20 ΕPΩTHΣEIΣ HΛIAΣ ΛOΓOΘETHΣ

ΗΘΟΠΟΙΟΣ

Σαράντα πέντε ήδη χρόνια στο θέατρο και στον κινηματογράφο ο Ηλίας
Λογοθέτης, αλλά δεν σνoμπάρισε τις ταινίες μικρού μήκους και εμφανίστηκε στον
«Φωτογράφο των Τρικάλων» του Βασίλη Κοσμόπουλου, που κέρδισε το δεύτερο
βραβείο στο φετινό 28ο Φεστιβάλ Δράμας. Παράλληλα, στο θέατρο, παίζει για
δεύτερη χρονιά στην παράσταση «Ψέμα στο ψέμα». Ο πλέον κατάλληλος άνθρωπος να
εκφράσει γνώμη για το ελληνικό θέατρο και τον κινηματογράφο.

Ένας καθιερωμένος ηθοποιός σε ταινία μικρού μήκους – «Ο φωτογράφος των
Τρικάλων» (δεύτερο βραβείο στο Φεστιβάλ Δράμας). Δεν είναι λίγο μια τέτοια
εμφάνιση για σένα;

Έκανα ό,τι μπόρεσα στην ταινία. Ήταν μια θαυμάσια ταινία.

Για δεύτερη χρονιά «Ψέμα στο ψέμα» στο θέατρο «Μουσούρη». Πού οφείλεται
αυτή η επιτυχία;

Στην καταπληκτική παράσταση ενός θαυμάσιου έργου.

Σαράντα πέντε χρόνια στο θεατρικό σανίδι. Δεν σε κούρασε αυτό, δεν
βαρέθηκες;

Αυτό συνήθως στο φωνάζει η σκηνή, αρκεί βέβαια να ακούς…

Πώς είναι στην ψυχή σου τα πρώτα σου χρόνια στο Θέατρο Τέχνης;

Λίγα πράγματα στην ψυχή μου φώλιασαν τα πρώτα χρόνια μου στο Θέατρο Τέχνης. H
μορφή του Γιάννη Χρήστου και της Ζουζούς Νικολούδη και κυρίως η ομορφιά του
Τσαρούχη.

Γιατί δεν εμφανίστηκαν νέοι θεατράνθρωποι σαν τον Κάρολο Κουν;

Άλλες εποχές τότε, άλλες τώρα. Σήμερα επικρατούν οι συνάδελφοι πρωταγωνιστές –
θιασάρχες – ιδιοκτήτες – θεατρικοί παράγοντες.

Πώς θυμάσαι μέσα σου το ελληνικό θέατρο του ’70;

Εντελώς ασκητικά, θρησκευτικά.

Σήμερα πώς βλέπεις το ελληνικό θέατρο;

Εντελώς ρεαλιστικά.

Ποιον ρόλο θα ήθελες να παίξεις και γιατί;

Τον Τίτο Ανδρόνικο ξανά. Τότε ήταν δύσκολα, σήμερα είναι κάπως καλύτερα.
Νομίζω ο Ευαγγελάτος δεν θα είχε αντίρρηση.

Τριάντα πέντε χρόνια από την εποχή που έπαιξες – με βραβείο β’ ρόλου στο
Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης – στη «Βαβυλωνία». Τι θυμάσαι;

Την ηλιθιότητα των κριτών που έβγαλαν δεύτερο τον ρόλο, που επανήλθε δριμύτερη
με τον Βιζυηνό στην ταινία «Το μόνο της ζωής μου ταξίδειον».

Πώς ήταν τότε το ελληνικό σινεμά;

Γεμάτο χαρά. Θυμάμαι το «Ντορέ».

Σήμερα πώς βλέπεις το ελληνικό σινεμά;

Προβληματισμένο, προβληματικό, αμφίβολο, σπασμωδικό.

Προς τα πού πάει;

Προς την αιωνιότητα και μία εβδομάδα!

Γιατί λέμε ότι το σενάριο είναι ο μεγάλος ασθενής στο ελληνικό σινεμά;

Ασθενούν οι άνθρωποι, ασθενεί η γραφή. H ασθένεια είναι υπαρξιακή.

Γιατί συνεχίζονται και σήμερα να γυρίζονται λίγες κωμωδίες στον ελληνικό
κινηματογράφο;

Οι σκηνοθέτες είναι μελαγχολικοί, οι πρωταγωνιστές καταθλιπτικοί.

Το σημερινό ελληνικό θεατρικό έργο πώς πάει;

Δεν πάει, φεύγει.

«Το μήλο πέφτει κάτω απ’ τη μηλιά» με τον γιο σου, τον Αλέξανδρο, να
ακολουθεί επάξια τα βήματά σου;

Το «μήλο» νίκησε τη βαρύτητα, πετά στο Διάστημα.

Ποιο είναι το στίγμα του σημερινού ελληνικού πολιτισμού;

H «Μελαγχολική Δημοκρατία» ταξιδεύει χωρίς πυξίδα.

Ποια η αγαπημένη σου ταινία – θεατρικό έργο;

Ο «Νονός Νο 1».

Πώς βλέπεις τη σημερινή νεολαία;

H ομορφότερη και καλύτερη της Ευρώπης, φέρνει τα βήματά της στη σκηνή του
μέλλοντος.

Παγκοσμιοποίηση ίσον ισοπέδωση ή ένα καλύτερο αύριο;

Στη γη βρισκόμαστε, σωτηρία δεν υπάρχει…