ΣE ΠPΩTO ENIKO Mητέρα, η φωνή του Σύμπαντος

Θα μπορούσε να είχε οδηγήσει σε τραγωδία. Αντ’ αυτού εξελίχτηκε μονάχα στη
γλυκόπικρη χαριτωμένη είδηση της ημέρας. Ο λόγος, για τον εξάχρονο πιτσιρικά
που, παίρνοντας μαζί του δύο φίλους του, έφυγε από το νηπιαγωγείο την ώρα του
διαλείμματος και διασχίζοντας δρόμους και λεωφόρους πήγε στο μαγαζί όπου
εργάζεται ο πατέρας του, τον οποίο είχε καιρό να δει επειδή έχει χωρίσει με τη
μητέρα του. «Τον είχα πεθυμήσει και ήθελα να τον δω» ήταν η αφοπλιστική
απάντηση που ο μικρός γενναίος έδωσε στους αστυνομικούς που τον βρήκαν και τον
πήγαν σπίτι του. Τέλος καλό, όλα καλά.

Το περιστατικό όμως μού κόλλησε στο μυαλό. Όχι επειδή εξοργίστηκα με την
εγκληματική αμέλεια του νηπιαγωγείου απ’ όπου έφυγαν τα παιδιά. Ούτε επειδή
ενστερνίζομαι την άποψη εκείνων που θεωρούν τα διαζύγια ανεπίτρεπτη εξέλιξη
όταν υπάρχουν παιδιά.

Απλώς, πρόσφατα είχα τελειώσει την κατάδυση στη «Φωνή», το βιβλίο του Γιώργου
Σταματόπουλου. Μέσα στις σελίδες του «μυθιστορήματος» αυτού, αποτυπώνεται η
εναγώνιος αναζήτηση του ήρωα για τον πατέρα που έχει απολέσει. H «Φωνή» που
διατρέχει όλο το βιβλίο δεν είναι άλλη από τη φωνή του πατέρα που δεν υπάρχει
– πια ή ποτέ, είναι θέμα προσωπικής ερμηνείας.

Ουδέποτε μάλλον θα πάψουμε να αναζητούμε τον πατέρα (μας) και την αρχεγονία,
μου ψιθυρίζει μία φωνή. Πράγματι. H αναζήτηση αυτή είναι καταδικασμένη να
περάσει μέσα από τον πόνο, το πάθος, τον έρωτα, τη χαρά, την αγωνία. Την
επανάσταση της έλλογης αναζήτησης της ουτοπίας. Κάπως έτσι φτάνεις στην
ελευθερία. Εκεί, μαθαίνεις πως εάν είχες κάποτε τον πατέρα, θα είναι για πάντα
δικός σου – όπου κι αν εκείνος βρίσκεται, όσο κι αν εσύ έχεις μεγαλώσει. Και
ότι εάν δεν τον είχες ποτέ, όσο κι αν ψάξεις, δεν θα τον βρεις. Για σένα, η
φωνή ολόκληρου του σύμπαντος, είναι η Μητέρα.