H βία τον έκανε αγρίμι

Σαν άλλος Μόγλης, σαν άγριο ζώο. Δεν μιλούσε, χτυπούσε τη μητέρα του,
μαζευόταν στις γωνίες, περπατούσε στα τέσσερα, έτρωγε από το πιάτο στο
πάτωμα… Τριάμισι χρόνια έζησε αιχμάλωτος αδίστακτων κακοποιών ο 13χρονος
σήμερα Ντζαμάλ Γκαμίντοφ. Μόνο ένας άνθρωπος μπορούσε να τον «επαναφέρει», η
μητέρα του με την αγάπη της. Και τα κατάφερε.

Όταν βρέθηκε ο Ντζαμάλ, τα ρούχα που φορούσε όταν ήταν 8 χρόνων τού έκαναν ακόμη! Ήταν πολύ αδύναμος, ακόμη και για να περπατήσει. Συμπεριφερόταν σαν άγριο ζώο, κρυβόταν στις γωνίες, έτρωγε χωρίς τα χέρια… Σήμερα, στην αγκαλιά της μητέρας του, είναι ένα φυσιολογικό παιδί

Όταν τον ανακάλυψαν στο πορτ μπαγκάζ ενός παλιού Lada, ο Ντζαμάλ δεν ήταν ένα
11χρονο αγόρι… Βρώμικος, σχεδόν γυμνός, δεν είχε μυς στο σώμα του, δεν είχε
λόγο. Ο τρόμος όμως στα τεράστια μάτια του δεν χρειαζόταν κουβέντες: «φώναζε»
για τριάμισι χρόνια βασανιστηρίων, 1.143 ημέρες που πέρασε με μαστιγώματα,
ξύλο, χειροπέδες στα χέρια και τα πόδια, ελάχιστο ή καθόλου φαγητό… 1.143
νύχτες που πέρασε με παιχνίδια του μυαλού, εικόνες και ήχους του ωκεανού,
προσευχές για την αγκαλιά της μητέρας του. Οι γιατροί έκλαψαν όταν τον
αντίκρυσαν…

H Μαρίνα Γκαμίντοφ είδε πρώτα τις φωτογραφίες. Ο Ντζαμάλ φορούσε μόνο ένα
μπλουζάκι και έτεινε τα χέρια του στη μηχανή σαν να ζητούσε βοήθεια. Στη
συνέχεια ήρθε το πρώτο βίντεο: «Είναι σκοτεινά εδώ και με κρατούν σε ένα
κελάρι. Με τσιμπούν αράχνες. Φοβάμαι. Σε παρακαλώ μαμά, πάρε με σπίτι».
Ακολούθησε, όμως, και άλλο: «Μη με χτυπάτε, μη με χτυπάτε. Σε παρακαλώ μαμά,
πάρε με από εδώ. Δεν το αντέχω άλλο, σε ικετεύω». Ύστερα η απειλή ότι θα του
κόψουν το αυτί και θα της το στείλουν. Και τα λύτρα. Από ένα εκατομμύριο
δολάρια, τα είχαν αυξήσει στα δύο. Σκιά του εαυτού της η μητέρα από τη
δοκιμασία, πρώην φοιτήτρια της Ιατρικής, πλέον πωλούσε σουβενίρ για να ζήσει.
Οι καλές εποχές, όταν ο άνδρας της, ο Γκαμίντ Γκαμίντοφ, ζούσε και ήταν
υπουργός Οικονομικών του Νταγκεστάν, είχαν περάσει από καιρό. Το 1996 είχε
γίνει στόχος βομβιστικής επίθεσης. Όταν η Μαρίνα απευθύνθηκε στον αδελφό του,
της έκλεισε την πόρτα, γράφει ο Mark Franchetti στους «Κυριακάτικους Τάιμς».

