ΓHΠEΔOΓPAΦIEΣ

Και όμως. Για ποδόσφαιρο πρόκειται πάλι να μιλήσουμε. Και μάλιστα για τη
μεγαλύτερη εκδήλωσή του, το Παγκόσμο Κύπελλο. Απλώς η ζωή τα ‘φερε έτσι, που
όσο οι ομάδες πέφτουν (εκτός της Βραζιλίας, της μόνης πραγματικά και
διαχρονικά μεγάλης) τόσο έρχονται στην πρώτη γραμμή τα παράξενα και τα
πολύχρωμα που κάνουν αυτό το άθλημα τόσο συναρπαστικό.

Ξέρουμε από αυτήν την εβδομάδα σχεδόν όλες τις ομάδες που θα πάνε του χρόνου
στη Γερμανία. Κι ευτυχώς, εκτός από τις παραδοσιακές, τις μόνιμες και τις
σίγουρες, συναντάμε ουκ ολίγους πρωταγωνιστές από το πουθενά. Πάρτε για
παράδειγμα αυτό που έγινε στους ομίλους της Αφρικής, τη μεγάλη αυτή δεξαμενή
ποδοσφαιρικής αθωότητας και ταλέντου. Από τις πέντε ομάδες που προκρίθηκαν, οι
τέσσερις θα εμφανιστούν για πρώτη φορά σε τελική φάση Μουντιάλ. Κι απ’ αυτές
-Γκάνα, Τόγκο, Ακτή Ελεφαντοστούν, Ανγκόλα -είμαι έτοιμος να στοιχηματίσω ότι
ο μέσος φίλαθλος γνωρίζει μόνο τον Ντρογκμπά, άντε να θυμάται και τον Πελέ
(τον Αμπεντί, φυσικά, της Μαρσέιγ και της Γκάνας, που έφτανε σε τελικούς
Νέων). Πίσω από τις άγνωστες προκρίσεις παίχτηκαν συχνά ωραία παιχνίδια
-κυρίως της μοίρας.

Το Ελεφαντοστούν προκρίθηκε την τελευταία κυριολεκτικά στιγμή, έχοντας
παραχωρήσει, την προτελευταία, το πλεονέκτημα στο πολύ γνωστότερο κι
εμπειρότερο Καμερούν. Και προκρίθηκε γιατί το Καμερούν έχασε στο τελευταίο
δευτερόλεπτο του τελευταίου αγώνα του με την αδιάφορη Αίγυπτο (ακόμα και στο
γκολ της έχει κανείς την εντύπωση πως ο σκόρερ δίστασε να προσπαθήσει) ένα
πέναλτι που του δόθηκε χωρίς να είναι και που εκτελέστηκε από κάποιον που δεν
έπρεπε. Τι να πέρασε άραγε από το μυαλό τού (αναπληρωματικού) αμυντικού της
Ίντερ Πιερ Γομά όταν έπαιρνε την μπάλα από τον Ετό, το αστέρι της Μπαρτσελόνα,
για να εκτελέσει αυτός; Πώς μπορεί να ήταν τόσο σίγουρος; Και πώς θα ξεφύγει
τώρα από το να γίνει ο ήρωας όχι της ομάδας του αλλά της ομάδας στην οποία
άθελά του χάρισε την υπέρτατη χαρά του αναπάντεχου;

Πολύ πιο ηρωική, γιατί διόλου οφειλόμενη στην προσφορά άλλων, ήταν η πρόκριση
της Ανγκόλας, μίας από τις νεώτερες, φτωχότερες, αλλά και πιο παθιασμένες με
το ποδόσφαιρο χώρες της μαύρης ηπείρου. Πρώην πορτογαλική αποικία, με
Πορτογάλο προπονητή, παίκτες από πολλά μικρομεσαία ευρωπαϊκά πρωταθλήματα,
μηδέν υποδομή, αλλά τεράστια θέληση, η κοκκινο-πρασινο-κίτρινη ομάδα απέκλεισε
τη θηριώδη Νιγηρία με το σπαθί της, δηλαδή με την ομαδικότητα και την
αλληλεγγύη παικτών που έπαιζαν πραγματικά για όλους τους συμπατριώτες τους.
Ίσως να μην είναι τυχαίο που ο σέντερ φορ τους λέγεται Λαβ και δύσκολα θ’
αποφύγει να γίνει κάτι σαν σημαιοφόρος του αφρικανικού ποδοσφαίρου στη
Γερμανία.

Στην Ευρώπη, οι αποστάσεις μεταξύ «μικρών» και «μεγάλων» μίκρυναν ακόμα
περισσότερο. Έστω κι αν τα φαβορί κουτσά – στραβά προχώρησαν, γεννήθηκε (στη
συνέχεια και του πορτογαλικού Euro) ένα αίσθημα αλλαγής τάξης πραγμάτων.
Συγκριτικά πιο ανεβασμένη εμφανίστηκε η Ολλανδία (ακριβώς γιατί ο Βαν Μπάστεν
δεν σεβάστηκε τις ιεραρχίες), πιο τυχερή η διόλου σπουδαία Ουκρανία, πιο
στάσιμη η Ισπανία, πιο απρόσωπες η Ιταλία και η Γαλλία, ενώ πιο υπερτιμημένη
παραμένει αδιαφιλονίκητα η Αγγλία. Από τους πραγματικά μικρούς, η Σλοβακία
πήγε στα μπαράζ εξουδετερώνοντας την παρηκμασμένη Ρωσία και δεν δικαιούται ν’
απελπίζεται εφόσον ο προπονητής της λέγεται και Ντούσαν και Γκάλις.