Tο σινε-στοίχημα μιας «αστείας» χορωδίας

«Οι “αόρατες” δικτατορίες καραδοκούν να συντρίψουν οποιοδήποτε ελεύθερο πνεύμα με υπέροχη αναίδεια και αιώνια εφηβεία σαν αυτό που διαθέτει ο ήρωας στη “Χορωδία του Χαρίτωνα”», λέει ο σκηνοθέτης Γρηγόρης Καραντινάκης (εδώ, ο Γιώργος Χωραφάς και η Μαρία Ναυπλιώτου)

Στοίχημα στα ταμεία για την ελληνική κωμωδία βάζει η ταινία «H χορωδία του
Χαρίτωνα», το σενάριο της οποίας συνέγραψαν τρία άτομα – πρωτάκουστο για το
εγχώριο σινεμά! Μια κωμωδία για τη ζωή και τους ανθρώπους σε μια πόλη της
ελληνικής περιφέρειας την άνοιξη του ’68, με έρωτες, πάθη, ίντριγκες,
τρυφερότητα και πολλή αισιοδοξία…

Γιατί η πρώτη σας ταινία είναι «εποχής» κι όχι με σημερινή θεματολογία;

«H ταινία έχει σημερινή θεματολογία, απλώς έγινε “εποχής” γιατί θέλαμε να
εντάξουμε την ιστορία μας στο πλαίσιο μιας κοινωνίας σε συνθήκες
ολοκληρωτισμού. Πιστεύω, ότι οι “δικτατορίες” δεν έχουν ούτε εποχή ούτε χρώμα
ούτε πάντα αναγνωρίσιμη μορφή. Τις υφιστάμεθα πολύμορφα, ακόμα και σήμερα.
Εξάλλου και η επικαιρότητα έρχεται περίτρανα να το επιβεβαιώσει. Μιλάω για το
κλείσιμο του ραδιοσταθμού Best από το ΕΣΡ. Εδώ, κάποιοι νομιμοποιούν εαυτόν να
επιτρέπει το πού θα πάμε, τι θα δούμε, τι θα ακούσουμε».

Στη μικρή πόλη της ταινίας όλοι ζουν στον ρυθμό του ετησίου διαγωνισμού
χορωδιών της περιοχής. Τη δική τους μάλιστα χορωδία έχουν την τύχη να την
καθοδηγεί ο διευθυντής του Γυμνασίου, Χαρίτων, (Γιώργος Χωραφάς σ’ έναν κωμικό
ρόλο-έκπληξη). Έρχεται όμως ο χουντικός ταγματάρχης Δημητρίου (Ακύλλας
Καραζήσης) και αποφασίζει να «ευπρεπίσει» τη ζωή της κωμόπολης: ζητά αρχικά
από τον Καπόνε (Δημήτρη Πιατά) να κλείνει νωρίς τα βράδια το καφενείο του και
στη συνέχεια το κλείνει εντελώς, με πρόφαση την «καλπάζουσα διαφθορά»…

Ο Γρηγόρης Καραντινάκης είναι ξεκάθαρος γι’ αυτό που θέλει να αποκομίσει ο
θεατής της ταινίας του: «Να θυμηθεί πόσο υπέροχη, τρελή κι αδέσποτη μπορεί να
είναι η ζωή, όταν τη ζει με τον τρόπο που ο ίδιος διαλέγει και όχι όπως του
επιβάλλεται. Πόσο τα “θέλω” μπορούν – αν το διεκδικήσει – να υπερκεράσουν τα
“πρέπει” και να γίνουν κυρίαρχα. Πώς το όνειρο μπορεί να βοηθήσει έναν άνθρωπο
να “κρατηθεί”, όταν όλα γύρω φαίνονται δυσοίωνα».

Ποια ήταν η Ελλάδα της δεκαετίας του ’60 και ποια η σημερινή;

«H αλήθεια είναι πως η Ελλάδα του ’60 ήταν και μια σκληρή Ελλάδα. Ήταν η
Ελλάδα του χαφιέ, της φτώχειας, της εκμετάλλευσης, της κοινωνικής καταπίεσης.
Όμως μέσα σ’ όλα αυτά, οι άνθρωποι κατόρθωναν να διασώζουν την ανθρωπιά τους,
με αλληλεγγύη, με γλέντια, με αγώνες και με όνειρα. Στη σημερινή
μετα-ολυμπιακή Ελλάδα, η σκληρότητα έχει μεταμφιεστεί. Οι άνθρωποι
εξουθενώνονται με τρόπους πολύ πιο έξυπνους. Οι αγώνες έχουν μεταφερθεί στα
τηλεοπτικά παράθυρα, τα όνειρα τα διαχειρίζονται οι τράπεζες με διαφημιστικά
σποτ και η αλληλεγγύη είναι μια σχεδόν άγνωστη λέξη».

Ο Δημήτρης Βάκης, από τους τρεις σεναριογράφους της ταινίας λέει: «Το μοντέλο
του νέου ελληνικού κινηματογράφου χτίστηκε πάνω σε ένα ιδεολόγημα που λέγεται
“auteur” -στον δημιουργό που τα κάνει όλα μόνος του. Γιατί δέχεται όμως να
καλλιεργεί τέτοιο καθεστώς, όταν όλοι μιλούν για το “προβληματικό σενάριο”;».
«Το σενάριο είναι σε μια ταινία ό,τι τα σχέδια σε μια οικοδομή», εξηγεί ο
Γρηγόρης Καραντινάκης.. «Δεν είναι λογοτεχνία. Το σενάριο είναι ένα εργαλείο
που, αν δεν κατορθώσει να γίνει ταινία, είναι καταδικασμένο να μείνει
σκονισμένο σ’ ένα ράφι και μοιραία στο τέλος να ακυρωθεί», συμπεραίνει ο
Γιώργος Μακρής.

INFO

«H χορωδία του Χαρίτωνα», του Γρηγόρη Καραντινάκη, θα προβάλλεται από αύριο
στις αίθουσες.