Kυβέρνηση τριών ταχυτήτων

ΠΟΣΕΣ κυβερνήσεις έχουμε; Σίγουρα όχι μία. Το ξεκίνημα της πολιτικής
περιόδου βρίσκει τη N.Δ. σπασμένη στα δύο ή στα τρία.

Μερικά παραδείγματα:

Στο θέμα της σχέσης της κυβέρνησης με τα MME, η Ρηγίλλης εκφράζει μια
ριζοσπαστική γραμμή, καθώς ο Βαγγέλης Μεϊμαράκης ζητάει να καταργηθεί η
τηλεθέαση την ώρα των δελτίων ειδήσεων και ο Νίκος Καραχάλιος επικαλείται
δημοσκοπήσεις που εμφανίζουν απαξιωμένο τον δημοσιογραφικό κλάδο. Στο
μπρίφινγκ όμως ο Θόδωρος Ρουσόπουλος είναι σε σαφώς πιο ήπια γραμμή, αφού
αρνείται ότι η κυβέρνηση είναι σε αντιπαράθεση με τους δημοσιογράφους. Και ο
Μανώλης Κεφαλογιάννης είναι σε έξω δεξιά γραμμή, αφού συγκρούεται φραστικά με
εκπροσώπους του Τύπου στον αέρα και ψάχνει «καλοπληρωτές» για τις αγωγές του.

Στο θέμα των σκανδάλων, ο Προκόπης Παυλόπουλος αναζητά σκελετούς στις
ντουλάπες των προκατόχων του στο υπουργείο Εσωτερικών, εκφράζοντας την
κυβερνητική γραμμή, αφού έχει απευθείας σχέση με το Μαξίμου. Ωστόσο, ο Γιώργος
Σουφλιάς είναι σε δική του γραμμή, τασσόμενος εναντίον της σκανδαλολογίας
συνολικά.

Στο θέμα της γρίπης, πάλι, Θόδωρος Ρουσόπουλος και Νικήτας Κακλαμάνης έδιναν
την εντύπωση ότι ανήκουν σε διαφορετική κυβέρνηση από ό,τι ο Ευάγγελος
Μπασιάκος.

ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ για απίστευτο αλαλούμ. Στο μεταξύ, μαζί με τη γαλοπούλα της
Χίου έχει εξαφανιστεί και ο Κώστας Καραμανλής. Ο Πρωθυπουργός πήγε την
προπερασμένη εβδομάδα στη Βουλή για να απαντήσει σε Αλαβάνο και
Κωνσταντόπουλο. Έκτοτε απέφυγε επί μέρες τις δημόσιες δηλώσεις.

H έλλειψη συντονισμού της κυβέρνησης έχει επισημανθεί και στο παρελθόν. Τώρα
όμως το υπουργικό σχήμα εμφανίζει έλλειψη πολιτικής συνοχής. Τα κορυφαία
στελέχη δεν εκφράζουν απλώς διαφορετικές απόψεις. Δεν είναι καν αλληλέγγυα
μεταξύ τους. Ποιος βγήκε να υποστηρίξει, παραδείγματος χάριν, την πολιτική του
υπουργείου Εξωτερικών στο θέμα των Σκοπίων; Ποιος πρόταξε τα στήθη του για το
θέμα της τιτλοποίησης;

Φυσικά, αν ο ένας δεν στηρίζει τον άλλο, είναι γιατί κανείς δεν έχει όρεξη να
επωμισθεί χαμένες υποθέσεις που δεν είναι δικής του αρμοδιότητας. Ο ένας δεν
θέλει να χρεωθεί τη φθορά του άλλου. Οι ατομικές συμπεριφορές καταλήγουν σε
ένα γενικό συμπέρασμα: η κυβέρνηση δεν πάει καλά.

Τούτο είναι ορατό σε δύο πεδία. Στο πολιτικό πεδίο, η κυβέρνηση έχει χάσει την
πρωτοβουλία κινήσεων. H επίσκεψη Αλμούνια και οι αμφιβολίες για την
τιτλοποίηση ανέκοψαν τα περί μεταρρυθμίσεων. H παραίτηση Ρεγκούζα, αλλά και οι
ατασθαλίες σε διάφορες ΝΟΔΕ έβαλαν τη N.Δ. να απολογείται για θέματα
διαφθοράς. Τέλος, οι παλινωδίες στην περίπτωση της γρίπης έδωσαν μια εικόνα
επιπολαιότητας.

Το δεύτερο πεδίο είναι αυτό της κοινωνίας. Εδώ οι ενδείξεις – όπως επισημαίνει
δημοσκόπος – πολλαπλασιάζονται ότι τα λαϊκά στρώματα του Λεκανοπεδίου και τα
χαμηλά εισοδήματα της περιφέρειας πιέζονται αφόρητα. Στις ομάδες αυτές η N.Δ.
χάνει ερείσματα και η συσπείρωση του ΠΑΣΟΚ ανεβαίνει.

Συμπέρασμα: ο χειμώνας προβλέπεται δύσκολος για την κυβέρνηση Καραμανλή. Ο
Πρωθυπουργός δυσφορεί μπροστά στο ενδεχόμενο ενός ανασχηματισμού, τον οποίο
ανέβαλε την άνοιξη και το καλοκαίρι. Είναι όμως αμφίβολο αν θα μπορέσει να τον
αποφύγει.