ΓHΠEΔOΓPAΦIEΣ

H κατάσταση στο ελληνικό ποδόσφαιρο είναι η εξής: συζητάμε για το νέο «σχήμα»
του πρωταθλήματος, για το αν θα λέγεται Σούπερ Λίγκα ή προ – Λίγκα ή σκέτη
Λίγκα (η λέξη, η ελληνική, «πρωτάθλημα» μας φαίνεται πολύ άουτ), για το αν τα
έσοδα θα τα μοιράζονται δέκα ομάδες ή οκτώ ομάδες ή τρεις, αλλά όχι για το
ποιες είναι αυτές οι ομάδες και τι ποδόσφαιρο παίζουν. O δημόσιος διάλογος
έχει μπόλικη Γιάλτα (αν και κανείς δεν μας λέει ποιος παριστάνει τον Στάλιν),
την απαραίτητη εμφυλιοπολεμική διάσταση (ΕΠΟ εναντίον ΕΠΑΕ, μεγάλοι εναντίον
μικρών), τα συνήθη κοσμητικά επίθετα και γενικά το σύνηθες ελληνικό επίπεδο.
Θα ήταν απλώς κωμικός αν δεν ήταν τόσο θλιβερός. Και είναι τόσο θλιβερός γιατί
λαμβάνει χώρα σε μια χρονιά που το επίπεδο του πρωταθλήματος κατέβηκε κι άλλο,
που οι φίλαθλοι εκδιώχτηκαν κι εκδιώκονται και που η Εθνική άφησε πολύ πίσω
την Πορτογαλία της. Και κορυφώθηκε -με το ΠΑΟΚτζίδικο μπάσιμο και την οργίλη
ξανθιώτικη απάντηση -σε μια βδομάδα που η ποδοσφαιρική μας ανέχεια έγινε ακόμα
πιο αισθητή μέσα από τη σύγκριση που κανείς δεν μπορεί ν’ αποφύγει.

Ενώ οι δικοί μας «μεγάλοι» αγκομαχούσαν ξανά σε ματς μιάμισης (Ολυμπιακός) ή
τριών (Παναθηναϊκός) φάσεων, η Μπαρτσελόνα κέρδιζε 3-0 τη Ρεάλ στο Μπερναμπέου
και η Γιούβε 4-0 τη Ρόμα στο Ολύμπικο. Θα μου πείτε: τι συγκρίνεις τώρα;
Είπαμε ποτέ ότι μπορούμε να έχουμε στην Ελλάδα μια Μπάρτσα; H απάντηση είναι,
φυσικά, «όχι». Αλλά καλό θα ήταν να κάναμε μια προσπάθεια στην αθλητική
κατεύθυνση, στη συμπεριφορά μέσα στο γήπεδο, στους παίκτες που μπορούμε να
φέρουμε, παρά να συζητάμε διαρκώς για οργανωτικά και διαιτητικά θέματα, σαν
αυτά να ήταν που φέρνουν τους φιλάθλους στο γήπεδο. Έστω κι αν ούτε έτσι θα
γινόμασταν Μπάρτσα, γιατί Μπάρτσα είναι μόνο μία.

Ας αφεθούμε λιγάκι: να μια ομάδα που παίζει για να τη χαίρεσαι, που ακόμα κι
όταν χάνει, ακόμα και στις περιόδους που είναι λιγότερο καλή, έτσι παίζει,
γιατί έτσι έχει μάθει να καταλαβαίνει την μπάλα. Γι’ αυτό αυτή η φανέλα
τραβάει τους Κρόιφ, τους Μαραντόνα, τους Ρομάριο και τους Ροναλντίνιο αυτού
του κόσμου. Γι’ αυτό οι φίλαθλοι της πόλης γεμίζουν το Νιου Καμπ
βρέξει-χιονίσει, στις καλές και στις δύσκολες μέρες. Γι’ αυτό οι καλές μέρες,
σαν τη σαββατιάτικη, αφήνουν σε τέτοιο βαθμό τη γεύση της ποδοσφαιρικής
απόλαυσης. Ιστορία, σεβασμός στη φανέλα, βάρος στην ομορφιά και στην επίθεση.
Γνωστά πράγματα, θα πείτε. Και επώδυνα, θα συμπλήρωνα, όταν τα σκεφτόμαστε
δίπλα στα δικά μας. Γιατί η δική μας η Λίγκα, όπως και να την ονομάσουμε, θα
‘ναι πάντα όχι μερικές κατηγορίες αλλά μερικούς πλανήτες πίσω.