Nέα έκρηξη στο κόστος της οικοδομής

Αλυσιδωτές ανατιμήσεις στο αλουμίνιο και τον χάλυβα πυροδοτούν εκ νέου το
κόστος κατασκευής της κατοικίας. Σε διάστημα τεσσάρων μηνών οι ελληνικές
χαλυβουργίες αύξησαν πέντε φορές τις τιμές των προϊόντων τους, με αποτέλεσμα ο
σίδηρος – μπετόν που χρησιμοποιείται στις οικοδομές να κοστίζει 450 ευρώ ο
τόνος, από 350 ευρώ που κόστιζε στα τέλη Ιουλίου.

Ανοδικά κινούνται, όμως, και οι διεθνείς τιμές του αλουμινίου. Ένας τόνος
αλουμίνιο κόστιζε το καλοκαίρι 1.850 δολάρια, τον Σεπτέμβριο 1.900 δολάρια,
τον Οκτώβριο ανέβηκε στα 1.950 δολάρια και πρόσφατα ξεπέρασε το «φράγμα» των
2.000 δολαρίων. Ανατιμήσεις -αλλά στο πλαίσιο του πληθωρισμού -σημειώθηκαν και
στο τσιμέντο.

Οι «ένοχοι»

Για την έκρηξη τιμών των χαλυβουργικών προϊόντων που εκδηλώθηκε κατά το
προηγούμενο τρίμηνο στελέχη της ελληνικής αγοράς χάλυβα «ενοχοποιούν» όχι μόνο
την κινεζική οικονομία, η οποία απορροφά περίπου το 28% της παγκόσμιας
παραγωγής έτοιμων προϊόντων χάλυβα (έναντι 17% της Ευρωπαϊκής Ένωσης των «25»
και 12,2% των ΗΠΑ), αλλά και τις τουρκικές χαλυβουργίες, οι οποίες με ισχυρή
παρουσία στην παγκόσμια αγορά (παράγουν 12 εκατ. τόνους ετησίως)
«καταβροχθίζουν» το μεγαλύτερο μέρος της πρώτης ύλης που απαιτείται για την
παραγωγή χάλυβα. Οι τιμές του λεγόμενου «σκραπ», που χρησιμοποιούν κατά κόρον
οι τουρκικές χαλυβουργίες, εκτινάχθηκαν στα ύψη τους τελευταίους μήνες λόγω
της μεγάλης ζήτησής του.

Μετακύλιση του κόστους

Το αποτέλεσμα της ανόδου τιμών του «σκραπ» ήταν να αυξηθεί το κόστος παραγωγής
και για τις ελληνικές χαλυβουργίες, οι οποίες επίσης χρησιμοποιούν αυτή την
πρώτη ύλη. Οι τελευταίες (Σιδενόρ, Χαλυβουργική και Χαλυβουργία Θεσσαλίας)
φαίνεται ότι δεν δυσκολεύθηκαν να μετακυλίσουν αυτό το επιπλέον κόστος στην
ελληνική πελατεία τους, η οποία άλλωστε δεν έχει και μεγάλα περιθώρια να
προμηθευθεί φθηνότερο χάλυβα από το εξωτερικό.

Οι ποιοτικές προδιαγραφές που έχουν θεσμοθετηθεί σε όλες τις χώρες της
Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι τόσο αυστηρές, ώστε οι εισαγωγές από τρίτες χώρες
είναι σχεδόν απαγορευτικές. Πού θα φτάσουν οι τιμές των χαλυβουργικών
προϊόντων το άμεσο μέλλον, δεν μπορεί κανείς να το γνωρίζει. Προς το παρόν,
δείχνουν να σταθεροποιούνται στα επίπεδα στα οποία έχουν διαμορφωθεί, δηλαδή
στα 450 ευρώ ο τόνος (κατά μέσον όρο). Το ευτύχημα είναι ότι τους πρώτους
μήνες του έτους οι διεθνείς τιμές του χάλυβα είχαν μειωθεί σημαντικά, με
αποτέλεσμα να εξισορροπείται κατά κάποιον τρόπο η έκρηξη του τελευταίου
τριμήνου.

Ακριβαίνει και το αλουμίνιο

Για την άνοδο των διεθνών τιμών του αλουμινίου, την οποία βεβαίως ακολουθεί
και η ελληνική αγορά, οι «ένοχοι» είναι εύκολο να εντοπιστούν. Πρόκειται για
τη μεγάλη ζήτηση που εκδηλώνεται από την κινεζική αγορά και, βεβαίως, τους
διεθνείς κερδοσκόπους. Οι τελευταίοι, εκμεταλλευόμενοι την ιδιότητα του
αλουμινίου ως χρηματιστηριακού προϊόντος, ανεβοκατεβάζουν τις τιμές του κατά
το δοκούν.

