Προϋπολογισμός για τους έχοντες και κατέχοντες…

H OIKONOMIA εισβάλλει δυναμικά στο προσκήνιο, έρχεται να προσθέσει τα
δικά της βάρη στη διαταραγμένη πολιτική και επιχειρηματική αγορά. Σήμερα
κατατίθεται στο Κοινοβούλιο, εν μέσω πρωτοφανών αμφισβητήσεων, ο
προϋπολογισμός του 2006, ο οποίος για πρώτη φορά, τουλάχιστον τα
μεταπολιτευτικά χρόνια, εμφανίζεται με αστερίσκο, ενσωματώνει δηλαδή την
αμφισβήτηση, παρ’ ότι πρόκειται για νόμο του κράτους και οφείλουν οι εκάστοτε
κυβερνώντες να ορίζουν επακριβώς τις προβλέψεις του.

Είναι τούτο κρίσιμο θέμα, όσο και αν πολλοί το ξεπερνούν με τη συνήθη ευκολία.
Συνιστά παραβίαση θεσμική ο αστερίσκος, επιτείνει το ήδη υπάρχον κλίμα
αναξιοπιστίας έναντι του οικονομικού επιτελείου της κυβέρνησης.

Όμως πέραν αυτού ο νέος προϋπολογισμός δεν αντιμετωπίζει το δημοσιονομικό
πρόβλημα της χώρας, δεν διακρίνεται για τις μεγάλες πολιτικές που ενσωματώνει,
δεν φέρνει την τομή που χρειάζεται η διαχείριση των οικονομικών υποθέσεων της
χώρας, ούτε είναι σε θέση να μεταφέρει μήνυμα διεγερτικό στην κοινωνία ή να
προσφέρει όραμα δημιουργικό στην οικονομία.

Στην πεπατημένη κινείται. Στα συνήθη μέτρα και στις ίδιες, διαχρονικά
ανεκπλήρωτες, υποσχέσεις πάταξης της φοροδιαφυγής και περιστολής των δαπανών
στηρίζεται. Και σε εκείνη ακόμη την καταγγελθείσα και περιφρονημένη
δημιουργική λογιστική καταφεύγει.

Το χειρότερο όμως είναι πως ο νέος προϋπολογισμός δεν περιλαμβάνει ούτε τα
απλούστερα μέτρα αναδιανομής, δεν προβλέπει κανένα μέτρο από εκείνα που θα
μπορούσαν να στηρίξουν, έστω υποτυπωδώς, εκδοχές κοινωνικής δικαιοσύνης.

Τα βάρη στους αδύναμους

Τα βάρη μεταφέρονται εξ ολοκλήρου στους αδύναμους, στους μισθωτούς και
συνταξιούχους. Αυτοί θα πληρώσουν την κρίση, απολαμβάνοντας πενιχρές
εισοδηματικές αυξήσεις και πληρώνοντας περισσότερους φόρους.

Προκαλεί μεγάλη εντύπωση πως το οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης δεν
σκέφθηκε έστω για λόγους συμβολισμού ένα μέτρο εις βάρος των πλουσίων.

Δεν υπάρχει προηγούμενο χώρας που να αντιμετωπίζει δημοσιονομικό πρόβλημα και
να μη μεταφέρει, έστω συμβολικά, βάρη στους έχοντες και κατέχοντες, σε
εκείνους που απήλαυσαν εισοδήματα και μεγέθυνση τα προηγούμενα χρόνια της
ευδαίμονος χαράς.

Ας είναι όμως. Γι’ αυτά τα ξεχασμένα της αναδιανομής και της ίσης κατανομής
των βαρών ποιος άραγε μπορεί να μιλήσει τούτο τον καιρό;