Πέτα την μπάλα στην εξέδρα

AYTH τη φορά ο θρίαμβος δεν κράτησε μερικές εβδομάδες ή έστω μερικές
ημέρες. Το «χρυσό» της Εθνικής στο Ευρωμπάσκετ απασχόλησε την επικαιρότητα
μερικές ώρες. H υποδοχή της ομάδας στο αεροδρόμιο και οι χειραψίες Γιαννάκη
και παικτών με Καραμανλή και Νατάσα ήταν μία παρένθεση μεταξύ Ρεγκούζα,
Γιακουμάτου, ΟΑΕΔ και Πατρών.

Μαξίμου και Ζαλοκώστα θα πρέπει να νοσταλγούν το «μεγάλο ελληνικό καλοκαίρι»
του 2004. Τότε η Ελλάδα χόρευε στον ρυθμό της Λισαβώνας δύο μήνες κι έχανε τον
ύπνο της για τη Θάνου και τον Κεντέρη. Αλήθεια, τι έγινε ο «νέος
πατριωτισμός»; Την ύπαρξή του διαπίστωνε ένα μνημειώδες «νον πέιπερ» του ΚΠΕΕ,
του γαλάζιου κολωνακιώτικου θινκ τανκ, που επιχείρησε να δώσει ιδεολογική
διάσταση στον αθλητισμό.

Τώρα το Βελιγράδι κράτησε «όσο ένας στεναγμός», για να επικαλεστεί κανείς τον
μελαγχολικό τίτλο γαλλικού μυθιστορήματος. H Ελλάδα αναστενάζει στα τελωνεία,
πληρώνει γρηγορόσημο και δίνει υπέρ πάντων αγώνα για μια πρόσληψη στο Δημόσιο
έστω και με σύμβαση.

ΕΞΑΡΧΗΣ το επικοινωνιακό επιτελείο του Καραμανλή είχε τη λογική του
αντιπερισπασμού. Οι πιο πονηροί έλεγαν μάλιστα πως η Νέα Δεξιά έμαθε την τέχνη
αυτή στην πολιτική της εφηβεία, παρακολουθώντας τη δεκαετία του ’80 τον «μάγο»
Ανδρέα Παπανδρέου. Κι η μυλωνού τον άντρα της… Ο Παπανδρέου ήταν μετρ στην
«ξαφνική αλλαγή ρυθμού», που γινόταν όμως με γνήσια πολιτικά γεγονότα,
εσωτερικής ή εξωτερικής διάστασης. Όχι με τη Γιουροβίζιον ή το Φεστιβάλ
Θεσσαλονίκης!

Το ωραίο είναι ότι, προσπαθώντας να κάνει πολιτική με όρους ψυχαγωγίας, η N.Δ.
δεν πήρε υπόψη έναν από τους βασικούς κανόνες του θεάματος. H επανάληψη
πλήττει. Την πρώτη φορά που κερδίζεις ένα Ευρωκύπελλο τρελαίνεσαι. Αλλά μετά
τα χρυσά των Ολυμπιακών, την Έλενα και τα μετάλλια στον στίβο, το πράγμα δεν
έχει το ίδιο ενδιαφέρον. Έτσι, η N.Δ. βρίσκεται ενώπιον του εαυτού της. Στο
γήπεδο αυτό, τα πράγματα δεν πάνε καλά. Τα αυτογκόλ πέφτουν βροχή. Οι παίκτες
τσακώνονται στα αποδυτήρια. Και οι φίλαθλοι απειλούν να μπουν μέσα.

ΟΛΑ AYTA προοιωνίζονται έναν δύσκολο και κρύο – λόγω ακριβού πετρελαίου
– χειμώνα. Ο Καραμανλής υποδύεται τον δυσάρεστο, αλλά ειλικρινή ηγέτη, που
προωθεί μεταρρυθμίσεις για να γίνει ξανά η χώρα ανταγωνιστική. Ωστόσο, μια
κυβέρνηση δεν μπορεί να μιλάει για κατάργηση της μονιμότητας στις ΔΕΚΟ και να
προσλαμβάνει από το παράθυρο όσους προλάβει – ακόμη και στην Ολυμπιακή.

H ουσία είναι ότι η διακυβέρνηση Καραμανλή δεν πρόκειται να κριθεί στα πάλκο ή
στο γήπεδο. H πολιτική δεν είναι Τσάμπιονς Λιγκ ή φεστιβάλ τραγουδιού. Το τρυκ
του αντιπερισπασμού αρχίζει να κουράζει. Μπορεί να συνηθίσαμε να είμαστε
πρωταθλητές στο μπάσκετ ή στο ποδόσφαιρο, αλλά η ακρίβεια, η ανεργία, η
διαφθορά παραμένουν. H N.Δ. εξελέγη με σημαία διαμαρτυρίας για όλα αυτά, αλλά
όχι μόνο δεν τα αντιμετωπίζει, αλλά τα χειροτερεύει. Στο μεταξύ, λουκέτα σε
βιομηχανίες που μετακομίζουν στα Βαλκάνια αρχίζουν και δημιουργούν και μια
αίσθηση κρίσης.

Συμπέρασμα: τα κύπελλα δεν συμψηφίζονται με τη νεοδεξιά μιζέρια.