Tώρα ξέρω τι είναι να παρκάρεις μπροστά σε ράμπα

Μέχρι πέρυσι, αν μιλούσες με την Κορίνα για «ατυχήματα», θα σου έλεγε αυτό
που της είχε συμβεί με τον Μάνο Χατζιδάκι. Του είχε πάρει μια συνέντευξη όταν
ήταν νεαρή δημοσιογράφος, αλλά το κασετοφωνάκι της την πρόδωσε. Κόντεψε να
πεθάνει από τη λύπη της, αλλά ο μεγάλος Μάνος της έδωσε μια δεύτερη ευκαιρία
και επανέλαβε τη συνέντευξη μαζί της. Με τη ζωή δεν ήταν το ίδιο. Στις 10
Ιανουαρίου, αρχές του χρόνου, το αμάξι που οδηγούσε ένας φίλος της καρφώθηκε
σε μια κολόνα της παραλιακής. H Κορίνα είχε κάνει όλα τα σωστά, φορούσε ζώνη
δηλαδή και όταν είδε το αμάξι να φεύγει από τον δρόμο προσπάθησε να το
επαναφέρει. Ήξερε και η ίδια να οδηγεί. Τίποτα όμως δεν πήγε καλά. Έχασε το
ένα της μάτι και έμεινε παράλυτη. H Κορίνα Θεοδωρακάκη όμως δεν γονάτισε.

H Κορίνα Θεοδωρακάκη στην κονσόλα τού σταθμού «Λάμψη». «Όταν έχεις μια δουλειά, δεν σκέφτεσαι συνεχώς τα απαγορευμένα, αυτά που δεν μπορείς να κάνεις. Νιώθεις χρήσιμος ξανά», λέει

Σε έναν μήνα, ενώ ήταν ακόμη στο κρεβάτι, άρχισε να στέλνει ξανά «κομμάτια»
στα περιοδικά με τα οποία συνεργαζόταν. Και μόλις στάθηκε στο καροτσάκι οι
φίλοι την πήγαν «πίσω» στον σταθμό που δούλευε να πει ξανά το δελτίο ειδήσεων.
Και εκεί, μόνη της στο στούντιο – με τους συναδέλφους και φίλους της να τη
χειροκροτούν πίσω από τα χοντρά τζάμια – η Κορίνα το αποφάσισε. Δεν θα είχε
μισή ζωή. Θα τη διεκδικούσε όλη.

Το είχες σκεφθεί ποτέ;

Ποτέ, και δεν καταλάβαινα αυτούς που έλεγαν ότι όσα φέρνει η στιγμή δεν τα
φέρνει ο χρόνος. «Σιγά», έλεγα…

Ποια ήταν τα σχέδιά σου στη ζωή;

Τα σχέδιά μου; Να κάνω ένα παιδί, να συμμαζέψω λίγο τα επαγγελματικά για να
μπορώ να κάνω περισσότερα ταξίδια. Και να πάω σε μια σχολή χορού γιατί μου
άρεσε πολύ ο χορός, χόρευα και ποτέ δεν είχα χρόνο να πάω σε μια σχολή χορού,
αλλά όταν οι άνθρωποι κάνουν σχέδια ο Θεός γελάει. Τώρα που βρήκα χρόνο για
όλα, δεν μπορώ να τα κάνω.

Τα σχέδιά σου τώρα;

Να συνεχίσω να έχω ένα επάγγελμα. Όταν έχεις μια δουλειά, δεν σκέφτεσαι
συνεχώς τα απαγορευμένα – αυτά που δεν μπορείς να κάνεις. Νιώθεις χρήσιμος
ξανά. Και μετά, θέλω να κάνω πράγματα γι’ αυτούς τους ανθρώπους που έχουν το
ίδιο πρόβλημα με μένα. Όλοι τούς έχουμε στο πίσω μέρος του μυαλού μας, όμως
δεν κάνουμε τίποτε. Θα σου πω ότι είχα παρκάρει και μπροστά σε ράμπα. Τώρα πια
ξέρω τι είναι να παρκάρεις μπροστά σε ράμπα.

