Ποιος όρκος ποιου Iπποκράτη;

ΕΠΙ ΔΥΟ ημέρες έβλεπα στην εκπομπή «Κοινωνία ώρα 8» των καλών συναδέλφων
Στρατή Λιαρέλλη και Δημήτρη Καμπουράκη το μπάχαλο στην Κάλυμνο με τους δύο
γιατρούς του τοπικού νοσοκομείου.

Το έναυσμα δεν έχει τόση σημασία. Κάποιος ασθενής ήρθε, κάποιος γιατρός
έλειπε, κάποιος έπρεπε να εφημερεύει, κάποιος δεν εφημέρευε. Κάποιος, κάπου,
κάποτε -ψάχνε, γύρευε!

H ουσία είναι ότι οι δύο γιατροί έγιναν μαλλιά – κουβάρια. Βριστήκανε,
σκοτωθήκανε, έπεσε ξύλο. Ο κακός χαμός στην εκπομπή. Οι συνάδελφοι προσπαθούν
να συντονίσουν έναν στοιχειώδη διάλογο ανάμεσα σε τέσσερις επιστήμονες -να το
πω;: τρεις γιατροί κι ένας δικηγόρος. «Επιστήμονες»! (Τα εισαγωγικά ταιριάζουν
καλύτερα σε κάτι που -από ιδιότητα -καταντάει βαρύς χαρακτηρισμός;).

Να ουρλιάζουν στα παράθυρα. Να βρίζονται. Να ξεφωνίζουν όλοι μαζί ταυτόχρονα.
Να κλείνουν τηλέφωνα στα μούτρα. Να εκτοξεύουν απειλές. Να αλληλοκατηγορούνται
για ασύστολα ψεύδη. Να εκτοξεύουν, ως ριπές, προσωπικά δεδομένα,
κληρονομικότητες στις οικογένειες. Και, τελικά, να πιάνουν τον απόλυτο πάτο.

Τι γίνεται εδώ; Σε τι χέρια βρισκόμαστε, παιδιά; Σε ποιους εμπιστευόμαστε το
πιο ακριβό, το πιο πολύτιμο: Την υγειά μας; Των ανθρώπων μας; Πού πήγε το
λειτούργημα; Κι ο όρκος του Ιπποκράτη πού πήγε; Τον ξεχάσανε στο άλλο τους το
σακάκι;

Θα μου πεις, «ακραίο το φαινόμενο». Οι γιατροί στα νοσοκομεία δεν εξασκούν,
απαραιτήτως ως χόμπι, την ελληνορωμαϊκή: μόνο οι εξτρίμ περιπτώσεις βλέπουν το
φως το δημοσιότητας.

Σύμφωνοι! Καμία αντίρρηση! Οι περισσότεροι από μας δεν έχουμε δει, μέσα σε
θαλάμους και Εντατικές, τον ουρολόγο να προπονεί τις λαβές του στον παθολόγο.
Ούτε τον χειρουργό να κάνει αρασέ και ζετέ στην αναισθησιολόγο.

Έχουμε δει όμως αδιάφορους γιατρούς. Γιατρούς που προσπερνάνε την ανθρώπινη
οδύνη. Διώχνουν -σαν μύγα στο πέτο της λευκής μπλούζας -το εναγώνιο βλέμμα του
ασθενούς. Της μάνας του. Της γυναίκας, των παιδιών του…

EXOYME ΔΕΙ ΓΙΑΤΡΟΥΣ που δεν σε κοιτάνε στα μάτια, αλλά στην τσέπη. Δεν
σκύβουν πάνω στο πρόβλημα, αλλά πάνω στον τραπεζικό μας λογαριασμό. Γιατροί
που την ώρα που πρέπει να στηρίξουν τον άρρωστο χασκογελάνε στο κινητό.
Γιατροί που -άμα τη εμφανίσει -σου προκαλούν αίσθημα ανασφάλειας: Τώρα αυτός
θα με χειρουργήσει; Κι εγώ θα είμαι αναίσθητος; Κι όσο δεν θα επικοινωνώ με το
περιβάλλον, οι τύποι πάνω από το κεφάλι μου για ποιο θέμα μιλάνε; Για την
περίπτωσή μου; Για την επέμβασή μου; Για γκόμενες; Για ποδόσφαιρο; Κι όταν
συνέλθω από τη νάρκωση, τι καλούδια θα έχω ραμμένα μέσα μου; Λαβίδες;
Τανάλιες; Χειρουργικά γάντια που, όσο να’ ναι, πέφτουν πιο ελαφρά στον
οργανισμό; Τσιχλόφουσκες; (Τουλάχιστον, να ‘μαι τυχερός και να μου πέσει
κανένα πλατινένιο ρολόι;).

ME ΟΛΑ AYTA, δεν απαξιώνουμε έναν ολόκληρο κλάδο! Υπάρχουν σπουδαίοι
γιατροί. Επιστήμονες με γνώση, πάθος και ανθρωπιά. Κάποιοι εργάζονται με τρεις
κι εξήντα. Κάποιοι -ως Δον Κιχώτες -ξιφουλκούν με τους ανεμόμυλους της
άγνοιας, της φτώχειας, της έλλειψης μέσων, της ανύπαρκτης υποδομής. Κάποιοι
δεν έγιναν γιατροί για να τα κονομήσουν και να κυκλοφορούν με κάμπριο. Έγιναν
γιατροί για να βοηθήσουν. Για να πιάσουν σφιχτά το χέρι σου -όταν εσύ τους το
απλώνεις.

Όμως αυτοί δεν θα έπρεπε να είναι οι ολίγοι. Θα έπρεπε να είναι οι πάντες. H
πλειοψηφία. Όχι η μειοψηφία.

Γιατί, τελικά, «Υγεία και Πρόνοια», σε όλα τα επίπεδα, ενέχουν την αντίφαση.
Το σχήμα το οξύμωρον: περιθάλπουν ενώ οι ίδιες νοσούν! Και κανένας δεν μπορεί
να τις θεραπεύσει…

Γιατί στην Εντατική δεν υπάρχουν κρεβάτια. Γιατί -όσο η Υγεία και η Πρόνοια
αργοπεθαίνουν -οι θεράποντες γιατροί τους παίζουν ξύλο πάνω από το προσκεφάλι
τους!