Έβηξε η Γερμανία… κρυολόγησε η Aθήνα

Μία μόνο θετική συνέπεια – που αφορά το μέλλον της Τουρκίας – εντοπίζει η
κυβέρνηση στα αποτελέσματα των γερμανικών εκλογών.

Στο Μέγαρο Μαξίμου υπάρχει και ανομολόγητη ικανοποίηση για την αποδυνάμωση της κ. Μέρκελ, καθώς στο ζήτημα της ενταξιακής προοπτικής της Τουρκίας ο Κώστας Καραμανλής και η ηγέτις των Γερμανών Χριστιανοδημοκρατών έχουν εκ διαμέτρου αντίθετες απόψεις – μολονότι ανήκουν και οι δύο στην ίδια ευρωπαϊκή Δεξιά

Ωστόσο, περισσότερο προβληματίζεται από τα δύο οφθαλμοφανή αρνητικά: το πρώτο
είναι πως οι αποφάσεις για τη διανομή των κοινοτικών πόρων την περίοδο
2007-2013 θα καθυστερήσουν τουλάχιστον ένα εξάμηνο ακόμη, το δεύτερο ότι οι
«ευρωπαϊκές ντιρεκτίβες» για μείωση του κοινωνικού κράτους, στις οποίες ήλπιζε
ο κ. Καραμανλής για να δικαιολογήσει την πολιτική του, απομακρύνονται.

Παράγοντας του οικονομικού επιτελείου της κυβέρνησης έχει επισημάνει εδώ και
καιρό πως κάθε καθυστέρηση στη λήψη απόφασης για τις δημοσιονομικές προοπτικές
είναι εις βάρος της Ελλάδας. Και αυτό διότι κάθε μήνας που περνά, σημαίνει
βελτίωση του μέσου όρου του κατά κεφαλήν ΑΕΠ, βάσει του οποίου προσδιορίζονται
οι δικαιούχοι. Έτσι, περιφέρειες της χώρας που θα έχουν αύξηση του κατά
κεφαλήν ΑΕΠ, κινδυνεύουν να βρεθούν έξω από την «πίτα» των κοινοτικών
κονδυλίων, μειώνοντας και το συνολικό ποσό που θα εγκριθεί για τη χώρα μας.

Με την ακυβερνησία που θα υπάρξει εκ των πραγμάτων τις επόμενες εβδομάδες στη
Γερμανία – αλλά και το ενδεχόμενο σχηματισμού κυβέρνησης ανομοιογενών
στοιχείων – η βρετανική προεδρία και όσοι επείγονται για απόφαση επί των
κονδυλίων πρέπει να πάρουν απόφαση πως οι δημοσιονομικές προοπτικές θα γίνουν
«μπαλάκι» με αποδέκτη την επόμενη προεδρία, των Αυστριακών.

Οι διαπραγματεύσεις

Από την άλλη, στο Μέγαρο Μαξίμου υπάρχει και ανομολόγητη ικανοποίηση για την
αποδυνάμωση της κ. Μέρκελ, καθώς στο ζήτημα της ενταξιακής προοπτικής της
Τουρκίας ο Κώστας Καραμανλής και η ηγέτις των Γερμανών Χριστιανοδημοκρατών
έχουν εκ διαμέτρου αντίθετες απόψεις – μολονότι ανήκουν και οι δύο στην ίδια
ευρωπαϊκή Δεξιά (Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα). Τώρα, υπάρχουν βάσιμες ενδείξεις πως
– έστω και με συμβιβασμούς – η έναρξη (τουλάχιστον) των διαπραγματεύσεων της
Άγκυρας θα γίνει κανονικά την 3η Οκτωβρίου. Στο σημείο αυτό πρέπει να
σημειωθεί πως οι γνωρίζοντες τον κ. Καραμανλή, στενοί συνεργάτες του και
άνθρωποι τους οποίους εμπιστεύεται, παραδέχονται πως ούτως η άλλως ο Γκέρχαρντ
Σρέντερ σε γενικές γραμμές «είχε καλή “χημεία” με τον Έλληνα Πρωθυπουργό».

Ωστόσο, η κυβερνητική αβεβαιότητα στη Γερμανία θα οδηγήσει την Ένωση – που ήδη
αντιμετωπίζει κρίση λόγω της απόρριψης του Ευρωσυντάγματος σε δύο
δημοψηφίσματα – να μην μπορεί να λάβει αποφάσεις και σε άλλα κρίσιμα θέματα.
Εκτός από τα δημοσιονομικά, όπου τον περασμένο Ιούνιο η κ. Μέρκελ είχε σπεύσει
να στηρίξει τον προεδρεύοντα Τόνι Μπλερ, κόντρα στον Γκ. Σρέντερ και τον Z.
Σιράκ -, η βρετανική προεδρία είχε στην ατζέντα της ακόμη ένα φιλόδοξο
«πρότζεκτ»: την πραγματοποίηση άτυπης Συνόδου Κορυφής τέλη Οκτωβρίου στο
Λονδίνο, με αντικείμενο το μέλλον του ευρωπαϊκού κράτους πρόνοιας και την
αναθεώρηση ή την αναμόρφωσή του. Βέβαια, ο Βρετανός πρωθυπουργός υπολόγιζε πως
θα είχε στο πλευρό του την κ. Μέρκελ και τις νεοφιλελεύθερες απόψεις της, ενώ
τώρα απλούστατα η γερμανική θέση θα είναι μόνο τύποις καλυμμένη.

Όσοι, λοιπόν, προσέβλεπαν σε κάποιου είδους νεοφιλελεύθερη ευρωπαϊκή
ντιρεκτίβα – όπως η κυβέρνηση Καραμανλή – πρέπει τώρα να αποφασίσουν εάν θα
προχωρήσουν ενάντια στην τάση του ευρωπαϊκού εκλογικού σώματος, χωρίς μια
ισχυρή χώρα – μέλος ως πρότυπο, ή θα εγκαταλείψουν τα σκληρά «μεταρρυθμιστικά»
τους σχέδια προς όφελος των δημοφιλών πριν από λίγους μήνες «ήπιων
προσαρμογών».

Οι «φίλοι των ΗΠΑ»

«XAMENO» από το αποτέλεσμα των γερμανικών εκλογών είναι και το
φιλοαμερικανικό «μπλοκ» στην Ένωση, στο οποίο πολλοί κατέτασσαν και τον κ.
Καραμανλή. Μια ισχυρή Άνγκελα Μέρκελ θα βελτίωνε τις ευρωαμερικανικές σχέσεις
και θα στήριζε πολλές από τις επιλογές της Ουάσιγκτον στο διεθνές σκηνικό.
Τώρα, το πιθανότερο είναι η καχυποψία μεταξύ των δύο πλευρών του Ατλαντικού να
συνεχισθεί, αλλά και οι Ευρωπαίοι να εξακολουθήσουν να είναι χωρισμένοι σε δύο
στρατόπεδα ανάλογα με το… βλέμμα που στρέφουν προς τον Λευκό Οίκο.