Πώς είναι αλήθεια να κυκλοφορείς με καροτσάκι;

Εγώ συνεχίζω να βγαίνω τα βράδια. Και ας με αντιμετωπίζουν με έκπληξη. «Τι να
κάνουμε τώρα», «πού να σε βάλουμε»; Δεν είναι λύπη αυτό που αισθάνονται,
έκπληξη είναι. Ίσως να είναι και η πρώτη φορά που βλέπουν έναν άνθρωπο με
καροτσάκι ανάμεσά τους. Αλλά και εγώ πόσους ανθρώπους είχα δει να κυκλοφορούν
με καροτσάκι; Εσύ έχεις δει πολλούς στα εστιατόρια, στις καφετέριες;

Όχι. Και αυτό είναι μια απορία μου. Πού ζουν όλοι αυτοί οι
άνθρωποι;

Ξέρεις γιατί δεν τους βλέπουμε; Γιατί οι άνθρωποι με κινητικά προβλήματα, όπως
και οι τυφλοί, δεν μπορούν να κυκλοφορήσουν, γιατί τα πεζοδρόμια είναι γεμάτα
εμπόδια, μηχανάκια, πινακίδες, ψυγεία, περίπτερα – όλα στη μέση. Κρύβονται
λοιπόν. Δεν έχουν και λεφτά, γιατί μια μετακίνηση είναι δύσκολη και ακριβή. Αν
δεν έχεις κάποιους να σε στηρίζουν, να σε βοηθούν, δεν μπορείς να βγεις από το
σπίτι. Ακόμα και στα τρένα που φτιάχτηκαν με τους Ολυμπιακούς, δεν μπορείς να
μπεις, γιατί οι περισσότεροι καινούργιοι συρμοί στους νέους σταθμούς έχουν μια
απόσταση ύψους 20 εκατοστών και ένα κενό άλλα 20 εκατοστά. Καταλαβαίνεις
λοιπόν γιατί αυτοί οι άνθρωποι κρύβονται στα σπίτια τους. Δεν έχει μάθει και ο
κόσμος να τους αντιμετωπίζει, φοβάται, δεν ξέρει. Μόνο τα νέα παιδιά – 13, 17,
25 χρόνων – έχουν μια εκπληκτική αντιμετώπιση, σαν να είναι εξοικειωμένα και
τρέχουν να σε βοηθήσουν, δεν κωλώνουν με τίποτα. Οι μεγαλύτεροι όμως άνθρωποι
είναι λίγο μαζεμένοι.

Πάντως, με τις λίγες βόλτες που κάναμε, πρόσεξα ότι υπάρχει
ένα ενδιαφέρον των ανδρών απέναντί σου.

Ναι, το ίδιο λένε και οι φίλες μου. Ότι το καρότσι έχει πέραση. Αν αύριο το
πρωί σηκωνόμουν, νομίζω ότι θα είχα έξω και πέντε έξι να περιμένουν. Ίσως ο
δυναμισμός που εκπέμπει μια γυναίκα που είναι στο καρότσι, να έλκει τους
άνδρες. Παραπέμπει στη δυνατή μαμά. Δεν ξέρω και τόση ψυχολογία, αλλά νομίζω
ότι αυτό είναι.

Μετά την πρώτη γνωριμία όμως, οι άντρες πώς σου συμπεριφέρονται;
Είναι φοβισμένοι; Ποια είναι η λέξη που θα χρησιμοποιούσες εσύ;

Ναι. Φοβισμένοι. Υπάρχει άγνοια, είναι μια διαφορετική λειτουργία του σώματος.
Πρέπει να ξαναρχίσεις από την αρχή την εξερεύνηση του σώματος. Γιατί με
δεδομένο ότι δεν υπάρχει αισθητικότητα από τη μέση και κάτω, η ερωτική πράξη
είναι λίγο περίεργη. H έλλειψη της αισθητικότητας είναι τρελό πράγμα, δεν
μπορεί να το συλλάβει το μυαλό σου. Εγώ άρχισα να καταλαβαίνω τι είναι αυτό
έπειτα από 4 – 5 μήνες. Ήμουν στο καρότσι και ετοιμαζόμουν να πάω σε έναν
γάμο. Έχω ανάψει τσιγάρο, το έχω ακουμπήσει στο τασάκι και κοιτάζω τα ρούχα
στην ντουλάπα. Το τσιγάρο στο τασάκι και το τασάκι πάνω στο πόδι. Έχουν
περάσει πέντε λεπτά, πάω να σβήσω το τσιγάρο και βλέπω ότι το πόδι μου έχει
καεί και δεν έχω καταλάβει τίποτα. Αυτή είναι η έλλειψη αισθητικότητας.

Δεν μπορεί να ξέρεις ποιος σε ακουμπάει, τι σε ακουμπάει.

