Eπικροτούν τα έκτακτα μέτρα

Σταθερά φθίνουσα πορεία ακολουθούν οι ταραχές στη Γαλλία παρά τους φόβους
που εκφράζονταν για έξαρση της βίας το Σαββατοκύριακο. Φαίνεται πως τα έκτακτα
μέτρα της γαλλικής κυβέρνησης απέδωσαν. Φαίνεται επίσης πως ο Νικολά Σαρκοζί,
ο υπουργός Εσωτερικών, ήξερε πολύ καλά τι έκανε όταν υποσχόταν «μηδενική
ανοχή»…

Παρά τις δημοσκοπήσεις, αγανακτισμένοι πολίτες αποδοκίμασαν την τακτική του Σαρκοζί κατά την επίσκεψή του σε αστυνομικό τμήμα. Στα πανό τους έγραφαν: «Κοινωνική ανάγκη», «Όχι στην κατάσταση ανάγκης».

«Ποιον πολιτικό εμπιστεύεστε περισσότερο για να λύσει τα προβλήματα των
υποβαθμισμένων προαστίων;». Στην ερώτηση αυτή του ινστιτούτου δημοσκοπήσεων
IFOP, το 53% των Γάλλων απάντησε «τον Σαρκοζί», διαψεύδοντας έτσι τις
εκτιμήσεις πως η σκληρή γλώσσα του Γάλλου υπουργού Εσωτερικών θα γύριζε
μπούμερανγκ υπονομεύοντας τις προεδρικές βλέψεις του. Όμως, στο παρισινό
προάστιο Στεν, σε σιωπηλή πορεία στη μνήμη του Ζαν-Ζακ Λεσεναντέκ, ο οποίος
τραυματίστηκε θανάσιμα όταν δέχτηκε επίθεση από ταραξίες, οι κάτοικοι
αποδοκίμασαν τη σκληρή στάση του Σαρκοζί, όπως και ο δήμαρχος του Στεν Μισέλ
Μπομάλ, που κατήγγειλε την πολιτική της καταστολής που εφαρμόζει ο υπουργός
Εσωτερικών.

Ο μεγάλος αντίπαλος του Σαρκοζί στη μάχη για την προεδρία, ο πρωθυπουργός Ντε
Βιλπέν, χαίρει της εμπιστοσύνης του 52% των Γάλλων. Όσο για τον νυν πρόεδρο
της Γαλλίας, ο οποίος επικρίθηκε ιδιαίτερα ως «απών» τις τελευταίες 18 ημέρες,
από τότε που ξέσπασαν οι ταραχές, αυτός πείθει μόνο το 29% των πολιτών. Ο Ζακ
Σιράκ, μάλιστα, συγκέντρωσε μόλις τέσσερις περισσότερες ποσοστιαίες μονάδες
«εμπιστοσύνης» από τον Ζαν-Μαρί Λεπέν, τον ακροδεξιό ηγέτη του Εθνικού Μετώπου
που εκμεταλλεύτηκε στο έπακρον τη βία προκειμένου να προωθήσει την άποψή του
περί «μηδενικής μετανάστευσης».

Τι κι αν οι αντιπολιτευόμενοι Σοσιαλιστές κατηγορούν διά στόματος του ηγέτη
τους Φρανσουά Ολάντ τον Σαρκοζί ότι είναι «υπουργός του εαυτού του, υπουργός
της εκστρατείας του, υπουργός της προπαγάνδας του και όχι αρκετά υπουργός
Εσωτερικών»; «Είμαι υπουργός Εσωτερικών και θα εφαρμόσω τον νόμο», απαντά
εκείνος με την αλαζονεία της δύναμης. Όπως ανακοίνωσε ο Σαρκοζί, οι απελάσεις
όσων ξένων κρίνονται ένοχοι συμμετοχής στις ταραχές – μέτρο που ο ίδιος
αποφάσισε – μπορεί να αρχίσουν ακόμα και σήμερα.