Δεν είναι, άλλωστε, τυχαίο το γεγονός ότι οι διεθνείς τιμές του αλουμινίου
ανέβαιναν κάθε μήνα κατά 50 ευρώ. Το αποτέλεσμα αυτής της κούρσας τιμών του
αλουμινίου ήταν να αυξηθούν από τα μέσα Σεπτεμβρίου από 3% έως και 10% οι
τιμές των τελικών προϊόντων σχεδόν όλων των ελληνικών εταιρειών διέλασης
αλουμινίου. Πρόκειται για τις εταιρείες Αλουμύλ, ETEM, Europa και άλλες οι
οποίες παράγουν κουφώματα, πόρτες και παράθυρα από αλουμίνιο. Ιδιαίτερα
«τσουχτερές» είναι οι τιμές των ακριβών προϊόντων, για την κατασκευή των
οποίων χρησιμοποιείται περισσότερο και καλύτερης ποιότητας αλουμίνιο.

«Τσιμπάει» και το τσιμέντο

Το τσιμέντο, ευτυχώς, δεν αποτελεί χρηματιστηριακό προϊόν και, κατά συνέπεια,
οι τιμές του καθορίζονται ανάλογα με τις συνθήκες που επικρατούν σε κάθε
τοπική αγορά. Οι ελληνικές τσιμεντοβιομηχανίες τον περασμένο Απρίλιο αύξησαν
τις τιμές τους κατά περίπου 3%, αλλά στα χέρια των τελικών καταναλωτών έφθασαν
πολύ πιο αυξημένες, λόγω του κόστους μεταφοράς που επιβαρύνθηκε από το ακριβό
πετρέλαιο. Πάντως, οι Έλληνες καταναλωτές τσιμέντου είναι… τυχεροί που οι
ελληνικές τσιμεντοβιομηχανίες έχουν φθηνότερη πρόσβαση στην πρώτη ύλη που
χρησιμοποιούν: τα πλούσια ασβεστολιθικά κοιτάσματα που διαθέτει η χώρα.

Κερδίζουν έδαφος τα προκατασκευασμένα κτίρια

Τα προκατασκευασμένα κτίρια (κατοικίες, βιομηχανικές, αθλητικές και
τουριστικές εγκαταστάσεις) κερδίζουν συνεχώς έδαφος έναντι των συμβατικών
κατασκευών. Οι λόγοι για τους οποίους τα προκατασκευασμένα κτίρια κερδίζουν
-αργά αλλά σταθερά -μερίδια στην ελληνική κατασκευαστική αγορά είναι ο
μικρότερος χρόνος κατασκευής έως και κατά 50% σε σύγκριση με τη συμβατική
κατασκευή, αλλά και η μείωση έως και 30% του κόστους κατασκευής.

Όμως τα συγκριτικά πλεονεκτήματα που διαθέτει το προκατασκευασμένο κτίριο
έναντι του συμβατικού, δεν είναι μόνον ο μικρότερος χρόνος και το λιγότερο
χρήμα. Οι οπαδοί των προκάτ κτιρίων υποστηρίζουν ότι προσφέρουν και μεγαλύτερη
ασφάλεια σε περίπτωση σεισμού ή φωτιάς, ενώ ο φορέας της κατασκευής τους είναι
ένας, δεν παρεμβάλλονται διάφοροι υπεργολάβοι, κάτι που σημαίνει και λιγότερο
άγχος. Επίσης, όπως συμβαίνει και με τα συμβατικά κτίρια, μια
προκατασκευασμένη κατοικία χρηματοδοτείται έως και κατά 100% με τραπεζικά
δάνεια.

Έχουν μέλλον

Το προκατασκευασμένο κτίριο -που σημειωτέον δεν έχει καμία σχέση με το λυόμενο
-κατέχει σήμερα μόλις το 5% του συνόλου της ιδιωτικής οικοδομικής
δραστηριότητας στην Ελλάδα, ενώ στην κατασκευαστική αγορά της Γερμανίας το
αντίστοιχο ποσοστό ανέρχεται στο 80%.

Στελέχη των κατασκευαστικών εταιρειών εκτιμούν ότι οι προκατασκευές που έκαναν
την εμφάνισή τους στην Ελλάδα τα τελευταία δέκα χρόνια, θα αυξήσουν αισθητά
την παρουσία τους στο μέλλον, κατ’ αρχάς στον χώρο των δημόσιων κτιρίων και
στη συνέχεια στον τομέα της ιδιωτικής κατοικίας. Οι προοπτικές της
συγκεκριμένης αγοράς έχουν προκαλέσει τελευταία το ενδιαφέρον αρκετών
κατασκευαστικών εταιρειών.

Μια από αυτές, η Βετανέτ, ασχολείται αποκλειστικά με τις προκατασκευές και
μεταξύ των έργων που έχει ολοκληρώσει είναι το κτίριο της Ελληνικής Ολυμπιακής
Επιτροπής (απέναντι από το ΟΑΚΑ), το έργο Logistics για τις ανάγκες του 2004
στον Ελαιώνα, το ξενοδοχειακό συγκρότημα της εταιρείας Atlantica Hellas στα
Κολύμπια Ρόδου και οι ψυκτικές εγκαταστάσεις της εταιρείας Γενική Τροφίμων
(Μπάρμπα – Στάθης).