ΣE ΠPΩTO ENIKO Mίλα μου βρώμικα

Οι καχύποπτοι και οι επαγγελματίες γρουσούζηδες διαψεύστηκαν πανηγυρικά. H
ελληνική γλώσσα γλίτωσε από την επέλαση των διεθνών αγγλογαλλικών με ελάχιστα
επιφανειακά τραύματα. Αν εξαιρέσεις κάποιους, γέροντες πια, θείους από το
Σικάγο που επιμένουν να λένε το αυτοκίνητο «κάρο», το μπιστολάκι λέγεται προ
πολλού μπιστολάκι και ουχί «σεσουάρ», το «πίλιγκ» απολέπιση, το «μανόν»
βερνίκι νυχιών, ο «πιλότος» χειριστής, το «κομπιούτερ» υπολογιστής, ενώ όποιος
αποκαλεί τον οδηγό «σοφέρ» θεωρείται επιεικώς αγενής και ντιπ καράβλαχος.

Δυστυχώς δεν έχουμε καθαρίσει ακόμη. Ο εχθρός παραφυλάει από τα μέσα και δεν
είναι άλλος από τον σαχλούτσικο εαυτό μας, που ήδη ανέλαβε δράση. Με
διαολίζουν οι νεόκοπες δημοσιοσχετίστικες επωδοί που υπούλως παρεισφρέουν στη
λεκτική μας επικοινωνία. Προσωπικά ερμηνεύω το κοινόχρηστο «τα λέμε…» σαν
«αν με ξαναδείς, σφύρα μου» ενώ το αφασικό «σωστό κι αυτό…» υποβιβάζει – μου
φαίνεται – τον λόγο σε απλό μουγκρητό. Μα πιο πολύ από όλα σιχαίνομαι τον
εκφυλισμό του χαρακτηρισμού «αγάπη μου», μπλιαχ… Πώς να το πω και να μην
πέσω στα μάτια σας; H κατάχρηση της γλυκυτέρας των προσφωνήσεων την κάνει να
μοιάζει με σεξουαλική παρενόχληση. Σαν να μου την πέφτουν πρόσωπα, ανεξαρτήτως
φύλου, που επ’ ουδενί επιλέγω. Γι’ αυτό, σε παρακαλώ, βρες επειγόντως κάτι
άλλο. Μη με ξαναπείς «αγάπη μου» γιατί, με το μπαρδόν, αλλά θα ξεράσω.