ANAΛΩΣIMA Tους καημένους τους καρντάσηδες

Ανάποδοι άνθρωποι αυτοί οι Ευρωπαίοι. Τόσα χρόνια ήταν με το μέρος της
Τουρκίας, τουλάχιστον έτσι λέγαμε εμείς εδώ. (Ή μήπως δεν ήταν; Μήπως απλώς
μας είχε πιάσει μανία καταδίωξης και παράπονο, μήπως δεν υπήρξε ποτέ αυτό;)
Τόσα χρόνια, πάντως, έπρεπε η Ελλάδα να βάζει βέτο και να σταματά την
ανατολίτικη ηδυπάθειά τους. Και τώρα, που μας πέρασε η αντιπάθεια για την
Τουρκία, τώρα που αποδεχθήκαμε την πατρότητα των γιαλαντζί ντολμάδων – ε, όχι
και απολύτως δηλαδή, υπάρχει και η άποψη ότι ήταν αρχαία συνταγή,
μικρασιάτικη, ελληνιστική, του μάγειρα των Σελευκιδών και την ξεσήκωσαν οι
Σελτζούκοι πρώτοι κ.λπ., κυκλοφορούν πάντα αυτές οι ερμηνείες – τώρα που
γνωριστήκαμε κάπως μέσω τηλεόρασης, μέσω ερώτων ελληνοτουρκικών που συναντούν
εμπόδια, τώρα που αγαπηθήκαμε και αποφασίσαμε να κοιτάξουμε τη θετική πλευρά
του κοινού παρελθόντος, τώρα οι Ευρωπαίοι αποφάσισαν να τους αλλάξουν τα φώτα
των γειτόνων. Τι να τους κάνουμε κι εμείς, δεν μπορούμε να τους συμβουλέψουμε,
γιατί τι τα θες, Τούρκοι είναι, δεν είναι σαν εμάς, λίγοι και εκλεκτοί και
απευθείας απόγονοι των ημών προγόνων, είναι πολλοί, είναι και μουσουλμάνοι,
είναι και φτωχοί. Εμάς δεν μας κάνανε τέτοια καψώνια για να μπούμε τότε στην
ΕΟΚ, αλλά είπαμε, άλλα τα μάτια του λαγού. Τα ανθρώπινα δικαιώματα, φέρ’
ειπείν, τα είχαμε κάτι σαν πατέντα κατοχυρωμένη (κάτι ψυχιατρεία τουρκικά που
είχε χθες το ρεπορτάζ, μήπως σας θύμισαν την κάποτε περίφημη Λέρο; Θα φταίει
που γειτνιάζει με την Τουρκία το νησί). Δεν ξέρω, αλλά αν μας τα έκαναν εμάς
αυτά τα ζοριλίκια, θα αντιδρούσαμε πολύ θιγμένα. Θα λέγαμε κι εκείνο το
τουρκικό που αρχίζει από «σιχ». Οι Τούρκοι άραγε πώς να το παίρνουν;