Παράταση

Σήμερα, επίσης, η γαλλική κυβέρνηση θα αποφασίσει εάν θα καταθέσει νομοσχέδιο
για την παράταση των μέτρων εκτάκτου ανάγκης που επέβαλε στις 8 Οκτωβρίου για
μια περίοδο 12 ημερών. Οι Σοσιαλιστές δήλωσαν πως θα αντιταχθούν σε μια τέτοια
παράταση και ο Αζούζ Μπεγκάζ, ο υπουργός Ίσων Ευκαιριών που είχε επικρίνει για
τις απαξιωτικές εκφράσεις του τον Σαρκοζί, προειδοποίησε πως «η καταστολή δεν
αρκεί: οι νέοι των “μπανλιέ” χρειάζονται περισσότερο έναν κοινωνικό
ανελκυστήρα παρά έναν αστυνομικό». Προς το παρόν, όμως, η κυβέρνηση στην οποία
συμμετέχει δίνει προτεραιότητα στον «αστυνομικό».

TONI ΝΕΓΚΡΙ

Τρεις αιτίες πίσω από τις γαλλικές φλόγες

Τόνι Νέγκρι

«ΗΡΘΕ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ η εξέγερση. Όμως για την επανάσταση θα περάσει καιρός».
Ο Τόνι Νέγκρι, ο άνθρωπος που το 1979 είχε συλληφθεί για «ένοπλη εξέγερση κατά
του ιταλικού κράτους» και είχε καταδικαστεί σε κάθειρξη 30 ετών (η ποινή του
μειώθηκε στα 13 χρόνια), «χτύπησε» ξανά με την ευκαιρία των εξεγέρσεων στις
γαλλικές πόλεις. Πιστεύει άραγε πως οι εξεγέρσεις αυτές οφείλονται στην
αποτυχία της γαλλικής πολιτικής ενσωμάτωσης; «Κάθε άλλο», λέει σε συνέντευξή
του στην εφημερίδα «Λα Στάμπα». «Το αγγλοσαξονικό μοντέλο είναι κι αυτό το
ίδιο αποτυχημένο. Δείτε την Αμερική της Νέας Ορλεάνης ή την Αγγλία της 7ης
Ιουλίου, με τους τρομοκράτες που ήταν γέννημα – θρέμμα Άγγλοι. Το θέμα δεν
είναι η αποτυχία των πολυπολιτισμικών μοντέλων. Τουλάχιστον τρία στοιχεία
κρύβονται πίσω από τις γαλλικές φλόγες. Το ένα είναι η αποτυχία του μοντέλου
του φορντισμού, που προέβλεπε μόνιμη απασχόληση και συνεχή ανάπτυξη. Ύστερα
είναι οι διαδικασίες της οικονομικής παγκοσμιοποίησης. Και οι νεοφιλελεύθερες
πολιτικές που αναστέλλουν τις δημόσιες δαπάνες και προκαλούν κρίση του κράτους
πρόνοιας. Πέρα από την ενσωμάτωση, εδώ το πρόβλημα είναι η παντελής απουσία
πολιτικής απάντησης στην κρίση του φορντισμού. Αυτή η κρίση συνδέεται με την
κρίση της δημοκρατικής εκπροσώπησης». Οι εξεγερμένοι νέοι της Γαλλίας δείχνουν
να μην έχουν στόχους. «Το πρόβλημα είναι ότι ξέρουν τι δεν θέλουν, αλλά δεν
ξέρουν τι θέλουν», λέει ο Νέγκρι. «Τα παιδιά των προαστίων το μόνο που μπορούν
να κάνουν είναι να αναζητούν έναν δρόμο φυγής. Γιατί να μην είναι κι αυτό, το
δικαίωμα της φυγής, ένα ανθρώπινο δικαίωμα; Ασφαλώς, η εποχή του Σιάτλ έχει
τελειώσει. Όμως, από τον κύκλο του κινήματος κατά της παγκοσμιοποίησης
γεννήθηκε ένας κύκλος συγκρούσεων που ωφελήθηκαν από τα προηγούμενα κινήματα.
Τόσο στη Γαλλία όσο και στην Αργεντινή».