ΓHΠEΔOΓPAΦIEΣ

Πείτε ότι είχατε μία ψήφο να δώσετε για τη χώρα που θα διοργανώσει το
μεθεπόμενο Κύπελλο Ευρώπης. Και ας υποθέσουμε ότι δεν είχατε κανένα προσωπικό
συμφέρον ή δέσμευση, γιατί καμία από τις υποψήφιες χώρες δεν είχε προσπαθήσει
να σας κατακτήσει φουσκώνοντας τον τραπεζικό σας λογαριασμό ή ανοίγοντάς σας
έναν νέο στην Ελβετία ή γνωρίζοντάς σας από πολύ κοντά τα ωραιότερα κορίτσια
της. Και ας θεωρήσουμε, τέλος, δεδομένο, όπως είναι δεδομένο για όποιον
διαβάζει αυτή τη στήλη και όπως θα έπρεπε επίσης να είναι δεδομένο για όποιον
συμμετέχει ενεργά σε τέτοιες ψηφοφορίες, ότι αγαπάτε το ποδόσφαιρο. Σκεφτείτε
λοιπόν.

Έστω ότι σας ζητούσε την ψήφο σας μια χώρα παθιασμένη και αυτή με το
ποδόσφαιρο. Μια χώρα η Εθνική ομάδα τής οποίας είχε πρόσφατα κερδίσει την
τελευταία έκδοση της διοργάνωσης που τώρα διεκδικούσε (και που λίγο αργότερα
κέρδισε το Κύπελλο Ευρώπης και στο δεύτερο δημοφιλέστερο άθλημα). Μια χώρα που
επίσης πρόσφατα είχε διοργανώσει με αναμφισβήτητη επιτυχία το μεγαλύτερο και
πολυπλοκότερο παγκόσμιο αθλητικό γεγονός και που είχε, εξαιτίας αυτού,
οικοδομήσει ή ανακαινίσει πλήθος σταδίων, γηπέδων, αθλητικών και άλλων
υποδομών. Μια χώρα στην οποία ο ήλιος θα ήταν με βεβαιότητα στο ραντεβού τις
μέρες της μπάλας και οι φίλαθλοι το ίδιο στα γήπεδα και στις πλατείες τις
νύχτες της μπάλας. E! δεν θα θέλατε και πολύ, θα σκεφτείτε, για να δώσετε την
ψήφο σας σε αυτή τη χώρα, ακόμα και αν τα όσα ακούγατε και διαβάζατε γι’ αυτήν
τον τελευταίο καιρό στον Τύπο ήταν αρκετά ανησυχητικά. Για σκεφτείτε όμως τώρα
κι αυτά.

Στην ίδια χώρα αυτοί που διεκδικούν την οργάνωση – στο όνομα του «λαού» της
φυσικά – όχι μόνο δεν συνεργάζονται μεταξύ τους, αλλά βρίσκονται και σε καλά
οριοθετημένα αντίθετα στρατόπεδα: το κυβερνητικό στρατόπεδο, ορφανό όνομα και
πράγμα, και το ποδοσφαιρικοπαραγοντικό στρατόπεδο, γκαγκά φύσει και θέσει. Το
δεύτερο στρατόπεδο θέλει τη διοργάνωση για να εκθέσει την κυβέρνηση που έκανε
– μάταια – τα πάντα για να αλλάξει τις ισορροπίες του, το δε πρώτο για να
μπορέσει το συντομότερο να ξαναπροσπαθήσει να ξανανατρέψει αυτές τις
ισορροπίες. Ίσως γι’ αυτό πρόεδρος της επιτροπής διεκδίκησης ορίστηκε ένας
Κύπριος, μόνο που δεν κατάλαβε – και κυρίως ούτε οι άλλοι κατάλαβαν – ποιον
εκπροσωπούσε. Στη διεκδικήτρια αυτή χώρα το ποδόσφαιρο είναι μεν
δημοφιλέστατο, αντιμετωπίζεται όμως ως μέσο επίδειξης, εκτόνωσης, ανδρισμού.
Στο Πρωτάθλημά της οι «φίλαθλοι» πετάνε ύβρεις και μολότοφ ή απουσιάζουν γιατί
στο προηγούμενο παιχνίδι πέταξαν ύβρεις και μολότοφ. Πολλά νεόχτιστα στάδια
δεν τα βλέπει ούτε ο φύλακάς τους – και γι’ αυτό λίγο φταίνε που αυτά δεν
βλέπουν το χορτάρι τους, ενώ άλλων ο αγωνιστικός χώρος μετατρέπεται σε θερινό
σινεμά.

Στην ίδια πάντα χώρα οι παράγοντες κάνουν πολιτική (αλλά ο καθένας τη δική του
πολιτική), ο Τύπος μόνο κριτική (και μάλιστα οπαδική κριτική), το επίπεδο του
Πρωταθλήματος είναι τέτοιο που σε λίγο τα κανάλια θα πληρώνονται για να
αγοράζουν τα παιχνίδια, ενώ και η ομάδα που κέρδισε το Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα
βρέθηκε, έναν χρόνο μετά, τέταρτη στον όχι ιδιαίτερα δύσκολο όμιλό της. Και
σαν να μην έφταναν όλα αυτά, η χώρα αυτή εσχάτως όποτε βγει έξω από τα σύνορά
της γίνεται περίγελως. Λοιπόν, τι λέτε τώρα; Θα την ψηφίζατε;