ΣE ΠPΩTO ENIKO H καλή μας Pίτα

Θα το πάρω σαν σημάδι και σαν να θέλει κάτι να μου πει το Σύμπαν και ό,τι το
κρατάει σε οργάνωση. Ονειρευόμουν λοιπόν ένα ωραίο ταξίδι στον αμερικανικό
Νότο. Είχα «τσακίσει» τη Νέα Ορλεάνη στον ταξιδιωτικό οδηγό, έναν παχύ οδηγό
που ανοίγει την όρεξη για βόλτες στον κόσμο – τον είχα κάνει δώρο στον εαυτό
μου εδώ και καιρό για έμπνευση.

Με μολυβάκι κιόλας είχα γράψει διαδρομές στο Τέξας, με στάσεις στο Σαν Αντόν,
στο Χιούστον, στο Όστιν και στο Γκάλβεστον, εκεί όπου οργιάζουν μουσικές και
περιπέτειες και έτρεχε το μυαλό μου σε μοτέλ που θα σταματούσαμε το βράδυ, σε
στέκια για στέικ, σε βενζινάδικα γιατί θα είχε πολύ δρόμο μπροστά και σε λάθος
στροφές, γιατί αν χαθείς είναι ακόμη πιο απολαυστικό το ταξίδι – μόνο που
προτού φτάσω εγώ εκεί, έφτασαν η Ρίτα και Κατρίνα και το πολύ κακό, που
μούσκεψε ώς και τις σελίδες και όλους τους χάρτες του οδηγού μου.

Αλλά δεν θα τα βάλω με τον κυκλώνα – δεν μου φαίνεται τύπος που μπορείς να
εμπιστευθείς -, τα βάζω μ’ εμένα. Που όλο σχεδιάζω και κάνω πλάνα στα χαρτιά,
αντί να φτιάξω τις βαλίτσες και να βγω στον δρόμο για το Γκάλβεστον. Μην
αφήνεις για αύριο – λέω στον εαυτό μου για να με ακούω καλύτερα – αυτό που
θέλεις να κάνεις σήμερα (ωστόσο, είμαι της γνώμης, άφηνε για αύριο αν μπορείς
ό,τι δεν σου κάνει και πολύ κέφι – το αύριο πάντα έχει πιο πολύ χώρο γι’
αυτά).

Παίρνω, έτσι, τις προτεραιότητες και τις αναποδογυρίζω. Νάτη η Νέα Ορλεάνη
στην κορυφή. Να η βόλτα στα μαγαζιά πριν από τις δουλειές στο σπίτι, να οι
φίλοι πριν από τους συνεργάτες και οι δικοί σου πριν από τους άλλους – μην το
πάω ακόμη πιο μακριά -, να η δική σου ζωή και να η Ρίτα στην τρελή της κούρσα
να σου χαλάει τα σχέδια. Και προτού γίνουν όλα τσακισμένες σελίδες(στα υπόψη,
δηλαδή), τις κόβω για να τις έχω μαζί στον δρόμο. Το σχέδιο μπαίνει σε
εφαρμογή από τώρα. Δεν ξανακάνω σχέδια.