H πρώτη φωτογραφία: το παιδί απλώνει τα χέρια προς τον φακό σαν να ζητά βοήθεια

H απαγωγή. Ο Ντζαμάλ απήχθη το 2000, ενώ έπαιζε με τον αδελφό του στο
Νταγκεστάν όπου περνούσε το καλοκαίρι με τη γιαγιά και τον παππού του. «Δύο
νεαροί ήρθαν και κλώτσησαν την μπάλα μακριά. Μου ζήτησε να την πιάσω και το
έκανα. Ένα λευκό αυτοκίνητο ήταν παρκαρισμένο λίγο πιο πέρα και τρεις άνδρες
με γενειάδα με άρπαξαν. Φώναζα, ζητούσα βοήθεια, προσπάθησα να κρεμαστώ σε
έναν τοίχο, ήταν όμως πιο δυνατοί».

Οι απαγωγείς του – έξι άνδρες και μία γυναίκα – που παραμένουν ασύλληπτοι,
φορούσαν μάσκες, αλλά ο Ντζαμάλ τους αναγνώριζε από τις φωνές. H πιο καλή,
λέει, ήταν η Ζόγια, ο πιο κακός ο Χάτζι: «Συνήθως ήταν μεθυσμένος και με
έβριζε. Μου έλεγε ότι θα με σκοτώσει, ότι θα μου κόψει το αυτί και ένα από τα
δάχτυλά μου και θα τα στείλει στη μητέρα μου. Με χτυπούσε με τα χέρια του και
με ένα μικρό ραβδί». Πέντε τοποθεσίες άλλαξαν μέχρι το παιδί να σωθεί από
τύχη. Κατά την τελευταία μεταφορά του, πανικοβλήθηκαν όταν είδαν μπροστά τους
τους στρατιώτες και τον εγκατέλειψαν μέσα στο αυτοκίνητο. Τον ανακάλυψε ένας
αστυνομικός…

Εφιάλτες. «Έχω ακόμη εφιάλτες και δεν μου αρέσει να κοιμάμαι στο
σκοτάδι. Αφήνω συνήθως την πόρτα ανοιχτή στο δωμάτιό μου. Σπάνια σκέπτομαι
εκείνα τα χρόνια. Είχα χάσει την αίσθηση του χρόνου. Δεν μπορούσα να το
πιστέψω, όταν μου είπαν πόσα χρόνια είχαν περάσει. Το χειρότερο απ’ όλα είναι
ότι δεν ήξερα πού βρισκόμουν και τι μου συνέβαινε. Πέρασα αυτά τα χρόνια
πεσμένος στο πάτωμα. Μου έλειψε η μητέρα μου».

«Όταν τον είδα η χαρά μου ήταν απίστευτη, αλλά και το σοκ τρομακτικό. Ήταν
τόσο αδύνατος που φοβόμουν να τον αγγίξω. Μπουσουλούσε, με αναγνώρισε όμως
αμέσως. Με κοίταξε και μου ψιθύρισε: θέλω να πάω με τη μαμά μου». Οι γιατροί
έκλαψαν. Ήταν τότε που άρχισε ο άλλος εφιάλτης. Ο Ντζαμάλ ήταν πολύ αδύναμος
για να περπατήσει. Συμπεριφερόταν σαν άγριο ζώο, κρυβόταν στις γωνίες, έτρωγε
χωρίς τα χέρια… H μητέρα δεν άντεξε για πολύ την ιδέα του ψυχιατρείου:
«Βαθιά μέσα μου ήξερα ότι θα μπορούσα να τον ξανακάνω φυσιολογικό, ήξερα ότι
το μόνο που χρειαζόταν ήταν αγάπη και ζεστασιά και τον πήρα από εκεί. Άρχισα
να τον εκπαιδεύω, να τον μορφώνω, ημέρα με την ημέρα…». Του μιλούσε ήρεμα
και υπομονετικά, του δίδαξε από την αρχή να μιλάει, να διαβάζει, να γράφει και
να εμπιστεύεται…

Τα αποτελέσματα συγκλόνισαν και συγκίνησαν τους ειδικούς. Όταν βρέθηκε ο
Ντζαμάλ, τα ρούχα που φορούσε όταν ήταν 8 χρόνων τού έκαναν ακόμη. Από τότε,
πήρε βάρος και επέστρεψε στο σχολείο. Σήμερα είναι ένα φυσιολογικό 13χρονο
παιδί που λατρεύει τους υπολογιστές, το σκάκι και τη μητέρα του.