Διαστάσεις «Γι’ αυτό τα καίμε»

Γιατί καίτε αυτοκίνητα, Μπιλάλ, και μάλιστα τα αυτοκίνητα των γειτόνων σας;
«Δεν έχουμε επιλογή. Είμαστε έτοιμοι να θυσιάσουμε τα πάντα, αφού δεν έχουμε
τίποτα. Προχθές κάψαμε το αυτοκίνητο ενός κολλητού. Του ανάψαν τα λαμπάκια,
αλλά έδειξε κατανόηση».

Σαρκοζί και ντε Βιλπέν: ο πυρομανής και ο πυροσβέστης (σκίτσο του Πλαντύ από τη «Μοντ»)

Ο Μπερνάρντο Βάλι είναι ανταποκριτής της Ρεπούμπλικα στο Παρίσι. Έχει
δηλαδή το πλεονέκτημα να παρακολουθεί τις εξελίξεις από κοντά, αλλά με το μάτι
του ξένου, χωρίς το βάρος της αιώνιας κρίσης ταυτότητας που βασανίζει τους
Παριζιάνους. Εδώ και τριάντα χρόνια μένει σ’ ένα «οριακό» διαμέρισμα, το
ένατο, που από τη μια πλευρά φτάνει μέχρι την κεντρική Boulevard des Italiens
κι από την άλλη σκαρφαλώνει στη Μονμάρτρη. Εδώ έχουν μεγαλώσει πολλές γενιές
των Beurs, όπως αποκαλούν στη Γαλλία τα παιδιά και τα εγγόνια των μεταναστών.
Δεν είναι πραγματικοί Μαγρεμπίνοι, αφού γεννήθηκαν στη Γαλλία και σπούδασαν
στα λαϊκά σχολεία της Δημοκρατίας. Δεν αισθάνονται όμως ούτε πραγματικοί
Γάλλοι, αφού ξέρουν ότι δεν θα γίνουν ποτέ αποδεκτοί ως ισότιμοι πολίτες με
τους ντόπιους.

Το βράδυ, διασχίζοντας την Place Clichy για να πάει στον κινηματογράφο ή στην
brasserie, ο Ιταλός δημοσιογράφος πέφτει πάνω σε ομάδες νεαρών Αράβων που
πλημμυρίζουν από ενέργεια. Δεν περπατούν αλλά τρέχουν, καλπάζουν. Ξοδεύουν την
αχρησιμοποίητη ενέργειά τους κάνοντας χειρονομίες, φωνάζοντας, βρίζοντας,
ανταλλάσσοντας χοντροκομμένα πειράγματα. Οι άνθρωποι αυτοί εξασφαλίζουν τη
δημογραφική ανάπτυξη της Γαλλίας, που αλλιώς θα ήταν καταδικασμένη σε μαρασμό.
Για να βρουν δουλειά, όμως, ή ένα διαμέρισμα για να μείνουν φτύνουν αίμα.
Κάποια στιγμή η οργή που μαζεύουν μέσα τους εκρήγνυται. Είναι μια οργή που
συνορεύει με την απελπισία. Δεν έχει ισλαμικά χρώματα, δεν χαρακτηρίζεται από
κάποια ιδεολογία. Οι νεαροί που βάζουν φωτιά στα ιδιωτικά αυτοκίνητα, στα
δημόσια σχολεία, στις βιβλιοθήκες και στις εκκλησίες δεν φωνάζουν πολιτικά
συνθήματα. H οργή τους είναι ωμή, γυμνή. Και προς το παρόν περιορίζεται στα
banlieues. Αλλά αυτό μπορεί να αλλάξει. Στην εποχή της τρομοκρατίας, οι Beurs
συνιστούν ένα προνομιακό θήραμα για τις εξτρεμιστικές οργανώσεις.

Γιατί όμως καίνε τα αυτοκίνητα των γειτόνων τους, που είναι κι αυτοί
μετανάστες ή συγγενείς μεταναστών; Γιατί ο Μπιλάλ έκαψε το αυτοκίνητο του
κολλητού του; Γιατί οι φτωχοί τιμωρούν τους φτωχούς; Αυτοκαταστροφική μανία;
Μαζοχισμός; Μάταια αναζητούμε απαντήσεις σ’ αυτά τα ερωτήματα. H οργή, η
μανία, η απελπισία είναι συναισθήματα που δεν οδηγούν σε λογικές πράξεις. Ο
φόνος ενός 60χρονου επειδή συζητούσε με τον γείτονά του για τα καμένα
αυτοκίνητα είναι μια πράξη ακατανόητη, ασύλληπτη και ασφαλώς αδικαιολόγητη.
Αλλά οι πυρομανείς νεαροί δεν ζητούν ούτε δικαιολογίες ούτε συμπάθεια.
Καταστρέφουν για να εκδικηθούν. «Από τα 100 βιογραφικά που έστειλα, με φώναξαν
για τρεις συνεντεύξεις», λέει ο Μπιλάλ. «Τα σχολεία εμάς δεν μας χρησίμευσαν
σε τίποτα. Γι’ αυτό τα καίμε».

LINK:

http://diastaseis.blogspot.com