«Οι δάσκαλοι τούς λένε πως δεν έχουν μέλλον»

Στο παρισινό προάστιο Στεν βρήκε τον θάνατο ο συνταξιούχος οδηγός Ζαν-Ζακ
Λεσεναντέκ στη διάρκεια των ταραχών στη Γαλλία. Χτυπήθηκε στο κεφάλι από τους
ταραξίες, έξω από την πολυκατοικία όπου ζούσε. Άνθρωποι από τη γειτονιά του
μίλησαν για το επεισόδιο.

Τα δάκρυα. Ο Ζαν-Πιερ Μορό δέχτηκε την επίθεση των νεαρών. Έζησε. Ο φίλος του όμως δεν τα κατάφερε

TO ΘΥΜΑ: Ο Ζαν-Πιερ Μορό, 67 ετών, επιστάτης, ήταν μαζί με τον
Λεσεναντέκ όταν δέχτηκαν την επίθεση από έναν εξαγριωμένο νέο και τη συμμορία
του. «Δεν με νοιάζει ούτε το χρώμα του ούτε η πίστη του», λέει ο Μορό. «Όποιος
το έκανε, είναι δειλός. Ήθελε να δείξει στους φίλους του πως είναι σπουδαίος,
πως κάνει κουμάντο στους δρόμους. Δεν ξέρω τι θα πει πολίτης δεύτερης
κατηγορίας. Ο δολοφόνος ήταν Γάλλος όπως εγώ. Αν ήθελε να κάνει τον κόσμο
καλύτερο, πίστευε πράγματι πως μπορούσε να το πετύχει χτυπώντας έναν γέρο στο
κεφάλι;».

* Ο ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑΡΧΗΣ: Ο Αΐς Μοχάμεντ, 64 ετών, έχει παντοπωλείο κοντά
στο σπίτι του Λεσεναντέκ. Πήγε στο Παρίσι από την πατρίδα του την Αλγερία το
1969. «Αν θέλετε να μάθετε γιατί οι νέοι καίνε τα αυτοκίνητα και πετούν
πέτρες, φτάνει να ρίξετε μια ματιά στα σχολεία», λέει ο Μοχάμεντ. «Όταν ο γιος
μου ήταν 17 ετών κι ήταν έτοιμος για τις απολυτήριες εξετάσεις, πέρυσι, ο
δάσκαλός του του είπε να μην αγοράσει άδικα βιβλία, γιατί έτσι κι αλλιώς δεν
επρόκειτο να κάνει καριέρα. Έτσι είναι σε αυτά τα προάστια. Οι ίδιοι οι
δάσκαλοι λένε στα παιδιά πως δεν έχουν μέλλον».

*H MHTEPA: H Νατάσα Λαρίβ, 34 ετών, επιχειρηματίας και μητέρα δύο
μικρών παιδιών. Ζει στο Στεν από το 1989. H καταγωγή της είναι από τη
Μαρτινίκα. «Το πρώτο πράγμα που έκανα το πρωί, ήταν να δώσω τα συλλυπητήριά
μου στην κυρία Λεσεναντέκ», λέει. «Είμαι εξοργισμένη με όσα συνέβησαν, γιατί
δεν έχουν νόημα. Καταλαβαίνω τον θυμό αυτών των παιδιών, μα δεν συμφωνώ
καθόλου με τις μεθόδους τους. Γιατί καίνε τα αυτοκίνητα που οι γονείς τους τα
χρειάζονται να πηγαίνουν στη δουλειά για να βγάζουν χρήματα για τα παιδιά
τους; H κυρία Λεσεναντέκ θα φύγει από εδώ. Εγώ δεν μπορώ να κάνω το ίδιο. Θα
ήταν σαν να έλεγα πως τίποτα δεν αξίζει εδώ. Όμως δεν είναι αλήθεια, υπάρχουν
και καλοί άνθρωποι».

*Ο ΟΙΚΟΔΟΜΟΣ: Ο Σαμίρ Μπουλέλ, 42 ετών, κατάγεται από την Τυνησία και
ζει στο Στεν από το 1985. «Τι εννοούν αυτά τα παιδιά, όταν λένε πως δεν
υπάρχει δουλειά; Ανοησίες. Φυσικά και υπάρχει, απλώς δεν θέλουν να την κάνουν.
Οι πράξεις τους δεν έχουν λογική. Δεν είναι λογικό να βάζεις φωτιά στο
λεωφορείο που παίρνει ο πατέρας σου για να πάει στη δουλειά. Υποψιάζομαι πως
αυτό που θέλουν οι ταραξίες είναι να γίνουν φυσιολογικοί άνθρωποι, αλλά η
μεγάλη αποτυχία της Γαλλίας είναι πως δεν ξέρουν πώς να το κάνουν».

* Ο ΤΑΡΑΞΙΑΣ

«Οι ταραχές είναι κάτι σαν… διαγωνισμός»

Ο MOXAMENT ΜΠΕΡΦΑΝ, 16 ετών, ζει στο Στεν από τότε που γεννήθηκε. Οι
φίλοι του έκαιγαν αυτοκίνητα. «Οι μπάτσοι μάς δυσκολεύουν. Είμαι Γάλλος, είμαι
από εδώ, αλλά αυτό δεν μετράει για τους μπάτσους, επειδή οι γονείς μου είναι
Αλγερινοί. Οι ταραχές είναι κάτι σαν διαγωνισμός. Τα παιδιά κάθε γειτονιάς
δείχνουν τι μπορούν να κάνουν. Το λεωφορείο είναι ό,τι καλύτερο, ιδιαίτερα αν
πιάσει φωτιά. Δεν ήταν σωστό που σκοτώθηκε εκείνος ο άνθρωπος. Ο Σαρκοζί που
μας είπε καθάρματα πρέπει να παραιτηθεί. Αλλά δεν νομίζω πως τα πράγματα θα
καλυτερέψουν. Στις επόμενες ταραχές θα ξανάρθουν τα μέσα ενημέρωσης και οι
πολιτικοί. Ύστερα θα ξαναφύγουν, μέχρι την άλλη φορά».

Επιμέλεια: Ρούσσος Βρανάς