυνάμεις τον Ολυμπιακό. Εδώ, η περίπτωση διαφέρει: από την αρχή του δευτέρου
ημιχρόνου ήταν ορατό πως άλλαξαν τα δεδομένα. H Ρόζενμποργκ έφτιαχνε
καταστάσεις, έμπαινε από παντού στην περιοχή και είχε αποκτήσει το πάνω χέρι.
H δουλειά του προπονητή είναι να σταματήσει την πίεση. Να κάνει αλλαγές. Να
ρίξει στο τερέν μάχιμους παίκτες. Και όταν όλα έρχονται με το μέρος του
(απόκρουση πέναλτι από τον Νικοπολίδη), να βάλει τον παίκτη που πραγματικά
έχει ανάγκη και όχι να κρύβεται πίσω από δικαιολογίες του στυλ «δεν έκανε
προθέρμανση». E, ας τον έστελνε νωρίτερα να κάνει!

Στα εντός έδρας παιχνίδια (όπως και σε πολλά τού Ολυμπιακού εκτός Ελλάδος),
λειτουργεί η πίεση που ασκεί ο κόσμος. Οι ποδοσφαιριστές ακούν μια εσωτερική
εντολή: «Πρέπει να νικήσουμε». Αν είναι άπειροι και αν δεν έχουν πολλά
χιλιόμετρα στο αγωνιστικό… κοντέρ τους, υποπίπτουν σε λάθη. Γιατί λείπει η
παιδεία. Όπως και η αυτοπειθαρχία, που κρίνεται απαραίτητη στο φινάλε του
ματς. Ενας ηγέτης να πάρει την ομάδα στις πλάτες του, να καθυστερήσει, να
πετάξει έξω την μπάλα, να μιλήσει στον διαιτητή. Ενας Ξανθόπουλος ή ένας
Νικολούδης! Ενας παίκτης ηγέτης.

Και στον αγώνα του Παναθηναϊκού, μια βοήθεια από τον προπονητή. Να μπει – για
παράδειγμα – ο Μόρις στα κεντρικά μπακ, να ενισχυθεί με τον Μπίσκαν η άμυνα
και να παίξουν καλύτερα οι πλάγιοι μπακ. Όταν όλα αυτά απουσιάζουν, οι
διοικήσεις αναζητούν δικαιολογίες και οι ομάδες βαθμούς και χρήματα.

ΟΙ τριγμοί στην καρέκλα του Γιόνας Καζλάουσκας άρχισαν και μένει να δούμε πότε
θα σταματήσουν. Και αν… Δεν πρόκειται για… Ρίχτερ που προέρχονται από τη
διοίκηση, αλλά για γερά τραντάγματα που έχουν ως αφετηρία τα «κόκκινα»
αποδυτήρια! Τι συμβαίνει τελικά; Επί του παρόντος, παρά τη δεδομένη
δυσαρέσκεια, οι επικεφαλής του TAK στηρίζουν τον Λιθουανό προπονητή. Ο κόουτς
όμως διαπιστώνει πως έχασε πόντους στις τάξεις των παικτών του! Κάτι που
σημαίνει ότι αν σύντομα δεν τους κερδίσει με έργα(οδηγίες σε ματς και νίκες),
το υπαρκτό πρόβλημα θα βγει για τα καλά στην επιφάνεια.