6 μέρες

1. «Τρίτη 4 Οκτωβρίου, η δασκάλα απεργεί». Και μαζί της, εκατομμύρια ακόμα
Γάλλοι που ζητούν καλύτερους μισθούς, περισσότερο κοινωνικό κράτος και πάταξη
της ανεργίας. Ο πρόεδρος της Γαλλίας, Ζακ Σιράκ, αρχικά κατηγόρησε την
Ευρωπαϊκή Επιτροπή για τα προβλήματα της χώρας, στη συνέχεια κάλεσε τον
σχετικά νέο πρωθυπουργό του, Ντομινίκ ντε Βιλπέν, να «αφουγκραστεί
προσεκτικότερα» τον λαό. Κάποιος λαϊκίζει. Χρόνια τώρα.

2. «Επιτέλους, ένα καλό νέο από το Νταρφούρ: η γενοκτονία σχεδόν ολοκληρώθηκε.
Αυτό οφείλεται όμως στο ότι δεν έμεινε κανένας μαύρος προς “εκκαθάριση”. Οι
κυβερνητικές συμμορίες εξόντωσαν κάπου 400.000 “Ζούργκα” – “Νέγρους” – και
εκτόπισαν άλλα δύο εκατομμύρια. H πρώτη γενοκτονία του 21ου αιώνα
ολοκληρώθηκε. Εκείνοι που τη σχεδίασαν νίκησαν». (Γιόχαν Χάρι, «Independent»).
Και για ακόμα μια φορά, η διεθνής κοινότητα αγρόν ηγόραζε.

3. Πέντε χρόνια αφότου ξέσπασε, ουδείς μπορεί να πει μετά βεβαιότητος ότι
η Ιντιφάντα II αποτελεί παρελθόν. «Το μόνο που μαθαίνουμε από την Ιστορία
είναι ότι κανένας δεν μαθαίνει από αυτήν», σχολίασε ο Άμι Ίσεροφ, ένας γνωστός
Ισραηλινός φιλειρηνιστής. Ίσως να έχει δίκιο – ίσως και άδικο. Σαρόν και Αμπάς
συναντώνται οσονούπω για πρώτη φορά μετά την ισραηλινή αποχώρηση από τη Γάζα.

4. «Γεια σου Ευρώπη», γράφει στο πρωτοσέλιδό της η εφημερίδα. H επιφυλακτική
έκφραση του «εφέντη» από την Κωνσταντινούπολη αντικατοπτρίζει τα αισθήματα
μεγάλου μέρους της επονομαζόμενης ευρωπαϊκής οικογένειας. Όσα επιχειρήματα
έχουν διατυπωθεί υπέρ της ένταξης της Τουρκίας, άλλα τόσα έχουν διατυπωθεί
εναντίον της και στην πραγματικότητα, μόνον ο χρόνος θα δείξει αν η 3η
Οκτωβρίου του 2005 ήταν για καλό ή για κακό.

5. Ζητείται Bundeskanzler. Οι δημοσκοπήσεις έδειξαν πως οι Γερμανοί δεν
θέλουν πλέον στη θέση αυτή ούτε τον Σρέντερ ούτε τη Μέρκελ. Ίσως προσπαθούν να
τους γλιτώσουν από το πικρό… φλιτζάνι-ο. Ίσως πάλι απλώς να απηύδησαν με το
μετεκλογικό θρίλερ. Αν πιστέψουμε πάντως αυτά που διαρρέουν από τις συνομιλίες
μεταξύ Σοσιαλδημοκρατών και Χριστιανοδημοκρατών, η Άνγκελα Μέρκελ δικαιούται
ακόμα να ονειρεύεται.

6. Το πρώτο Φεστιβάλ Ραμαζανίου της Ολλανδίας εγκαινίασε στο Άμστερνταμ ο
δήμαρχος της πόλης, Γιομπ Κοέν. Έναν χρόνο μετά τη δολοφονία του
κινηματογραφιστή Τέο βαν Γκονγκ από έναν παρανοϊκό που έτυχε να είναι
μουσουλμάνος, ο Κοέν έδωσε με τον τρόπο αυτό ένα μάθημα ανοχής και
πολιτισμικής συνύπαρξης σε όλους – συμπεριλαμβανομένων όσων αντιδρούν στην
ιδέα ανέγερσης τεμενών στην πόλη τους, ονόματα δεν λέμε.