MAPIA ΣΠYPΟΠΟYΛΟY «H γενιά μας έρχεται στο τραγούδι με φόρα»

«Το μήνυμα του Φεστιβάλ Τραγουδιού ήταν ό,τι καλύτερο: νίκησε το λαϊκό!», λέει η Μαρία Σπυροπούλου

Ανήκει στου «εντέχνου τη χαμένη γενιά», τη γενιά που από την αρχή της πορείας
της – εκεί, λίγο μετά το ’95 – σκεπάστηκε από… τόνους τηλεοπτικών σουξέ και
ριάλιτι, νιώθοντας από το πρώτο στάδιο της «ενηλικίωσής» της, το βάρος ενός
πολύ δύσκολου και αβέβαιου μέλλοντος.

H Μαρία Σπυροπούλου ωστόσο, λίγο πάνω από τα 30 σήμερα, (φαίνεται) να
έχει τη σοφία και την αντοχή ενός δρομέα μακρινών αποστάσεων που ποντάρει
στην… προπόνηση και στις «αυστηρές» επιλογές. Παιδί που ξεκίνησε με την
ομάδα του Σταμάτη Κραουνάκη Σπείρα Σπείρα (συμμετείχε στις παραστάσεις και
στον δίσκο «Όλα μαύρα κι ένα πιάνο» – είναι η φωνή πίσω από το «Δουλειά» και
το «Παιδικό»), έχει ήδη αρκετά μακρύ βιογραφικό σε εμφανίσεις, αλλά και σε
συμμετοχές (δισκογραφία) καταξιωμένων καλλιτεχνών: από τη Γλυκερία, τον Χρήστο
Νικολόπουλο και τον Κώστα Μακεδόνα, μέχρι τον Πέτρο Βαγιόπουλο, τον Μανώλη
Μητσιά, τον Γιάννη Μαρκόπουλο και τον Στέφανο Κορκολή. Φέτος μάλιστα, θα είναι
η φωνή που θα τραγουδάει στους τίτλους της νέας τηλεοπτικής σειράς «H λίμνη
των Στεναγμών» (σε μουσική Χρήστου Νικολόπουλου).

Δέκα χρόνια πλούσιας εμπειρίας, πάντα με γνώμονα την προσωπική της
αισθητική που, όπως λέει με καμάρι, δεν πρόδωσε ποτέ. «Δέκα χρόνια τώρα δεν
είπα ακόμη και ένα τραγούδι που δεν ήθελα».

«Ήμουν πολύ αυστηρή», λέει.«Έξι χρόνια έψαχνα να κάνω προσωπικό δίσκο.
Προτιμούσα να κάνω συμμετοχές (σε δίσκους συναδέλφων της) παρά να κάνω κάτι
που δεν θα ήταν με όλη μου την καρδιά».

Με τον Στάμο Σέμση και τον στιχουργό Μιχάλη Μπουρμπούλη – δύο ονόματα εγγύηση
– γνωρίσθηκαν μέσω του βετεράνου παραγωγού Γιώργου Μακράκη και το «προξενιό»
απέδωσε τον πρώτο ώριμο καρπό του: ο δίσκος «Για το χατίρι μιας αγάπης»
(Legend) περιέχει 13 λαϊκά τραγούδια (το ένα σε στίχους Γιώργου Παυριανού),
όλα με το κύρος ενός ανήσυχου συνθέτη που του αρέσει να πειραματίζεται (κυρίως
στις ενορχηστρώσεις) και μιας φωνής που ξέρει να ελιχθεί με άνεση και να
αποδώσει με πειστικότητα το αίσθημα του σημερινού λαϊκού τραγουδιού.

Για τον δίσκο δούλεψαν συστηματικά πάνω από έναν χρόνο, «με το ομαδικό πνεύμα
μιας παρέας που δεν κουράζεται να δουλεύει ακόμη και 8 ή 9 ώρες την ημέρα…»,
λέει. Όταν έφτασε η ώρα του στούντιο, τα τραγούδια είχαν γίνει πλέον κτήμα
της. «Πιστεύω στην ομάδα, πιστεύω στην ατμόσφαιρα και τη θετική ενέργεια που
δημιουργούν οι άνθρωποι όταν προσπαθούν μαζί. Έτσι ξεκίνησα, άλλωστε. Με τον
Σταμάτη και τη Σπείρα Σπείρα».

Σε ομαδικό πνεύμα και με πολλή χαρά δούλεψαν και για το τραγούδι που έστειλαν
στο Φεστιβάλ Τραγουδιού Θεσσαλονίκης «Αφύλαχτη πόλη», που παρουσιάστηκε τη
δεύτερη βραδιά, στην ομάδα των «καταξιωμένων» του φεστιβάλ. «Ήταν μια υπέροχη
βραδιά, ήμασταν όλοι μια ομάδα και το μήνυμα ήταν ό,τι καλύτερο: νίκησε το
λαϊκό!».

«Όχι άλλη γκρίνια»

Έχει τις απόψεις της η Μαρία και δεν είναι από τους ανθρώπους που μασάνε τα
λόγια τους. «Φταίνε και οι άνθρωποι της γενιάς μου», λέει «που δεν έχουν δώσει
το στίγμα τους στο τραγούδι. Όμως, φτάνει η γκρίνια. Φτάνει ο πεσιμισμός. Δεν
μπορώ να ακούω πια – και το ακούω από τους παλιότερους κυρίως – κουβέντες όπως
“τελείωσε πια το τραγούδι”. Δεν τελείωσε τίποτα. Έρχεται η δική μας γενιά με
φόρα και παρ’ όλο που τα πράγματα δεν είναι τόσο καθαρά – ούτε στο τραγούδι,
ούτε στον κόσμο γύρω μας – υπάρχει πολύ ταλέντο εκεί έξω και δεν μπορεί, κάτι
θα γίνει».

INFO

Μαρία Σπυροπούλου, «Για το χατίρι μιας αγάπης». Κυκλοφορεί από τη Legend.