Αναπτύσσεται όμως καλύτερα η αισθητικότητα σε όλο το υπόλοιπο σώμα που είναι
ζωντανό. Όπως όταν χάσεις την ακοή σου αναπτύσσεται περισσότερο η όρασή σου.
Και μπορείς να νιώσεις ηδονή, ακόμα και οργασμό, διότι το σώμα σου είναι
ζωντανό. Και μετά οι γυναίκες είμαστε πάντα πιο εγκεφαλικές. Οπότε για μένα
είναι εύκολο, ωστόσο όμως για έναν άνδρα είναι δύσκολο.

Δεν έχεις χάσει πάντως καθόλου από τον δυναμισμό σου.

Ο δυναμισμός πηγάζει από την απόφασή μου να ζήσω και να μην πεθάνω. Μέσος όρος
δεν υπάρχει. Ο γιατρός στο νοσοκομείο μού είπε «παιδί μου, έγραφες ποτέ με τα
πόδια»; Όχι, έγραφα με το μυαλό. Ωραία, μυαλό έχεις, πόδια δεν έχεις αυτή τη
στιγμή. Όχι ότι δεν έχει στιγμές που είναι πολύ χάλια.

Για πες μου, να μη λέμε μόνο τα εύκολα.

Όση δύναμη και να έχεις, το πρώτο πράγμα που αρχίζει είναι το «γιατί». Γιατί
να μου συμβεί; Και αρχίζεις να βάζεις τον εαυτό σου σε μια διεργασία, ότι μου
συνέβη γιατί είχα κάνει αυτό ή γιατί ο Θεός αποφάσισε έτσι… Εγώ δεν πιστεύω
ότι ο Θεός έχει ανταποδοτικά τέλη. Δηλαδή άμα κάνεις την προσευχή σου πέντε
φορές την ημέρα, σε αγαπάει ο Θεός; Δεν είναι έτσι. Εγώ δεν είχα πολλές
σχέσεις με τη θρησκεία, διατηρούσα και όλη αυτή τη νεανική αμφισβήτηση. Όταν
συνέβη αυτό, όλοι προσπάθησαν να φέρουν τη θρησκεία δίπλα μου, κάποιοι γνωστοί
μου δεσποτάδες μου έλεγαν ότι αν πιστέψεις μπορεί να γίνει κάτι. Εγώ τους είπα
ότι εάν υπάρχει Θεός και το έκανε αυτό σε μένα, δεν θέλω να έχω καμία σχέση
μαζί του, ευχαριστώ πολύ, αλλά νομίζω ότι ήμουν αρκετά καλή στη ζωή μου, δεν
έχω κάνει κάτι κακό.

Τι δεν πρέπει να κάνει κάποιος όταν σε συναντά;

Τι δεν πρέπει να κάνει; Να κλαίει. Το καλοκαίρι σκεφτόμουν πολύ αν θα πάω ή
δεν θα πάω στα Κύθηρα. Έφερα στο μυαλό μου σχεδόν έναν έναν τους φίλους μου,
γιατί έχω μεγαλώσει στα Κύθηρα, 18 χρόνια, και έχω κάνει εκπομπές στην
τηλεόραση και στο ραδιόφωνο του νησιού. Με είχαν βαρύνει λίγο και κάποιοι που
είχαν πει «κράτα, γιατί κρατάς στους ώμους σου και ένα νησί 3.000 κατοίκων».
Τα Κύθηρα δεν ξαναείχαν ποτέ τέτοια ιστορία, δεν είχε τύχει, περίεργο πράγμα.
Τελικά πήγα. Καθόμασταν με τους φίλους μου στην πλατεία και κάποιοι πέρναγαν
από τον απέναντι δρόμο, με κοιτούσαν, αλλά δεν μπορούσαν να έρθουν κοντά,
έφευγαν. Κάποιοι άλλοι με χαιρετούσαν και έβαζαν τα κλάματα, και λέω παιδιά
εντάξει, εγώ είμαι μια χαρά, πίνω καφέ, έρχονται και τα ούζα, πηγαίνετε μια
βόλτα και ξαναγυρίστε μόλις σας περάσει. Είναι φυσικό να κλαίνε, αλλά δεν έχω
την αίσθηση ότι με λυπούνται, έχω την αίσθηση ότι σοκάρονται γιατί βλέπουν ότι
είμαι στο καρότσι, ενώ πριν ήξεραν ότι έτρεχα, χόρευα.

