Έβαλε… τρικλοποδιά στα γκάλοπ

Εφτάψυχος αποδείχθηκε στις κάλπες ο απερχόμενος Γερμανός καγκελάριος
Γκέρχαρντ Σρέντερ, σε πείσμα των δημοσκοπήσεων. Λάτρης του σούμο από τότε που
ο Ζακ Σιράκ του εξήγησε το άθλημα αυτό, κατάφερε να σπρώξει την Άνγκελα Μέρκελ
έξω από το ρινγκ, και ο ίδιος να μείνει με το ένα πόδι μέσα.

Χαρές και λύπες. Οι οπαδοί των Σοσιαλδημοκρατών (πάνω) πανηγυρίζουν έξω από τα γραφεία του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος, στο Βερολίνο, μετά την ανακοίνωση των πρώτων exit polls. Αντίθετα συναισθήματα διακατέχουν τους υποστηρικτές της Άνγκελα Μέρκελ, στην έδρα των Χριστιανοδημοκρατών (κάτω)

Ο Σρέντερ ξέρει να επιμένει: είχε παρατήσει το σχολείο στα 14 του, αλλά
βλέποντας την αμερικανική δικηγορική τηλεοπτική σειρά «Πέρι Μέισον» θέλησε να
γίνει κι αυτός δικηγόρος, στα 17 του επέστρεψε σε νυκτερινό σχολείο και στα 32
του έπαιρνε πτυχίο της Νομικής. Ξέρει επίσης να αιφνιδιάζει: «Έχω λίγο χρόνο
το απόγευμα της 17ης», είχε πει στην τέταρτη σύζυγό του, την δημοσιογράφο
Ντόρις Κεπφ, και παντρεύτηκαν στις 17 Οκτωβρίου 1997, τρεις εβδομάδες αφότου
πήρε διαζύγιο από την τρίτη σύζυγό του. Ξέρει ακόμη να είναι πιστός – αν όχι
σε πολιτικές και γυναίκες, τουλάχιστον στα… αυτοκίνητα: είχε θητεύσει
παλιότερα στο εποπτικό συμβούλιο της Volkswagen και, όταν έγινε καγκελάριος,
προτίμησε να χρησιμοποιεί, αντί της Mercedes που χρησιμοποιούσαν όλοι οι
μεταπολεμικοί προκάτοχοί του, ένα αυτοκίνητο της Audi, της πολυτελούς μάρκας
της Volkswagen. Του αρέσει, είχε αστειευτεί, επειδή οι τέσσερις κύκλοι, το
σύμβολο της Audi, του θυμίζουν τις τέσσερις βέρες του…

Στα επτά χρόνια της καγκελαρίας του, ο 61χρονος Σρέντερ προέβαλε τη Γερμανία
στην παγκόσμια σκηνή και κέρδισε λαϊκή υποστήριξη αψηφώντας τις ΗΠΑ στο θέμα
του Ιράκ. Στη μεταρρύθμιση της οικονομίας δεν τα κατάφερε όμως και τόσο καλά.

«Γοητεία»

Οι προσπάθειές του να μειώσει το κόστος του κράτους πρόνοιας και να σπρώξει
ανέργους να βρουν δουλειά σκόνταψαν στην επίμονη αντίσταση μέρους του ίδιου
του κόμματός του. Εξακολούθησε ωστόσο να ασκεί μια πρωτόγονη γοητεία στους
ψηφοφόρους και το ταλέντο του να αναλαμβάνει με επιτυχία πολιτικά ρίσκα
βοήθησε τους Σοσιαλδημοκράτες να ξεπεράσουν πολλούς σκοπέλους.

H εκλογική νίκη του το 1998 σηματοδότησε μια ρήξη με τα 16 χρόνια της
χριστιανοδημοκρατικής διακυβέρνησης του Χέλμουτ Κολ, φέρνοντας στην εξουσία
μια γενιά με ρίζες στο γερμανικό φοιτητικό κίνημα των αρχών της δεκαετίας του
1970. H αρχή υπήρξε χαώδης. Ο τότε πρόεδρος του SDP Όσκαρ Λαφοντέν παραιτήθηκε
από την ηγεσία του κόμματος και το υπουργείο Οικονομικών μέσα σε λίγους μήνες,
κατηγορώντας τον Σρέντερ ότι είναι «ο σύντροφος των επιχειρηματιών». Εντούτοις
ο καγκελάριος προώθησε αριστερές πολιτικές, όπως τη σταδιακή εξάλειψη της
πυρηνικής ενέργειας και ένα είδος πολιτικού γάμου μεταξύ προσώπων του ιδίου
φίλου.

