Tα ελλείμματα της πραγματικής οικονομίας

Ενώ η κυβέρνηση συνεχίζει να ασχολείται με την τιτλοποίηση και τους
αστερίσκους του προϋπολογισμού, η πραγματική οικονομία ακολουθεί τη δική της
πορεία και στέλνει μία σειρά από ανησυχητικά μηνύματα σε ώτα μη ακουόντων.

Ένα από αυτά τα μηνύματα -ίσως το πιο σημαντικό -είναι η συνεχιζόμενη μείωση
των επενδύσεων. Σύμφωνα με την εκτίμηση της ΕΣΥΕ που έγινε γνωστή την
περασμένη εβδομάδα, το τρίτο τρίμηνο του χρόνου οι συνολικές επενδύσεις
σημείωσαν μείωση κατά 1,1%, ενώ το πρώτο και το δεύτερο τρίμηνο η πτώση ήταν
1% και 4% αντίστοιχα. Το γεγονός ότι η μείωση αυτή εξηγείται ώς ένα βαθμό από
το υψηλό επίπεδο των περυσινών επενδύσεων λόγω Ολυμπιακών Αγώνων, δεν αλλάζει
το αποτέλεσμα. Ακόμη αναμένονται οι ιδιωτικές επενδύσεις που θα
υποκαθιστούσαν, υποτίθεται, τις απώλειες από την περικοπή των δημοσίων
επενδύσεων.

Δεύτερο αρνητικό μήνυμα στέλνει η πορεία της βιομηχανικής παραγωγής. Σύμφωνα
με τα τελευταία στοιχεία της ΕΣΥΕ, η βιομηχανική παραγωγή αυξήθηκε οριακά τον
Σεπτέμβριο (0,6%), για δεύτερο κατά σειρά μήνα, αλλά συνολικά στο εννεάμηνο
Ιανουάριος – Σεπτέμβριος είναι μειωμένη κατά 1,9%. Σε ορισμένους μάλιστα
κλάδους, όπως τα κλωστοϋφαντουργικά και η ένδυση, η πτώση ξεπερνά το 15%.
Είναι σαφές ότι ορισμένοι παραδοσιακά ισχυροί κλάδοι της ελληνικής βιομηχανίας
χάνουν οριστικά τη μάχη του ανταγωνισμού στο παγκοσμιοποιημένο περιβάλλον, ενώ
δεν είναι σαφές αν κάποιοι άλλοι μπορούν να πάρουν τη θέση τους, με
ανταγωνιστικότερες επιδόσεις.

Ξεχνούν τι έλεγαν

Ύστερα από όλα αυτά, η κυβέρνηση δηλώνει ικανοποιημένη επειδή ο ρυθμός
ανάπτυξης «κρατιέται», λέει, στο 3,7%, σύμφωνα με την προσωρινή εκτίμηση της
ΕΣΥΕ για το τρίτο τρίμηνο, ενώ ξεχνά βεβαίως τις δικές της προεκλογικές
υποσχέσεις για ρυθμούς ανάπτυξης άνω του 5%, που θα οδηγούσαν τη χώρα σε
πορεία σύγκλισης με την Ευρωπαϊκή Ένωση, θα δημιουργούσαν νέες θέσεις εργασίας
και θα ενίσχυαν τα εισοδήματα των εργαζομένων.

Βεβαίως, το 3,7% είναι καλύτερο από τις επιδόσεις πολλών άλλων ανεπτυγμένων
βιομηχανικά χωρών της Δυτικής Ευρώπης. Ωστόσο, οι χώρες αυτές είναι ήδη εκεί
όπου εμείς πασχίζουμε να φτάσουμε. Εμείς χρειαζόμαστε πολύ υψηλότερους ρυθμούς
ανάπτυξης για πολλά χρόνια και το 3,7% είναι η χαμηλότερη της τελευταίας
πενταετίας (αν τη συγκρίνουμε με τους μέσους ετήσιους ρυθμούς ανάπτυξης). Υπό
αυτή την έννοια, δεν δικαιολογείται και μεγάλος ενθουσιασμός. Πολύ περισσότερο
που η επίδοση αυτή συντηρείται σε μεγάλο βαθμό από την κατανάλωση, δηλαδή από
τα δάνεια -τελευταίως και από την οικοδομική δραστηριότητα, δηλαδή και πάλι
από τα δάνεια (και τον φόβο του επικείμενου ΦΠΑ στην οικοδομή). Κάτι που
σημαίνει ότι μόλις αυξηθούν -όπως όλα δείχνουν -τα επιτόκια (και επιβληθεί ο
ΦΠΑ στην οικοδομή) θα επιδεινωθεί το αναπτυξιακό περιβάλλον.

Προς το παρόν, το οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης αναλώνεται σε…
ασκήσεις τιτλοποίησης και δεν προλαβαίνει να ασχοληθεί με τις διαρθρωτικές
σπαζοκεφαλιές της ελληνικής οικονομίας.