ΣE ΠPΩTO ENIKO Tαρακούνα το

Την σήμερον ημέρα φαίνεται πως κάθε άλλο παρά είναι εύκολο να αγιάσεις. Στους
κόλπους της Εκκλησίας η ψυχική ηρεμία, η ειρηνική συνύπαρξη πιστών και
αντιπροσώπων του Θεού… ακόμα και οι διδαχές περί αγαθότητας και ευσπλαγχνίας
έχουν αντικατασταθεί από «τρικυμία εν κρανίω».

Από τους πρώτους διδάξαντες ο Επιφάνιος με τις «βρώμικες» κασέτες, ο Γιοσάκης
με τους δικαστικούς του κολλητούς, ο Παντελεήμονας, γνωστός και ως «οφ σορ»…
Μόλις πριν από λίγους μήνες, αυτοί και άλλοι πολλοί είχαν «γαντζωθεί» στην
επικαιρότητα για τις «αγαθοεργίες» τους.

H κάθαρση ήταν πλέον επιτακτική με τη… «βοήθεια του Θεού». Φαίνεται όμως πως
είναι πάνω και πέρα από τις δυνάμεις Του.

H Εκκλησία μετατράπηκε – θυμίζοντας την «ένδοξη» χριστιανική περίοδο όπου
κυριαρχούσε το μείζον θέμα: ταυτότητες – σε πολιτική αρένα. Ακόμα όμως κι αν
παίζεται αυτό το παιχνίδι της εκκλησιαστικής – πολιτικής εξουσίας σε
επαναλήψεις μπροστά στα μάτια μου, επιμένω πως δεν το χωράει ο νους μου.

Ευχαριστώ πάντως τον Θεό που με κρατά μακριά από εκκλησιαστικές διδαχές, όπως
η προχθεσινή που ήχησε γλυκά – ωσάν να ήταν «αγγελικοί ψαλμοί» – στα αυτιά των
συγκεντρωμένων πιστών στον Ιερό Ναό του Αιγίου.

Οι ρασοφόροι τελικά έχουν γνώμη επί παντός επιστητού και βέβαια περί
λογοτεχνίας αναμφισβήτητα. Άλλωστε, δεν είναι η πρώτη φορά που δείχνουν την
κλίση τους στην κριτική τέχνης και τη… μετάφραση. Για του λόγου το αληθές,
παραπέμπω στη μετάφραση του «Shake it» ως «Ταρακούνα το» από τον Μητροπολίτη
Καλαβρύτων και Αιγιαλείας κ. Αμβρόσιο. Τα του οίκου άλλωστε δεν είναι τόσο
πικάντικα όσο τα πέριξ. Αν και διατηρώ τις αμφιβολίες μου γι’ αυτό.

Τίποτα όμως δεν θέλει κόπο… θέλει τρόπο. Προσωπικά έχω βρει τον χρυσό κανόνα
για να διατηρώ την ψυχραιμία μου: κυρίως στην Εκκλησία αποφεύγω τον
συνωστισμό. Γιατί; Πολύ απλά, δεν θέλω να λαμπαδιάσω όπως τα κεράκια.