Πες μου για την οικογένειά σου και τους στενούς σου φίλους. Πώς το
αντιμετώπισαν;

Αυτό που παίζει τεράστιο ρόλο είναι το άμεσο περιβάλλον σου. Οι γονείς σου, οι
πέντε φίλοι. Αν αυτοί κάνουν μια ασπίδα προστασίας γύρω σου, κλάψουν,
φυσιολογικό είναι, αλλά μετά πουν «πάμε παρακάτω», το περνάς. Εγώ έχω δυο
φίλους που με βοηθάνε καθημερινά στις μεταφορές, έχω φίλους και στη «Λάμψη»
και στο «7 Μέρες TV» που με διευκολύνουν, αν κάτι δεν μπορώ να το κάνω. Θα μου
ανοίξουν την πόρτα για να μπω στο στούντιο – είναι φυσικό γιατί είναι λίγο
βαριά – αλλά δεν θα μπούνε μαζί μου, θα κάνω κονσόλα, θα κάνω τα πάντα. «Είσαι
η Κορίνα που ήσουν πριν», μου λένε, «δεν έχει ούτε απαλλαγές ούτε τίποτα,
μπορείς να το κάνεις, τελείωσε». Και θα τσακωθώ όπως τσακωνόμουν και θα μου
την πουν αν το δελτίο δεν είναι καλό. Είμαι ξανά μέσα στο παιχνίδι. Αλλιώς θα
είχα βγει.

Δεν υπήρξαν άνθρωποι που σε πλήγωσαν;

Βέβαια και υπάρχουν. Κάποιοι συνάδελφοί μου είναι υπουργοί, γνωριζόμασταν,
τώρα όμως δεν με ξέρουν. Και στο σωματείο τα πράγματα δεν ήταν καλύτερα.
Αδιαφορία. Σήμερα προσπαθώ για μια θέση parking. Όλη η Αθήνα έχει γεμίσει με
prive θέσεις στάθμευσης, αλλά σε μένα δεν δίνουν. Υπήρξαν και φίλοι οι οποίοι
δεν ήρθαν, χάθηκαν. Κάποιοι από αυτούς δεν ήταν ίσως ποτέ φίλοι.

H φροντίδα μας είναι μηδαμινή για τους ανθρώπους που έχουν ειδικές
ανάγκες;

Ευτυχώς που είχαμε και τους Παραολυμπιακούς και έγιναν κάποια στραβά
πεζοδρόμια. Κατά τα άλλα, φερόμαστε γαϊδουρινά. Όταν εγώ χτύπησα, ήταν
χτυπημένα άλλα τέσσερα αγόρια ηλικίας από 26 έως 27 χρόνων. Είναι από τον
Φεβρουάριο έξω και κανένας τους δεν έχει δουλειά. Μαραζώνουν. Το επίδομα είναι
πάρα πολύ μικρό. Και εντάξει εγώ, δεν είμαι υπέρ των επιδομάτων, ούτε υπέρ της
σύνταξης, γι’ αυτό δεν πήρα τη σύνταξη και δουλεύω. Και πέντε χιλιάδες επίδομα
να δίνει, πάλι δεν κάνει τίποτα, γιατί αυτό που έχει ανάγκη αυτός ο 27χρονος
είναι η δουλειά, να είναι χρήσιμος. Δεν μπορείς να τον καταδικάσεις να είναι
κλεισμένος σε 4 τοίχους. Έτσι το 80% γίνονται τοξικομανείς ή αλκοολικοί. Άμα
είσαι 24 ώρες την ημέρα ανάμεσα σε τέσσερις τοίχους, νομίζω και κανονικός να
είσαι, ή αλκοολικός θα γίνεις ή τοξικομανής. Εδώ από το δικό μου μυαλό πέρασε
το αλκοόλ, αλλά δεν είναι λύση αυτή.

Άλλαξες σαν άνθρωπος;

Έγινα πιο μαλακός άνθρωπος. Κάποτε ήμουν επιθετική, είχα νεύρα και θυμό, τώρα
όμως τελειώσανε αυτά. Αλλά έγινα πιο απαιτητική με τους ανθρώπους. Δηλαδή λέω
ότι είναι δικαίωμά μου να περάσω από τη ράμπα και θα πάρω το «100» σε κάθε
ράμπα που θα είναι κλειστή. Τα δικαιώματά μου τα θέλω τώρα.