Με σθεναρότητα

Πρώτος μεταπολεμικός καγκελάριος που κυβέρνησε από το ενωμένο και πάλι
Βερολίνο, αντί της Βόννης, και πρώτος που δεν έζησε προσωπικά τον πόλεμο, ο
Σρέντερ υιοθέτησε μια πιο σθεναρή εξωτερική πολιτική. Το 1999 έστειλε για
πρώτη φορά μετά τον πόλεμο Γερμανούς στρατιώτες στο εξωτερικό (στο Κόσοβο) και
το 2001 συνέχισε στέλνοντας γερμανικά στρατεύματα στο Αφγανιστάν μετά τις
επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου. Την επόμενη χρονιά ήρθε σε κόντρα με τις ΗΠΑ,
λέγοντας πως θα κρατήσει τη χώρα του έξω από τη στρατιωτική «περιπέτεια» της
Ουάσιγκτον στο Ιράκ.

Κατά τη δεύτερη θητεία του, αντιτάχθηκε στον πόλεμο στο Ιράκ. Στην εσωτερική
πολιτική όμως, απογοήτευσε τους ψηφοφόρους, καθώς αύξησε τους φόρους για να
κλείσει τη δημοσιονομική τρύπα. Τον Μάρτιο του 2003, με τη χώρα στην τρίτη
χρονιά της οικονομικής στασιμότητας, ξεκίνησε το εγχείρημα της μεταρρύθμισης
του γενναιόδωρου, αλλά δαπανηρού κράτους πρόνοιας, εξοργίζοντας τους
αριστερούς του κόμματός του. Και φέτος τον Μάιο, όταν το SPD έχασε σε τοπικές
εκλογές ένα ακόμη κρατίδιο, ζήτησε οι βουλευτικές εκλογές να διεξαχθούν
πρόωρα, ένα χρόνο νωρίτερα.

H «εκδίκηση» του «Κόκκινου Όσκαρ»

EK ΠΡΩΤΗΣ ΟΨΕΩΣ, φαίνεται να είναι ο μεγάλος ηττημένος των χθεσινών
εκλογών. H Άνγκελα Μέρκελ δήλωσε πως θα συνομιλήσει με όλα τα πολιτικά
σχήματα, πλην εκείνου του Αριστερού Κόμματος. Από την άλλη πλευρά, ο Λαφοντέν
απέκλεισε κάθε ενδεχόμενο συμμαχίας με τους Σοσιαλδημοκράτες. Με αυτά τα
δεδομένα, πιθανότητα συμμετοχής τού νεοσύστατου Αριστερού Κόμματος στην
επόμενη κυβέρνηση της Γερμανίας δεν υπάρχει. Ο «Κόκκινος Όσκαρ», ωστόσο, μόνο
ηττημένος δεν είναι. Επτά χρόνια αφότου έχασε το σοσιαλδημοκρατικό «χρίσμα»
για την Καγκελαρία από τον Γκέρχαρντ Σρέντερ και έξι χρόνια αφότου παραιτήθηκε
από υπουργός Οικονομικών της «κοκκινο-πράσινης» κυβέρνησης (έχοντας μείνει στη
θέση αυτή μόλις έξι μήνες) κατάφερε επιτέλους να πάρει την εκδίκησή του από
τον απερχόμενο Γερμανό καγκελάριο.

Το Αριστερό Κόμμα απέσπασε χθες περί το 8,5% των ψήφων. Αν αναλογιστεί κανείς
τις επιδόσεις των δύο «συστατικών μερών» του στις προηγούμενες εκλογικές
αναμετρήσεις, συνειδητοποιεί πως οι Αριστεροί πήγαν καλά: στις εκλογές του
2002, το Κόμμα του Δημοκρατικού Σοσιαλισμού (οι πρώην κομμουνιστές της
Ανατολικής Γερμανίας) είχε αποσπάσει, παγγερμανικά, μόλις το 4%· όσο για την
Εκλογική Εναλλακτική για την Κοινωνική Δικαιοσύνη, το κόμμα που ίδρυσε ο
Λαφοντέν τον Ιανουάριο του 2005, στις περιφερειακές εκλογές του περασμένου
Μαΐου είχε συγκεντρώσει μόλις το 2,2%. Αλλά το πιο σημαντικό για τον Λαφοντέν
δεν είναι αυτό: είναι οι ψήφοι που σύμφωνα με τους αναλυτές «έκλεψε» από τον
μεγάλο αντίπαλό του, τον Σρέντερ. Ο Λαφοντέν ηγείται σήμερα ενός κόμματος
περίπου ισοδύναμου με εκείνο των «Πρασίνων». Δεν είναι και άσχημα για έναν
άνθρωπο ο οποίος εθεωρείτο, πριν από μερικά χρόνια, «τελειωμένος».