ΓHΠEΔOΓPAΦIEΣ

Σε μεγάλη λούμπα έπεσε ο συμπαθής αλλά περί τα ελληνικά άπραγος προπονητής του
Ολυμπιακού. Λέγοντας, την παραμονή του αγώνα με τη Ρόζενμποργκ, ότι
«καταστροφή είναι μόνο αυτό που έγινε στη Νέα Ορλεάνη», παρέβη μια σειρά από
γραπτούς και άγραφους νόμους του ποδοσφαίρου. Και το πληρώνει ήδη.

Αψήφησε, πρώτα, την αθλητική παραλλαγή του νόμου του Μέρφι: «Μη μιλάς για
καταστροφή, αν δεν θέλεις να σου συμβεί». Αγνόησε, δεύτερον, την ιδιοσυγκρασία
του Έλληνα φιλάθλου, που είναι αυτό που λένε οι δύο λέξεις: Έλληνας, δηλαδή
παθιασμένος, υπερβολικός και ιδεοληπτικός, και φίλαθλος, δηλαδή πάνω απ’ όλα
οπαδός. Υποτίμησε, τρίτον, τις μεγάλες αδυναμίες της ομάδας του, που είχαν
φανεί ήδη από τα προηγούμενα παιχνίδια -και ας ήταν νικηφόρα: επιθετική
δυστοκία, αργή ανάπτυξη, αμυντική αναξιοπιστία, υψηλός μέσος όρος ηλικίας και
κορεσμού, παίκτες πολλών διαφορετικών ταχυτήτων. Έχει κάθε δίκιο να υπονοεί ο
Νορβηγός προπονητής ότι ο αθλητισμός είναι διασκέδαση και ότι κανένα
αποτέλεσμα δεν σημαίνει το τέλος του κόσμου. Δεν μπορεί, όμως, να μην
καταλαβαίνει τι, ποδοσφαιρικό εννοείται, πλήγμα είναι για το φιλότιμο μιας από
τις πολυπληθέστερες, πιο περήφανες αλλά και πιο κακομαθημένες «κοινωνικές
τάξεις» της Ελλάδας (της μόνης τάξης που ενώνει την Πόρσε με το τρίκυκλο και
το λιμανίσιο ψαράκι με τους μεγαλοκαρχαρίες της κάθε είδους εξουσίας) η
ατιμωτική απόσυρση από το φετινό Τσάμπιονς Λιγκ πριν καν αυτό αρχίσει και το
ακόμα πιο ατιμωτικό θέαμα ενός αυτογκόλ στο οποίο αναμείχθηκαν μόνο
ερυθρόλευκα πόδια (και απελπισμένα χέρια). Ο Σόλιντ, χωρίς προφανώς να το
ξέρει, έπαιξε εν ου παικτοίς. Και επειδή η ζαριά της Τρίτης (αλλά και οι δικές
του απρονοησίες και δισταγμοί) το ‘φεραν να χάσει, τώρα θα πρέπει διαρκώς να
ζητά μιαν εξιλέωση, που φοβάμαι (γι’ αυτόν) ότι ποτέ δεν θα ‘ρθει. Έτσι
τουλάχιστον που παίζει τον τελευταίο καιρό η ομάδα.

Με την ήττα, λοιπόν, στην ευρωπαϊκή πρεμιέρα και αμέσως μετά με την άθλια
εμφάνιση εναντίον της Καλλιθέας στο Πρωτάθλημα, ο Ολυμπιακός εισήλθε για τα
καλά -κι από τόσο νωρίς -στον αστερισμό της γκρίνιας. Από δω κι εμπρός θα
πρέπει συνεχώς ν’ αποδεικνύει τα πάντα: Όταν κερδίζει, ότι κερδίζει λόγω καλής
μπάλας και όχι λόγω ονόματος. Όταν δεν κερδίζει, απλώς ότι είναι κάτι που δεν
πρέπει να ξανασυμβεί. Το πρόβλημα είναι ότι ενώ δεν υπάρχουν άλλα περιθώρια,
υπάρχουν μπόλικες ομάδες διψασμένες να σπάσουν στην πλάτη του τη δική τους
γκίνια (ας μη μιλήσουμε ακόμα για τη Ρεάλ). Και πολύ φως δεν φαίνεται στον
ορίζοντα.

Ακόμα μεγαλύτερο βέβαια είναι το πράσινο σκοτάδι. Εκεί δεν πρόκειται για
τυφώνα αλλά για πλήρη άπνοια. Ο προπονητής πέρα βρέχει, οι ποδοσφαιριστές δεν
καταλαβαίνουν ή αδιαφορούν, η διοίκηση «στηρίζει» αλλά δεν ξέρει τι
στηρίζεται, ο κόσμος βαρέθηκε τα λίγα και έχασε και τα λίγα που δεν βαριέται
ποτέ (το «ευρωπαϊκό προφίλ»). Εδώ πάντως υπάρχει στον ορίζοντα κάποια
παρηγοριά ή, ανάλογα με τα γούστα σας, μια ισχυρή ψευδαίσθηση: ο δοκιμασμένος
άνεμος Ντούσαν μπορεί ίσως να κάνει το δέντρο να ξαναπρασινίσει. Αποκλειστικά
εντός συνόρων, εξυπακούεται.