ΣE ΠPΩTO ENIKO Nά ‘στε καλά, παιδιά της Eθνικής μας!

Ομολογώ την αμαρτία μου. Αγαπώ το μπάσκετ περισσότερο από τα άλλα ομαδικά
παιχνίδια όπως το ποδόσφαιρο. Έχει ταχύτητα, σασπένς και μου φαίνεται και
μεγαλύτερη «εξυπνάδα». Το αγαπώ όμως και για έναν άλλο λόγο. Είναι αυτό που
μας έδωσε εκείνη τη χαρά το 1987, που ποτέ άλλοτε δεν θυμάμαι να είχαμε
νιώσει. Μας έκανε να ταυτιστούμε με αυτή τη χώρα και αυτή τη σημαία, που ώς
τότε μόνο χουντικές γιορτές μάς θύμιζε.

«Ήμασταν στο εξοχικό με εκείνους τους φίλους και βλέπαμε το ματς της Ελλάδας
με τη Σοβιετική Ένωση…», διηγιόμουν στο βλαστάρι μου, σαν να είναι κάποιο
ξεχωριστό ιστορικό γεγονός. Σαν κάτι να έγινε σε τούτο τον τόπο ύστερα από
εκείνο το Ευρωμπάσκετ. Του έχω πει τόσες φορές για τις δύο τελευταίες βολές
του Καμπούρη, που φαντάζομαι ότι με έχει θεωρήσει υπερβολική.

Χθες, δεν ξαναζήσαμε το ’87, όπως έλεγαν οι τηλεοράσεις. Ζήσαμε το 2005, με
τα όμορφα πρόσωπα αυτών των παιδιών, του Ζήση, του Διαμαντίδη, του Ντικούδη,
του Παπαλουκά. Είδαμε το ξανάνιωμα του μπάσκετ στην εποχή των παιδιών μας.
Είδαμε το πάθος, το πείσμα και τον ενθουσιασμό στις κινήσεις αυτών των νέων
που πέταγαν πάνω στο παρκέ. Είδαμε στα μάτια και στο χαμόγελό τους την καλή
ανθρώπινη πάστα και τη δύναμη αυτής της γενιάς, ή έστω ενός μεγάλου μέρους
της. Ήταν τα σημερινά παιδιά όλων των Ελλήνων, όπως είπε τόσο ζεστά ο
Παναγιώτης Γιαννάκης μετά. Γι’ αυτό χάρηκα τούτο το μετάλλιο διπλά.

Και γι’ αυτό μάλλον είχα τόσο άγχος, που δεν μπόρεσα να δω το παιχνίδι
(στημένη μάλιστα για… γούρι στην ίδια θέση μπροστά στο λαπ τοπ, όπως πέρυσι
στο Γιούρο!), εισπράττοντας τις εύλογες κοροϊδίες. Κάτι από τη χαμένη αθωότητα
της γενιάς μας συνάντησε για πρώτη φορά τα όνειρα των σημερινών εικοσάρηδων
και δεκαπεντάρηδων. Και μας έφερε πιο κοντά. Νά ‘στε καλά, παιδιά της Εθνικής
μας! Χάρη σε σας γεμίσαμε τις μπαταρίες, φορτώσαμε ελπίδα, τουλάχιστον γι’
αυτή τη χρονιά…

ΥΓ: Βρήκα την προσωπική ευχαριστία του Προέδρου Παπούλια μια γλύκα.
Όσο για τη συγχαρητήρια δήλωση του Πρωθυπουργού τη βραδιά της νίκης, για το
ότι ο αθλητισμός εξαρτάται από όλους και από όλες μας, κάποιος
επικοινωνιολόγος πρέπει να του πει επιτέλους ότι οι πομπώδεις αοριστίες που
καλύπτουν πολιτικές αδυναμίες – βλέπε τη (μη) δημιουργία σχολικού αθλητισμού
και τη (μη) ανέγερση γηπέδων σε κάθε γειτονιά – δεν έχουν πέραση την σήμερον
ημέραν!