Οι τέσσερις εποχές

ΠΟΥ ΚΑΠΟΤΕ ήτανε τέσσερις. Οι εποχές. Και δεν το πιστοποιεί μόνο ο
Βιβάλντι. Κι εμείς κάτι θυμόμαστε. Αμυδρά. Άνοιξη. Καλοκαίρι. Φθινόπωρο.
Χειμώνας. Μία – δύο – τρεις – τέσσερις δεν τις βγάζεις; Γιατί κι εγώ τόσες τις
βγάζω.

Ή, μάλλον, τις έβγαζα. Πριν μουρλαθούμε όλοι συλλήβδην – μαζί με τον Πλανήτη
Γη που βρίσκεται στο στάδιο της εντατικής ψυχοθεραπείας. Τέσσερις τις έβγαζα.
Οι εξής δυο: Χειμώνας – καλοκαίρι. Φθινόπωρο κι άνοιξη πήγαν για τσιγάρα. Κι
έκτοτε τις αναζητούν οι οικείοι τους. Εξαφανίστηκαν. Άνοιξε η γη και τις
κατάπιε. H Μάνα Γη.

H τρελή Γη. Που με τα εγκλήματα που κάναμε, την αναγκάσαμε να καταπιεί
αμάσητες δυο εποχές. Να εξοστρακίσει εις το πυρ το εξώτερον αυτό το ενδιάμεσο,
αυτό το ντεμί σεζόν. H Μάνα γη.

H τρελή γη. Τσάκισε σαν κλαράκι την υπαινικτική γοητεία της αβεβαιότητας που
λέγεται «φθινόπωρο». «Άνοιξη». Τότε που οι γυναίκες ρίχνανε τις πρώτες αφράτες
ζακετούλες στους αβρούς τους ώμους. Που στα κρεβάτια στρώνονταν λευκές λινές
κουβέρτες. Που τα παιδιά στουμπώνανε το πρώτο καλτσάκι στο μεγαλωμένο – από
την θερινή ξυπολησιά – ποδαράκι τους.

Ντεμί σεζόν: Ενδιάμεσες εποχές. Που έρχονται γλυκά και τρυφερά. Και σε
προετοιμάζουν για τα δυο άκρα: Καύσωνας και το πολικό ψύχος. Όχι όπως τώρα.
Που από το μαγιό πάμε καρφί στο αντιανεμικό μπουφάν – κι από το πεταμένο
σεντόνι στο βαρύ το πάπλωμα.

Τέσσερις εποχές: Οι εξής δυο. Για τη φύση – η εκδίκηση είναι ένα φαγητό που
τρώγεται κρύο. Και το έφαγε. Το καταβρόχθισε. Και δεν άφησε ούτε ψίχουλο. Για
να βγαίνουμε εμείς τώρα και να μιλάμε για ακραία καιρικά φαινόμενα. Που δεν
είναι ούτε καιρικά, ούτε φαινόμενα: Είναι μόνο ακραία.

Το χάραμα λιακάδα. Δέκα το πρωί καταιγίδα, δώδεκα λιακάδα, δυο καταιγίδα,
τέσσερις – έξι – οκτώ – δέκα λιακάδα, τρεις – πέντε – εφτά – εννιά καταιγίδα.
Βγάλε – βάλε τη μπουγάδα, πιο κοσμογυρισμένα ρούχα από τα δικά μου αποκλείεται
να υπάρχουν.

Πάει το ενδιάμεσο. Χάθηκε από τη ζωή μας. Χάθηκε από το λεξιλόγιό μας. Γυρίζω
Αύγουστο μήνα από τις διακοπές μας. Μπαίνω στο περίπτερο:

– Καλό Χειμώνα! Μου λέει η άλλη.

Κάτσε, ρε αγάπη μου. Κάτσε μες στο ντάλα του ήλιου, με την πικρή κουβέντα στο
στόμα. Πριν την ξεστομίσεις, παρ’ το όλο δεξιά το τιμόνι. Μην παρκάρεις
ηχητικά, μάνα μου. Μη στουκάρεις το αμάξι πάνω στα νεύρα μου τα σπασμένα. Φερ’
το με τρόπο. Φερ’ το μου μαλακά. Πες μου:

– Καλό φθινόπωρο!

ΑΣΕ, ΠΟΥΛΑΚΙ MOY, να πάρουμε μια ανάσα. Πώς θα σκαρφαλώσουμε κοτζάμ
βατήρα; Πώς θα εκτελέσουμε την κατάδυση στη χειμερινή ρουτίνα, χωρίς μια βαθιά
εισπνοή; Πώς θα ξαναμπούμε στη μιζέρια του πετρελαίου, του σχολείου, της
δουλειάς, της φτώχειας, της ανεργίας, της ανοιχτής τηλεόρασης; Της συννεφιάς
εντός μας; Πώς – με όλες τις αποδράσεις πίσω μας; Χωρίς προετοιμασία; Χωρίς
προπόνηση, τρέχεις μαραθώνιο;

Ο χειμώνας μπροστά μας. Που η κορυφαία του στιγμή – η καπιτάλε ψυχαγωγία,
είναι να ξεφυλλίζουμε νευρωτικά ένα ημερολόγιο. Να δούμε αν οι αργίες πέφτουν
Δευτέρα ή Παρασκευή για να υπεξαιρέσουμε ένα τριήμερο. Μια βιαστική απουσία.
Μέσα σε διόδια κι εθνικές που σε οδηγούν στα ζωτικά σου ψεύδη…

Καλό φθινόπωρο! Καλά κρασιά, φίλτατε Βιβάλντι!