[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

KAT’ EIKONA και καθ’ ομοίωσιν της ελληνικής κοινωνίας είναι η σημερινή
ελληνική τέχνη ή… δυο ξένοι στην ίδια πόλη; Σκέψεις με αφορμή τις 24 μεγάλου
μήκους ταινίες, τα έξι ντοκιμαντέρ και τις 44 μικρού μήκους που θα είναι
υποψήφιες για τα φετινά Κρατικά Βραβεία Ποιότητας στις 28 Νοεμβρίου, μία μέρα
μετά τη λήξη του 46ου Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης(18-27/11). Όσο για τον μεγάλο
αριθμό ταινιών, δεν αποτελεί δείγμα ακμής του ελληνικού κινηματογράφου. Πολλές
από αυτές ετοιμάζονταν χρόνια. Το πρόβλημα θα φανεί τού χρόνου, καθώς η νέα
ηγεσία του υπουργείου Πολιτισμού δεν έχει δώσει ούτε ένα ευρώ μέχρι τώρα για
νέες παραγωγές… Αρχικά, είναι πολύ θετικό ότι από τις 24 μεγάλου μήκους
ταινίες οι 20 είναι «νέων» ή περίπου νέων σκηνοθετών. Ισάριθμες είναι
σύγχρονες, έχουν σημερινούς ήρωες και ασχολούνται με καθημερινά προβλήματα,
αλλά μόνο τέσσερις από αυτές είναι κωμωδίες – η σοβαροφάνεια κρατάει ακόμα στο
εγχώριο σινεμά…

Τώρα, όσον αφορά τις 20 ταινίες που «κοιτούν» σημερινά προβλήματα της
ελληνικής καθημερινότητας, το θέμα είναι «τι βλέπουν», πόσο πιάνουν τον σφυγμό
του κόσμου έτσι που να τον ενδιαφέρει άμεσα και να πάει να τις δει… H
απάντηση θα δοθεί όταν αρχίσουν να προβάλλονται οι εν λόγω ταινίες… Επειδή
όμως μαζί με τα ξερά καίγονται και τα χλωρά και τα τελευταία χρόνια είχαμε
ορισμένες ταινίες που αν και «κοιτούσαν» σφαιρικά, αιχμηρά, τολμηρά την
ελληνική κοινωνία και διέθεταν ήρωες με σάρκα και ψυχή, δεν κατάφεραν να
συγκινήσουν μεγάλη μερίδα θεατών, αναρωτιέται κανείς μήπως, εμείς αδιαφορήσαμε
να τις προσέξουμε. Όπως, δηλαδή, μεγαλοπιανόμαστε και σνομπάρουμε κάθε
ελληνικό προϊόν, μήπως ισχύει το ίδιο και για τα ελληνικά καλλιτεχνικά
προϊόντα μας; – ένα από αυτά και τα εγχώρια φιλμ, αν και μερικά έχουν κάνει
σούπερ επιτυχία, όπως πέρυσι οι «Νύφες»… Από την άλλη, έχουμε την απόλυτη
κυριαρχία του χολιγουντιανού σινεμά που έχει εξαφανίσει κινηματογραφίες –
γίγαντες μέχρι πρότινος, όπως τον ιταλικό κινηματογράφο, αλλά και όλο τον
ευρωπαϊκό με εξαίρεση το γαλλικό σινεμά… Μήπως θα έπρεπε να βάλουμε λίγο
φρένο στην ξενομανία μας, καταναλωτική και πνευματική;