Πρόσωπα Περί της απεραντοσύνης του κόσμου

Ζω τη ζωή ενός πιτσιρικά με τα μέσα ενηλίκου, λέει ο Συλβαίν Τεσσόν:
διασχίζει τον πλανήτη και αφηγείται τις περιπέτειές του σε βιβλία και
περιοδικά.

Συλβαίν Τεσσόν. Φεύγει για να σταματήσει τον χρόνο κάνοντας πιο έντονη κάθε στιγμή του

Έκανε τον γύρο του κόσμου με ποδήλατο, διέσχισε πεζή τα Ιμαλάια, πέρασε με
άλογο την Ασία και ακολούθησε τη διαδρομή των δραπετών του γκουλάγκ, από τη
Σιβηρία στην Ινδία. Έχει αναρριχηθεί σε καθεδρικούς ναούς και μνημεία,
πρόσφατα βρισκόταν στην Τουρκία για να μυηθεί στην ιστιοπλοΐα καθώς έχει
προγραμματίσει έναν μοναχικό περίπλου. Ετοιμάζει επίσης μια κελτική διαδρομή,
από τη Γαλικία ώς τη Σκωτία. Αισθάνεται αδελφός με «τους μπήτνικς, τους
ερημίτες της τάιγκα, τους παγιδευτές άγριων ζώων, τους περιπλανώμενους, τους
επαίτες μοναχούς, τους λύκους της στέπας». Φεύγει για να ξεφύγει από την
παραίτηση των εγκλείστων και κυρίως για να σταματήσει τον χρόνο κάνοντας πιο
έντονη την κάθε στιγμή του. Για να χρηματοδοτήσει τις αποδράσεις του δίνει
διαλέξεις, γυρίζει ντοκιμαντέρ και δημοσιεύει ταξιδιωτικές αφηγήσεις. Το
τελευταίο βιβλίο του φέρει τον τίτλο «Μικρή πραγματεία περί της απεραντοσύνης
του κόσμου» (εκδ. Equateurs).

Ο Συλβαίν σπούδασε γεωγραφία, διδάχθηκε ως πρώτη ξένη γλώσσα τα ρωσικά, έζησε
τη Μόσχα σε αναβρασμό το 1991 και δηλώνει γοητευμένος από τη σλάβικη ψυχή.
«Αυτό που μ’ ενδιαφέρει είναι η σχέση τους με την υπερβολή, με την τρέλα»,
εξηγεί στη «Λιμπερασιόν». «Το ουδέτερο μου προξενεί ανία», προσθέτει και
επικαλείται τη Μαντάμ ντε Σταλ που έλεγε πως «οι Ρώσοι δεν φτάνουν ποτέ στον
στόχο τους· επειδή τον ξεπερνούν». Είναι γιος του Φιλίπ Τεσσόν, ενός γνωστού
δεξιού δημοσιογράφου και διευθυντή της «Quotidien de Paris», και ο ίδιος
συνεργάζεται με το (δεξιό) «Figaro-Magazine». Ωστόσο σπεύδει να σχετικοποιήσει
την πολιτική διάσταση του εγχειρήματός του να ακολουθήσει τα βήματα των
δραπετών των σιβηριανών γκουλάγκ ώς την Ινδία. Προτιμάει να μιλάει για την
αξία της δραπέτευσης, της ανάκτησης της ελευθερίας και τονίζει πως είναι λάθος
να συγκρίνει κανείς τον Χίτλερ με τον Στάλιν. Ενδιαφέρεται για τα διεθνή
ζητήματα, αλλά αδιαφορεί για τους καβγάδες της εσωτερικής γαλλικής πολιτικής.
«Σ’ αυτό, μοιάζω με τους ανθρώπους της ηλικίας μου», λέει. «Όλοι αδιαφορούν.
Είναι όμως πραγματικά δικό μας λάθος;».

Ο Συλβαίν ταξιδεύει όλο και περισσότερο μόνος. «Ανακάλυψα, τόσο αργά, πόσο
καλή παρέα έχει ένας άνθρωπος μόνος», λέει. Έχει τους έρωτές του, αλλά δεν
θέλει παιδί. «Θα κάνω όταν δεν θα έχει πια μποτιλιαρίσματα στην Πορτ ντ’
Ορλεάν», λέει αναφερόμενος στην πιο πολυσύχναστη είσοδο του Παρισιού. Στην
απόφασή του διακρίνει κανείς τη μελαγχολία του εξερευνητή μπροστά στη φύση που
καταστρέφεται («Έχω μια σωματική σχέση με τη φύση. Πιστεύω στις νεράιδες, στα
ξωτικά. Πιστεύω πως υπάρχει ζωή στα ορυκτά»), αλλά και τη χαρά του αιώνιου παιδιού.