ΣE ΠPΩTO ENIKO Ίσως τα φτωχά τετράποδα έχουν κάτι να μας διδάξουν…

Έκλεισε ένας χρόνος από τότε που αυτό το κοκκινωπό μαλλιαρό πραγματάκι
μετακόμισε φοβισμένο στο σπίτι, για χάρη της νεολαίας της οικογένειας. Το
βαφτίσαμε με ένα αστείο δισύλλαβο όνομα, που απεικονίζει τις ποδοσφαιρικές
προτιμήσεις των αρρένων της οικίας, του φορέσαμε και ένα γουστόζικο λουράκι
αναλόγου χρώματος. Και… πήραμε (οι μεγάλοι) μια βαθιά ανάσα,
προβληματισμένοι και ανήσυχοι για το πώς θα κυλούσε στο εξής η καθημερινή πραγματικότητα.

Στην αρχή, οι κανόνες ήταν αυστηροί: «Μόνο στη βεράντα», «όχι πάνω σε
καναπέδες και κρεβάτια», «να πλένεις αμέσως τα χέρια σου μόλις το αγγίξεις».
Σιγά σιγά, ο γατούλης κέρδισε έδαφος και προσχώρησε από τα αυστηρά όρια της
βεράντας – λίγη ώρα στην αρχή και ώρες ολόκληρες κατόπιν – στα ενδότερα του
σπιτιού. Μπήκε ακόμα πιο γρήγορα και στις καρδιές μας και τρύπωσε για τα καλά εκεί…

Μας κοιτά κατάματα με τα εκφραστικά ματάκια του και μας κλείνει το μάτι! Μας
γλείφει τα δάκτυλα του ποδιού, δείχνει φοβερή αδυναμία στις πλουμιστές
παντόφλες και παίζει μαζί μας ατέλειωτες ώρες με το μπαλάκι του τένις και του
πινγκ-πονγκ. Ξέρει πια να ανοίγει μόνο τους τις συρόμενες πόρτες, παρακολουθεί
με προσοχή στην τηλεόραση τα κινούμενα σχέδια και τα ποδοσφαιρικά ματς,
τρελαίνεται να ακούει μελωδική μουσική και πατά με ενθουσιασμό τα πλήκτρα του
πιάνου. Κατεβάζει το κεφάλι και κρύβεται στη γωνιά όταν τον μαλώνεις,
μελαγχολεί όταν είμαστε κακόκεφοι και κλαίει σαν άνθρωπος όταν είναι να πάει
για εμβόλιο στον γιατρό! Κάθεται σαν κύριος, με τα μπροστινά ποδαράκια του στο
μπράτσο της καρέκλας, όταν έχουμε επισκέπτες.

Πάνε οι υποχονδρίες για σχολαστική καθαριότητα ανά πάσα στιγμή, οι εμμονές
για το ατσαλάκωτον των μαξιλαριών του καναπέ, οι φοβίες για τις μύριες
αρρώστιες, η σιχαμάρα για οποιοδήποτε μη ανθρώπινο πλασματάκι… Φτάνει να
κάνεις το πρώτο βήμα και να χαϊδέψεις το στρογγυλό βελούδινο κεφαλάκι…

Κάτι άλλαξε μέσα στο σπίτι… Και είναι προς το καλύτερο. Όσοι από την
ευρύτερη οικογένεια είχαν έντονες αντιρρήσεις για την έλευση του νέου ενοίκου,
αναγκάστηκαν να τις πάρουν πίσω. Όλοι γίναμε πιο ήπιοι, πιο ήρεμοι, πιο
ικανοποιημένοι, πιο τρυφεροί… Ίσως, τελικά, τα φτωχά τετράποδα να έχουν κάτι
να μας διδάξουν…