ΤΟ ATYXHMA

Φορούσα ζώνη, λειτούργησαν οι αερόσακοι, θα μπορούσα να μην είχα πάθει τίποτα…

Για πες μου για εκείνη την ημέρα;

Είχαμε πάει μια βόλτα στην παραλιακή, με ένα καινούργιο αυτοκίνητο γνωστότατης
μάρκας. Φόραγα ζώνη, λειτούργησαν οι αερόσακοι, θα μπορούσα να μην είχα πάθει
τίποτα, έπαθα όμως… Το πιθανότερο είναι ότι με χτύπησε ο αερόσακος πριν
κρατήσει η ζώνη, το σώμα μου πήγε πίσω προς την πλάτη του καθίσματος και στην
επαναφορά το κράτησε η ζώνη και εκεί έγινε το σπάσιμο της σπονδυλικής στήλης.

Και το μάτι σου πώς το έχασες;

Από τον αερόσακο. Όταν χτυπηθεί το μάτι οι περισσότερες πιθανότητες είναι να
σπάσει το κόκαλο που φιλοξενεί τον βολβό και να απορροφηθεί το χτύπημα. Σε
μένα το κόκαλο άντεξε και έγινε η ζημιά.

Έχασες τις αισθήσεις σου τη στιγμή της σύγκρουσης;

Δεν έχασα τις αισθήσεις μου, είδα το ατύχημα. Άνοιξα την πόρτα για να κατέβω.
Προσπάθησα και ένιωσα ότι δεν κινούνται τα πόδια μου. Κατάλαβα τι είχε γίνει.
Φώναξα τους ανθρώπους που είχαν μαζευτεί και τους ζήτησα να με βγάλουν, γιατί
το αυτοκίνητο ήταν δίπορτο και πίσω υπήρχε άλλος ένας άνθρωπος. Έκανα
εξετάσεις, μαγνητική και βγήκε το συμπέρασμα. Σε δύο ημέρες έγινε η εγχείρηση.
Στη 10η ημέρα άρχισα να ανασηκώνομαι. Στις 20 ημέρες μεταφέρθηκα στο KAT για
αποκατάσταση.

H εγχείρηση σ’ αυτές τις περιπτώσεις γιατί γίνεται;

Γιατί εάν παραμείνεις σπασμένη δεν μπορείς να κρατήσεις τον κορμό. Και επίσης
γιατί εάν δεν γίνει πολύ γρήγορα, υπάρχει πιθανότητα να προχωρήσει η βλάβη
προς τα πάνω. Στην ουσία έχουν δέσει τη σπονδυλική στήλη με 3 καρφιά νομίζω,
για να μπορεί να στέκεται ο κορμός. Και αποκαθιστούν τον σωλήνα που υπάρχει ο
νωτιαίος μυελός. Δεν είναι δηλαδή για να γίνεις καλά, είναι για να περισώσουν
μια κατάσταση.

Από τον γιατρό έμαθες ότι δεν θα περπατήσεις;

Ναι, δύο ώρες μετά το ατύχημα που ήρθε ο γιατρός μου η πρώτη ερώτηση που του
έκανα ήταν «θα περπατήσω ή όχι;». Μου είπε ότι είναι πολύ δύσκολο. Υπάρχει μια
πιθανότητα είτε ο οργανισμός μόνος του να κάνει κάτι ή προχωρώντας η επιστήμη
να βρεθεί κάτι.

Δεν σκέφθηκες ποτέ να αποσυρθείς; Δηλαδή να πεις «θα κάθομαι σε ένα
κρεβάτι να με ταΐζουν»;

Αντιθέτως, η πρώτη μου σκέψη ήταν να κάνω όσο πιο γρήγορα γίνεται το πρόγραμμα
αποκατάστασης. Να μπορώ να κάτσω στο καρότσι, να μπορώ να το κινήσω, γιατί δεν
θέλω να είμαι άχρηστη. Γι’ αυτό σηκώθηκα σε είκοσι ημέρες, είναι σχεδόν
απίστευτο, οι Άγγλοι τους σηκώνουν στους 3 μήνες. Δεν ήθελα να διακοπεί αυτή η
πορεία των 23 ετών στη δημοσιογραφία. Μου πρότειναν να πάω στο εξωτερικό, να
κάνω άλλο ένα πρόγραμμα αποκατάστασης, είπα όχι. Είπα θα γυρίσω πρώτα στη
δουλειά, στο ραδιόφωνο, να αποκαταστήσω το ένα κομμάτι του εαυτού μου, να
ξαναείμαι η Κορίνα που με ξέρουν οι συνάδελφοι και από εκεί και πέρα θα δούμε.